Archief - De leescirkel boek 2: The Book Thief

Anoebis zei:

Ik heb nu rond de honderd pagina's gelezen, maar ik zal het daar waarschijnlijk bij laten. De wijze waarop Zusak het verhaal vertelt, irriteert mij simpelweg. Akkoord, het is zeker bijzonder om de Dood als narrator te nemen, maar dat neemt het tempo weg en gaf in mijn ogen geen meerwaarde aan het verhaal zelf. De proloog vond ik zelfs het best. Als iemand aandringt, zal ik wel nog eens 50 pagina's lezen

Klik om te vergroten...

Zeg saukerl, al kost het je een jaar en een overdosis ADHD-pillen, lees het boek uit. De laatste hoofdstukken maken alles goed.

masterfrog zei:

Het meest ontroerende was dat ze haar kus gaf net als ie dood was. Mijn tranen stroomden , van oh nee, waarom allemaal dood.

Klik om te vergroten...

Idem wat de tranen betreft, nog nooit meegemaakt met een boek. De auteur is een meester in het verklappen van essentiële zaken uit de plot, zonder daarmee zijn verhaal te verpesten. Ik las hier enkele dagen terug per ongeluk dat iedereen sterft in het laatste hoofdstuk. Ik heb toen echt zitten vloeken, denkende dat het verpest was. Integendeel, de auteur verklapt het zelf op de eerste bladzijden van het hoofdstuk, en hij komt er helemaal mee weg. Respect voor zoiets.

glashelder zei:

Een andere scene of gedachtengang die mij heel erg geraakt heeft, is die van Max. Ik weet natuurlijk wat de Joden allemaal meegemaakt hebben in WO II, maar ik had gewoon... nooit zo stilgestaan bij die schuldgevoelens? Ik dacht dat ze gewoon wilden overleven en dat ze bang waren en dat ze gewoon een veilig onderkomen zochten. Maar ik had er nooit bij stilgestaan dat je je op zo'n moment heel erg schuldig voelt tegenover jouw redders en safekeepers, alsof je alleen maar een last bent. En dan besefte ik ook plots de magnitude van heel de houding tegenover hen. Echt een volkomen ontkenning van hun bestaan en hun bestaansreden. Ik dacht daar altijd vrij rationeel over, maar nu besef ik ineens wat het moet zijn als praktisch een heel land van je walgt. Dan ga je toch ook twijfelen aan jezelf, denk ik? Ik had echt nooit zo nagedacht over die emotionele impact van die redenering op de individuele Joden. Misschien is dat wel een soort beschermingsmechanisme van mezelf omdat het moeilijk te vatten is hoe diep het allemaal gaat. Ik denk dat ik daar nu wel een beetje anders naartoe kijk.

Klik om te vergroten...

Gebaseerd op deze alinea: als je naast deze boeken nog de tijd vindt voor andere raad ik je De Joodse Bruid aan. Gaat over een joodse studente die tijdens de jodenvervolging hulp krijgt in de vorm van valse Duitse papieren en als verpleegster gaat werken. En dan wordt een nazi-officier verliefd op haar en trouwen ze. Prachtboek ook.

glashelder zei:

Een vraagje: trouwt Liesel met Max?

Klik om te vergroten...

Heel goede vraag. Maar ik zou toch eerder vermoeden van niet. Zou me verbazen moest een relatie tussen twee mensen met zo'n immense emotionele bagage werken. Diepe, intense vrienden, zielsverwanten voor het leven zeker, maar een relatie lijkt me té.

Leukste personage: evolueerde voor mij. Max heeft me nooit echt aangesproken, het waren vooral de relaties met Max die ik boeiend vond, uit het standpunt van de tegenpartij telkens. Eerste helft zou ik Hans kiezen, maar naarmate het verhaal vordert lijkt Rosa elk hoofdstuk menselijker te worden, ik kies dan ook haar. Zeker de scenes waar ze met de accordeon in slaap valt en met Liesel op het perron wacht nadat ze Max terug had gezien. Een vrouw met een hart van goud, bedekt met enkele camouflagelagen. De verteller hamert erop in de laatste pagina's, alsof hij zeker wil zijn dat de lezer beseft wat voor iemand Rosa écht is.

Enige jammere aan het boek is de plotse afhaspeling. We weten niks over hoe ze opgroeit met Max en de burgemeester en zijn vrouw, wat haar beroep was. Eigenlijk exact hetzelfde minpunt als ik vermelde bij To kill a mockinbird. Enkel vind ik het in dit boek wel een veel relevantere opmerking.


En vandaag Hersenschimmen binnengekregen. 190 pagina's met nog niet eens kleine letters. Ik vermoed dat dat boek begin volgende week ook uit is. En volgen op The book thief is uiteraard geen cadeau.

