Ik zou zelfs nog anders redeneren:
Er zijn twee soorten spaarders:
- zij die iets cools zien, en denken: wauw, dat ga ik kopen.
- zij die iets cools dien, en denken: cool, maar ja, over een maand zal ik daar al niet zo blij meer mee zijn. Dus ik koop dat niet.
Ik heb mijn rekeningen onlangs herschikt, en spaar nu ook automatisch aan het begin van de maand. Maar dat komt voor mij op hetzelfde neer. Simpelweg omdat ikzelf - en mijn man gelukkig ook, want als je daar te verschillend in bent is het volgens mij echt niet handig om overeen te komen - 'zuinig van aard' zijn. 't Is niet dat wij per sé zoveel of zoveel euro willen sparen per maand, nee, wij vinden de meeste dure zaken gewoon hun geld niet waard. Ik heb zelfs geen frustratie over dingen die ik eigenlijk zou willen, maar niet koop omdat ik dan niet genoeg kan sparen. Als ik iets écht wil, kan ik het echt wel kopen. Ik wil blijkbaar gewoon niet veel? Of als ik iets wil, dan ben ik eigenlijk altijd content met de goedkoopste versie, of probeer ik ergens een kortingsbon of ik wacht tot de solden of ...
Tja, met weinig content zijn, noemen ze dat zeker?
Een gedachte: Als je op je 23ste toekwam met een inkomen van xx euro, meestal stijgt je inkomen dus tegen je 33ste heb je bvb 1000 euro meer, dan kàn het toch niet anders dan dat je honderden euro's over hebt elke maand?
Is de ondernemer hier dan niet spaarzaam, als hij van zijn loon geld aan de kant zet, ook al betaalt hij het nooit terug? Ik zou ook het voorbeeld kunnen nemen van de professor/onderzoeker wiens werk nooit rendabel wordt, maar met belastinggeld betaald wordt. Is die persoon dan ook niet spaarzaam? 
