Tof, een topic waarop ik mij eens kan uitleven.
Mods, sta mij toe. De meeste fouten uit nalatigheid zal ik maar negeren, zo ben ik wel.
Kleine letters, denk ik.
Interpunctiefout, moet gewoon '...' zijn.
Nee, toch niet. Standaardtaal daarintegen...
Is gewoon 'eentje', dat is altijd zo in samenstellingen en afleidingen.
En nu het echte werk.
Je begint al met je conclusie, hou dat voor het slot. In het begin van je recensie probeer je de lezer op een of andere manier te prikkelen om verder te lezen. Door meteen aan te geven voor wie dit boek nu eigenlijk geschikt is, sluit je een groot deel van de lezers uit. "Hm? Romantiek? Niet aan mij besteed." Daar sta je dan met je recensie.
"Romantischere" klinkt wat stroef. Ik weet niet wat de regel is, maar 'meer romantische' lijkt me toch wat beter. "Het is zeker een aanrader... Maar het is zeker en vast geen aanrader..." klinkt nog stroever. Het is al zo'n houterige, afgezaagde uitdrukking en dan versterk je dat nog eens door die botweg te herhalen in de tweede zin. Met een punt lijkt het wel of je de tweede zin en passant hebt bijgevoegd. "Ah ja, da's ook waar." Of sterker nog, dat je het publiek niet in staat acht de uitdrukking 'het is een aanrader voor' meer dan twee seconden te onthouden. Ik vind het dus een stuk beter klinken met een komma. Probeer maar eens. Met een rustpauze klinken de eerste twee zinnen veel meer als een complete gedachtegang. Het klinkt nog beter als je de uitdrukking in de tweede zin schrapt en de eerste twee zinnen in één vloeiend geheel plaatst. 'Het boek is zeker een aanrader voor de romantici onder ons, maar wie geboeid is door de wereld van de jaren 20, moet zijn gading elders vinden.' Bij "de wereld" vul je beter de specifieke plaats in van waar het verhaal zich afspeelt om de recensie meer duiding te geven. "Moet zijn gading elders vinden" klinkt niet zo vlot als 'komt bedrogen uit', maar dat begint ook al een beetje een standaarduitdrukking te worden. En dat zijn de eerste twee zinnen.
Je bent net drie zinnen ver en je moet al teruggrijpen naar een vorige zin (alweer met een wel erg stijve uitdrukking). Probeer je uiteenzetting zo te construeren dat je zo min mogelijk hoeft te verwijzen naar andere delen in je recensie (behalve in de conclusie natuurlijk). Dit is gewoon bladvulling, en daar hou ik niet zo van. Volgende zin. "Ze hebben iets verschillends tegenover elkaar..." Hm, dat kan beter. Vooreerst zou ik dat "iets" proberen te definiëren. Want wat maakt een romantisch boek net zo interessant? Daar wil je naar toe gaan, want van daaruit kun je dat meteen toepassen op het boek zelf (of omgekeerd). Misschien zoiets: 'Wat die romantische boeken gemeen hebben maar ze tegelijk ook uniek maakt is de complexe verhouding van de personages tegenover elkaar.' Een draak van een zin, maar ze drukt die tegenstelling "er zijn veel romantische boeken, maar ze verschillen vaak" perfect uit, en je kan meteen de aanzet geven tot de praktijk. 'In dit boek is dat Josephine die, als een soort emo avant la lettre, tegelijk dolblij en diep ongelukkig wordt bij het zien van Victor, haar geliefde.' Nu goed, of ze dolblij wordt weet ik ook niet, maar het geeft wel een idee. En ziedaar, een streepje humor. Natuurlijk zal daar niemand mee achterover liggen, maar het maakt je recensie wel een stuk toegankelijker.
Om de tekst er nog even bij te nemen. "Wees nu eerlijk..." vind ik goed. Het schept een luchtig toontje, en ik zou dat ook verder zetten. 'Wees nu eerlijk, dat zie je toch niet vaak in een romantisch boek.' Volgens mij bulkt het ervan, maar enfin, het is niet de bedoeling dat ik de inhoud verander.
"Verder" zegt precies wat het doet: een gedachte verderzetten. Hier grijp je terug naar die tegenstelling van in de eerste regels en is een ander bijwoord op zijn plaats, alsook, jawel, de verwijzing waar ik een tijdje terug om gezeurd heb.
Zo. Ik hoop dat je er wat van opsteekt. Je moet ook weten dat ik allesbehalve de waarheid in pacht heb en die hier een beetje ex cathedra kom preken. Ik maak ook fouten, en dat is geen schande. Je mag me er dus gerust op wijzen (liefst niet bij een dt-fout, want dan hang ik mezelf op). Ik heb ongelofelijk veel geleerd in het laatste jaar als ik zo wat dingen van mezelf teruglees. En het is ook een beetje een persoonlijke kwestie. Ik luister gewoon naar het 'inwendig stemmetje' bij het schrijven van een recensie, en als ik andermans werk moet verbeteren, probeer ik dat zo goed mogelijk te argumenteren, maar ik kan er evengoed mijlenver naast zitten. Een recensie van een recensie schrijven voelt toch ook wat onwennig.
Ik heb me wat willen inhouden wat de grote lijnen betreft (ordening van tekst), omdat je daar om vroeg en het boek eigenlijk niet gelezen had, maar je ziet dat ik daar niet echt in geslaagd ben.