Time zei:

Gebaseerd op deze alinea: als je naast deze boeken nog de tijd vindt voor andere raad ik je De Joodse Bruid aan. Gaat over een joodse studente die tijdens de jodenvervolging hulp krijgt in de vorm van valse Duitse papieren en als verpleegster gaat werken. En dan wordt een nazi-officier verliefd op haar en trouwen ze. Prachtboek ook.

Klik om te vergroten...

Misschien doe ik dat wel eens Als ik ooit door de stapel boeken heen kom die hier nog liggen

Time zei:

Heel goede vraag. Maar ik zou toch eerder vermoeden van niet. Zou me verbazen moest een relatie tussen twee mensen met zo'n immense emotionele bagage werken. Diepe, intense vrienden, zielsverwanten voor het leven zeker, maar een relatie lijkt me té.

Klik om te vergroten...

Ik heb het nog even opgezocht, en de auteur had het inderdaad niet zo bedoeld (hij zit meer in het kamp van "Rudy en Liesel forever" ). Maar er zijn wel meer mensen die dachten van wel (of juist niet), en hij vindt het fijn dat mensen hun eigen interpretatie geven aan een einde en aan de personages.

Ik weet niet of er nog mensen zijn die juist denken dat zo'n relatie wel of niet mogelijk is? Mij leek het eigenlijk heel logisch, ik ging er dan ook vanuit dat het wél zo bedoeld was. Ook omdat op het einde ergens staat dat Liesel bij haar dood alle belangrijke mensen van vroeger nog voor zich zag, en dat zat Max daar juist niét tussen En de kwestie van met wie ze trouwt en haar verdere leven wordt eigenlijk heel erg open gelaten.

Er is het leeftijdsverschil, maar dat is maar... 10 jaar of zo? Dus op zich niet zoveel. Wel een beetje raar dat ze elkaar gekend hebben toen Liesel nog zo jong was, dat wel. Aan de andere kant schept die immense emotionele bagage misschien juist wel een hele diepe band waardoor het ook gewoon zo loopt, en dat ze zich zelf niets anders kunnen voorstellen. Ze blijven ook een beetje alleen over hé (buiten dan die papa van Rudy en de burgemeester en zijn vrouw).

Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe de rest van haar leven dan gelopen is. Zeker de rest van haar jeugd bij de burgemeester en zijn vrouw. Ze was altijd een beetje bang van hem, hoe zou dat dan gegaan zijn?

glashelder zei:

Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe de rest van haar leven dan gelopen is. Zeker de rest van haar jeugd bij de burgemeester en zijn vrouw. Ze was altijd een beetje bang van hem, hoe zou dat dan gegaan zijn?

Klik om te vergroten...

Mis ik ook, een extra stuk in de epiloog. Hoe ze zich meester maakte van de accordeon, met Max Dachau bezocht heeft in haar twintiger jaren, etc...

Ik heb hetzelfde probleen bij boeken als bij films, een einde waar ik niet 100% mee bevredigd ben dat blijft knagen.

Ik heb bij Hersenschimmen ook het gevoel dat het einde maar zozo is. Zat meer in.

Ik heb het boek ook uit. Zoals al gezegd hier door anderen, het komt wat traag op gang maar na een tijdje kan je het boek niet meer wegleggen. Enfin, dat had ik toch de eerste keer dat ik het las en ook nu opnieuw.
Ik dacht trouwens dat The Book Thief onder de noemer YA fiction valt?
Het was al een tijdje geleden dat ik het boek had gelezen dus het was wel fijn om het nog eens opnieuw te 'moeten' lezen. Ik raad het ook vaak mensen aan maar meestal wordt mijn voorstel weggewuifd onder het mom 'niet opnieuw een boek dat zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog'. Tssss.

De scène die mij het best is bijgebleven is die wanneer de piloot doodgaat en Rudy die knuffel op zijn schouder legt. Dat was denk ik de eerste keer dat beide kinderen letterlijk de dood van dichtbij zagen?
Er zitten ook heel veel mooie citaten in het boek waarvan deze bleef hangen bij mij:
I have hated the words and I have loved them, and I hope I have made them right.

Ik heb het een weekje geleden uitgelezen. Ik ben precies minder emotioneel dan jullie aangezien ik het tijdens mijn lezing nergens lastig mee had.

Het boek komt inderdaad traag op gang en blijft imo te traag. 't is niet echt mijn genre, maar ik vind het niet erg om eens zo'n boek te lezen. 't boeit om te zien hoe anderen geëmotioneerd zijn door zaken die mij minder raken.

Vond het zoals nog mensen traag op gang komen, maar ik raakte meer meer in het boek gezogen.

