Dit dient dan ook niet rechtstreeks voor subsidies. Het is nogal ingewikkeld
.
De Vlaamse regering heeft ooit de groenestromcertificaten ingevoerd om hernieuwbare energieproductie te stimuleren. Mensen die bijv. zonnepanelen hebben kregen per geproduceerde MWh een certificaat. De regering verplichte ook dat energieleveranciers per jaar x aantal certificaten moesten kunnen voorleggen, om aan te tonen dat zij voldoende hernieuwbare energie produceerden. De energieleveranciers moesten dus op zoek naar certificaten om op te kopen. De eigenaars van zonnepanelen konden hun certificaten aan hen verkopen (vrije marktprijs), waardoor het ganse systeem zonder subsidies kon draaien. Tot daar de theorie.
In de praktijk bleek het systeem zo populair dat de markt overspoeld werd met certificaten en de vrijemarktprijs door overaanbod kelderde. De regering had netbeheerders echter de verplichting opgelegd om alle certificaten die hen aangeboden werden tegen een minimumprijs op te kopen. Gezien die minimumprijs lager lag dan de vrijemarktprijs verkocht iedereen zijn certificaten aan de netbeheerder i.p.v. aan een energieleverancier. De theorie was dat de netbeheerder even bank speelde, en die certificaten met winst terug op de markt kon brengen als de prijs weer gestegen was. De kosten voor de financiering tussen aan- en verkoop mochten ze doorrekenen in de distributienettarieven.
Omdat de installatieprijs van hernieuwbare energie tegen dan echter zoveel gedaald was en er dus heel veel nieuwe installaties bijkwamen heeft de certificatenprijs zich echter nooit hersteld (wat eigenlijk een goed teken is), er bleven maar certificaten bijkomen. Bovendien had de Vlaamse regering in al haar 'wijsheid' besloten de distributienettarieven te bevriezen. Plots zaten de netbeheerders op een schuldenberg van 2 miljard euro aan certificaten die amper nog iets waard waren, en moesten ze geld bij de banken lenen om dat te financieren gezien ze hun tarieven niet mochten verhogen. De situatie liep helemaal fout.
Om dit te corrigeren riep de regering in 2015 de 'verhoogde bijdrage Energiefonds', beter gekend als de Turteltaks, in het leven. Deze jaarlijkse belasting gaat naar het Vlaamse Energiefonds, een potje van de Vlaamse regering om o.a. de VREG, de openbare en sociale energiediensten en het rationeel energiegebruik mee te financieren. Vanaf 2015 zou dat ook dienen om de schuldenberg van de netbeheerders te ondersteunen. Het dient dus niet echt voor subsidies, maar wel om een (door de regering gecreëerd) financieel drama bij de netbeheerders te voorkomen.
De heffing was (met reden) omstreden omdat het een belasting op verbruik was, en er bestaat federaal al zo'n belasting. Iets dubbel belasten is niet wettelijk. Ze was ook zeer discriminatoir, in die zin dat de verbruiksintervallen zeer ruim waren. Iemand met een vakantiehuisje dat ie drie weken per jaar gebruikt moest evenveel betalen als een gezin met drie kinderen.
Waarom de regering er niet voor gekozen heeft om dit in de distributietarieven te verwerken is me niet duidelijk. Ok, die tarieven zijn al hoog, maar het geld moet érgens gehaald worden. De distributietarieven verhogen lijkt me politiek even geladen als de Turteltaks, maar is wetgevend wel in orde. Ik neem aan dat dat nu ook is wat Tommelein zal doen.
. Infrastructuur en transport staan tegenover elektriciteitsproductie zoals een productiefirma tegenover de spoorwegen. De sector van elektriciteitsproductie is privaat en verloopt zeer efficiënt en transparant. Sinds de privatisering is de betrouwbaarheid ook sterk verhoogd en prijzen verlaagd. Energiedistributie is in overheidshanden en is complex en verloopt schimmig, en is enkel maar duurder geworden. Pas sinds enkele schandalen zijn de overheden daar beginnen optreden en is de structuur ontvet geworden.
.