GSTT zei:
Als jij avoidance erger vindt dan fear, dan zitten wij met een groot meningsverschil hoor
Blijkbaar
Het lijkt mij logisch dat avoidance erger is dan fear. Vermijding heb ik alleen bij matige of ernstige angst, helemaal niet bij milde angst. Ik heb helemaal geen vermijding zonder angst, dat zou maar raar zijn. Dus vermijding is gewoon nog een trapje hoger dan enkel angst, want dan heb je dus zóveel angst dat je begint met dingen te vermijden. Aangezien ik enkel milde angst heb bij alles, lijkt het mij duidelijk dat dat niet erger is dan vermijding...
Ik kan iets een beetje eng vinden (zoals een powerpointpresentatie geven voor de klas), maar dat ga ik niet vermijden, ik doe het gewoon en ik rationaliseer m'n zenuwen wel weg. ("De rest doet het ook dus zo eng kan het niet zijn, en ik ben zelf amper aan het opletten dus ze zullen ook wel niet zo erg op mij letten, en over een uur denkt er echt helemaal niemand meer aan die hele domme presentatie.") Ik ben dan nog wel zenuwachtig, maar achteraf denk ik ook van hey, dat ging eigenlijk wel goed en dat was helemaal niet zo eng als ik had gedacht, zo tof van mezelf dat ik dat toch gedurfd heb, hoera.
Het wordt iets anders als ik presentaties ga vermijden waardoor ik misschien in ruzie kom met groepsgenoten, of als ik lessen ga skippen uit angst om misschien een presentatie te moeten geven, of zelfs niet aan een opleiding durf te beginnen omdat er wel eens ooit een presentatie zou kunnen zijn.
Ik heb beide meegemaakt, avoidance en fear, en avoidance kan echt heel je leven kapot maken. Ik heb er stages door verkloot. Gewoon niet meer durven gaan, de dag ervoor al kapotgaan van de zenuwen, 's nachts wenen en paniekaanvallen krijgen en de dag zelf weigeren van te gaan omdat dat het enige is dat mijn angst deed stoppen, zeggen tegen mezelf van "ok, ga dan niet." Uiteindelijk kwam ik ook in de problemen op school, bij familie (want ik durfde niet zeggen dat ik niet meer naar stage ging) en moest ik liegen tegen klasgenoten en vertellen over mijn zogezegde stage.
Als ik wél was gegaan en gewoon wat angstig was geweest, was dat vooral erg kut geweest maar ik had er niks van gevolgen aan overgehouden. Nu moest ik na een jaar uitleggen aan klasgenoten en familie waarom ik stage te kort had, mocht ik heel het drama nog eens opnieuw beleven bij een volgende stage (in plaats van de kans gehad te hebben op een positieve ervaring, had ik nu gewoon méér angst) en kwam ik in de problemen met mijn opleiding.
Hetzelfde geldt voor een typische sociale fobie situatie... Ik kan het eng vinden om iets te vragen in de winkel (heb ik niet, vroeger wel) maar het wel gewoon doén uiteindelijk. Het is iets anders als ik het niet durf vragen en het dus maar vermijd. Bij enkel fear heb je het tenminste nog gedaan (en normaal gezien wel een positieve ervaring opgedaan, aangezien "iets vragen in de winkel" zelden desastreus afloopt), bij avoidance ben je geen stap verder en in het slechtste gevallen nog enkele stappen achteruit (want "iets niet doen ook al moet het eigenlijk wel" is plots een aanvaardbare tactiek geworden).
Vergelijk het maar met agorafobie. Je kan angstig zijn buitenshuis maar wel met moeite nog dingen bereiken, een job hebben, eens weggaan. Moeizaam, maar het lukt. Of je kan alles helemaal vermijden en hele dagen binnen zitten. Dan heb je helemaal niks. Vermijding én angst (want je zou maar eens toch buiten moeten komen).
Maar 'k heb liever dat ze niks horen.
De antidepressiva die ik nam tegen depressie en sociale fobie, daar ben ik al lang en breed vanaf.