Rudy was mijn favoriet. Hoe hij na te starten als een geweldige debiel (Jesse Owens inclusief zwarte verf ) uitgroeide naar de de idealen van de Duitsers (getalenteerd in zowel sport als studies), maar toch de voetjes op de grond hield en er was als steun voor Liezel.

Het einde ontroerde me dan ook geweldig.

'The Wordshaker' vond ik ook zeer goed net als het andere verhaal van Max.

Ik zou het boek een 3.5/5 geven: hoewel origineel, vond ik het vertelperspectief niet bepaald een meerwaarde, soms een 'leuk' intermezzo, soms eerder vervelend. Naar mijn gevoel hield het boek - op het einde na, dat kwam zo plots - hetzelfde tempo aan, en hoewel niet erg snel, miste ik toch wat diepgang. Enkel op het einde, bij het weerzien met Max was ik geëmotioneerd.. Ik moet eerlijkheidshalve wel bekennen dat ik ik nooit echt in 1 ruk heb kunnen doorlezen, heeft er allicht ook mee te maken (maar: als ik echt geboeid was geweest, had ik het misschien minder snel weggelegd..). Meest verfrissende van dit boek: het aparte perspectief van het onderwerp, nl dat van de 'gewone' Duitser, die sterk genoeg bleek om niet overstag te gaan voor het nazisme! favoriete personage: ik kies Liezel zelf, en op de tweede plaats Rosa (heerlijk, dat 'gesaumensch' en 'gesaukerl' de hele tijd)

Heb dat boek 3 jaar terug eens gelezen, vond ik toch wel super toen.
Zou hem eigenlijk nog eens moeten lezen, want het kan goed zijn dat ik toen dingen nog niet zo goed begreep

Heb dat boek 3 jaar terug eens gelezen, vond ik toch wel super toen.
Zou hem eigenlijk nog eens moeten lezen, want het kan goed zijn dat ik toen dingen nog niet zo goed begreep

Omdat ik sinds nieuwjaar een stuk of 15 nieuwe boeken heb liggen, loop ik serieus achter met de leescirkel, heb dit nu pas uitgelezen.

Toen ik het boek voor het eerst opendeed en al de recensies zag staan, was ik onmiddelijk al wat gedesillusioneerd omdat ik zag dat het beschouwd werd als "young adult literature", en het daarmee dus tussen dingen als Harry Potter, Hunger Games, en Twilight geklasseerd wordt. Nu ik het uitgelezen heb, moet ik toch wel zeggen dat het boek oneindig veel interessanter is dan voorgenoemde boekenreeksen.

Het stuk dat me het sterkst aangreep was het verhaaltje over The World Shaker dat Max schreef voor Liesel. Toen moest ik toch een traantje wegpinken.

Het is dan ook geen YA, hangt er gewoon vanaf waar je het koopt en welke versie en zo

Zie: Markus Zusak

Meer dan een jaar later heb ik het boek ook gelezen.. Ik vond het een prachtig boek! Ik las het in drie dagen uit.. moeilijk om naast je neer te leggen. Ik vond het vertelperspectief verrassend. De tussencommentaren van de 'dood' stoorden mij absoluut niet. Het enige wat me een beetje stoorde was dat het vervolg steeds verklapt werd. Ik hou wel van wat spanning.

Heeft iemand al de film gezien? Is die ook de moeite?

Elynn zei:

Heeft iemand al de film gezien? Is die ook de moeite?

Klik om te vergroten...

Komt nog niet in de buurt van 't boek

Elynn zei:

Meer dan een jaar later heb ik het boek ook gelezen.. Ik vond het een prachtig boek! Ik las het in drie dagen uit.. moeilijk om naast je neer te leggen. Ik vond het vertelperspectief verrassend. De tussencommentaren van de 'dood' stoorden mij absoluut niet. Het enige wat me een beetje stoorde was dat het vervolg steeds verklapt werd. Ik hou wel van wat spanning.

Heeft iemand al de film gezien? Is die ook de moeite?

Klik om te vergroten...

Hmm nee, film haalt het helemaal niet bij het boek

hans vond best wel goed gecast.. voor de rest niet veel soeps, inderdaad

Dan zal ik hem niet bekijken Het boek laat een hele goede indruk na, wil ik niet verpesten door de film.

Elynn zei:

Heeft iemand al de film gezien? Is die ook de moeite?

Klik om te vergroten...

Ik heb de film bekeken en zou hem net geen 8 geven (boek wel niet gelezen): goede setting en acteerprestaties in het Duits, maar vooral een goed verhaal. Er zijn betere films, maar er zijn ook veel slechtere films. Het leuke was ook de minder voorspelbare plot.