Wie het linkje van Soekie opentrekt kan, zonder veel moeite en zonder te diep in details te gaan, vrij snel zien wat er aan de hand is: De inkomsten stijgen jaar na jaar, wat puur economische gezien een goede zaak is. Echter de uitgaven stijgen ook en harder dan de inkomsten stijgen!
Ontvangsten - Uitgaven
Daarnaast vind ik het zeer bedenkelijk dat men een begroting opstelt op basis van "geraamde inkomsten van het jaar dat nog moet komen". Ik ken te weinig van politiek of van begrotingen op dat niveau opstellen, maar toch vind dat een zeer gevaarlijk uitgangspunt (wat trouwens al meermaals uit berichtgevingen van de media is gebleken).
Waarom stelt men geen (basis)begroting op basis van de inkomsten van afgelopen jaar?
Hoe zou ik de uitgaven (proberen) te beheersen?
1. De 2 zwaarste posten zijn pensioenen en de sociale zekerheid. 2 posten waarvan ik vind waar de meeste controle op uitgeoefend moet worden en wat men het meest dringend moet hervormen. Het uitgangspunt moet zijn dat de kwaliteit (en kwantiteit) van deze posten moet gehandhaafd worden en zelfs verbetert mag worden.
Dat de actieve bevolking, de pensioenen van de steeds sterker vergrijzende bevolking moet betalen als men zo blijft voortdoen zal alleen lukken door de belastingen fors op te voeren, wat uitgeloten is imo. Dit kan volgens mij door de uitgaven op andere posten (zie verder) te optimaliseren en door de inkomsten te verhogen zonder de belastingen te verhogen. Dit kan bijv. door meer mensen langer aan het werk te krijgen en te houden, gecombineerd met een zeer strikt beleid op vlak van uitkeringen.
2. Subsidies en premies vooral wanneer het goed gaat met de begroting (wanneer er overschotten zijn) en veel sneller stopzetten wanneer het terug moeilijker gaat ten voordele van een sector die een extra stimulans nodig heeft. Subsidies die enkel een verrijking van de begunstigden betekent en een verarming voor de maatschappij sneller opsporen en stopzetten.
Mooi voorbeeld, wel op Vlaams niveau: de zonnepanelen.
3. Grondige hervorming van de staatsstructuur: ofwel deftig opsplitsen (liefst met behoud van België) ofwel deftig herenigen. Zoals het nu is, is lachwekkend tbh.
4. Hervorming van het ambtenaren statuut: afbouwen van statutairen. Loon naar functie ipv loon naar diploma, aanwervingbeleid naar noden ipv blind postjes te creëren voor vrienden, familieleden en maîtresses.
De ambtenarij mag van mij gerust "de beschutte werkplaats" van niet-gehandicapten blijven. Maw, mensen hebben imo het recht om niet hard te werken (is iets anders dan niks doen). Waar ik meer problemen mee heb, is dat mensen zonder een poot uit te steken noch door te bewijzen dat ze bekwaam zijn doorstoten naar de functie van directeur van een dienst op basis van diploma.
Ik zeg niet dat alle ambtenaren lui en/of dom zijn. Er zijn er zeker, gelukkig genoeg, die ook hard en goed werken.
5. Hervorming van de arbeidsmarkt: afschaffen van brugpensioen, iedereen werken tot zijn 65e moet het uitgangspunt zijn.
Wat met zware beroepen waarvan de arbeiders al 40 jaar sinds hun 18e hun knoken hebben afgedraaid? Voor dit soort mensen zou ik een speciaal statuut in het leven roepen waardoor de patronale bijdragen en personen belasting gevoelig dalen na een carrière van X-jaar zodat werkgevers eerder geneigd zijn hun langer in dienst te houden en hun te laten overschakelen naar een lichter arbeidsregime of waardoor - bij onslag - ze aantrekkelijker zijn om aangeworven te worden. Dit moet liefst in balans zijn met de terwerkstellingskost van een jonge werknemer zodat hier geen oneerlijke concurrentie ontstaat.
Hetzelfde voor massaal afgedankte arbeiders zoals bij Ford of Arcelor Mittal. Laat zulke bedrijven een fikse ontslagpremie aan de staat betalen ipv aan de arbeiders en plaats die (tijdelijk) in zo'n speciaal statuut waardoor die aantrekkelijk worden voor andere werkgevers om aangeworven te worden.