50 euro per uur... Stel dat hij zo per dag 6u kan aanrekenen, want hij zit natuurlijk ook nog vanalle andere zaken te doen zoals administratie, rondrijden, enzovoorts. Dat is dan met 21 dagen per maand zo'n 50 * 6 * 21 = 6300 euro. 8u per dag zou 8400 euro, enzovoorts. Nuja, daar moeten al een HOOP kosten vanaf. Boekhouder, auto, BTW, loon, enz enz. Hij moet zijn pensioen goed in orde brengen want veel zal hij niet krijgen. Hij moet zijn materiaal afschrijven, enzovoorts enzovoorts. Zoveel verdienen die mannen niet hoor, ondanks dat ze hard werken en nuttig werk leveren.
Maar het klopt dat de loonkost hier te hoog is. De overheid soepeert veel te veel van de waarde op die de economie creëert. Het grote probleem is natuurlijk dat het aandeel socialisten het grootste is in België en dat vertaalt zich al snel naar een hoog overheidsbeslag. Idem voor bijv. Frankrijk. Socialisten zijn mensen die geloven in een handje-vasthouden model (= socialistisch) in plaats van een model van eigen verantwoordelijkheid (= liberaal). Persoonlijk zie ik het wel een beetje als "te soft zijn". Al is dat wel iets te simplistisch, maar soit. Ik geloof dus niet in dat onvoorwaardelijk helpen van mensen met problemen. Degene die recht hebben op hulp, die moeten het krijgen, maar tegelijkertijd aangemoedigd worden om uit de problemen te komen. Iemand in een rolstoel kan uiteraard niet daaruit springen, maar iemand die werkloos is kan wel zichzelf bijscholen en daarna op zoek gaan naar een betere job.
Een paar voorbeelden. De PS heeft een groot deel van hun achterban tegen de schenen geschopt door toe te geven aan een beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd. Mij lijkt zoiets niet meer dan normaal, je moet mensen aanmoedigen om terug hun best te gaan doen. Als mensen goed toekomen met hun dopgeld, zul je hen niet aanmoedigen om terug werk te zoeken als ze zeker zijn van dat bedrag voor de rest van hun leven. Door de beperking moedig je hen aan terug naar een job te zoeken. Een ander voorbeeld. Pensioenleeftijd. Ook daar is het klaar als pompwater wat er moet gebeuren: langer werken. Maar dat krijg je amper verkocht aan socialistische achterban, met vooral de vakbonden voorop. Ze zijn te weinig bereid hun belangen aan de kant te zetten voor the common good, hoe ironisch dat ook mag klinken voor socialisten. Wij en onze kinderen betalen de prijs, zoals bijv. wordt beschreven in het boek van Peersman en Schoors: De Perfecte Storm.
Onze economie zou er baat bij hebben om terug iets liberaler te worden. We zijn té socialistisch. Vlaanderen schreeuwt daarom, dat is duidelijk. Zie maar scores van N-VA, die zo goed als alle liberalen doen overspringen omdat de Open VLD niet echt meer een sterke en consistente partij is, en het verlies van de SP.A in Vlaanderen. Wallonië echter niet. Zie maar scores PS. Het verschil ligt er natuurlijk in dat men in het zuiden van het land een beetje 'verslaafd' is geworden aan het model dat een bijzonder goede sociale zekerheid garandeert. Er zijn door de minder gunstige economische omstandigheden ook meer mensen daar die gebruik maken van die sociale zekerheid. Dat die sociale zekerheid onbetaalbaar is geworden, is nu wel duidelijk.
Het grote probleem is dat we de laatste decennia teveel cadeaus hebben gekregen. We zijn gewend geworden aan een overheid die teveel voor ons doet. Als we als maatschappij ergens willen geraken, moeten we daar voor werken. Een overheid bereikt altijd een limiet om economische groei te creëren, en in België zitten we al over die limiet, zoals de hoge loonkosten duidelijk aantonen.
Onze overheid levert veel goed werk, maar op bepaalde plaatsen kan er zeker afgeslankt worden. Aantal ambtenaren, fiscale fraude, noem maar op.
