Archief - Wie heeft er sociale angst? Stress in publiek, interacties?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Bekker
Legacy Member
Thread ff snel doorlezen en die social anxiety test ook even gedaan.
your score:
44(fear) + 45(avoidance) = 89
You have severe social phobia.
Had natuurlijk wel al door dat ik niet de sociaalste was.
Bij het doorlezen enorm voor herkenbare zaken tegen gekomen, waardoor ik nu met zekerheid weet dat ik ook aan sociale angst lijd.
Me steeds op de achtergrond houden en alles van daar observeren, me nooit in een discussie mengen of men gelijk willen halen (ook al ben ik soms 100% zeker) of vaak gewoon dicht klappen wanneer ik nog gewoon maar een vreemde blik krijg van "wat zegt die nu??". Ik kan zo nog 10tallen vb opsommen maar deze zijn hier allemaal al eens eerder aan bod gekomen.
De vraag is natuurlijk, hoe los je dit probleem op.
Met medicatie, dat zie ik eigenlijk niet zitten omdat ik me daar niet goed bij voel. Aan de andere kant, moest het zijn dat ik hierdoor echt me beter en zekerder in men vel zou voelen en zo men leven op gang kan trekken, misschien dan toch maar proberen?
Nu probeer ik ook al vaker op uitnodigingen in te gaan ( en zonder op het laatste moment af te bellen) maar echt een verbetering zie ik daar niet in. Nu ben ik volgende week uitgenodigd bij een vriendin, maar ik zit nu al met stress van wie gaat daar nog allemaal zijn die ik niet ken ...
Tijdje terug moest ik naar een verjaardag van een vriend en omdat ik wist dat er mensen gingen zijn die ik niet goed kende heb ik me tijdens de rit er naartoe even op kant moeten zetten om op adem komen want ik zat vol stress ...
De eerste momenten als je dan binnenkomt zijn eigenlijk alles of niets want dan sta je in het middelpunt vd belangstelling (verschrikkelijk!). Ofwel kan je de stress onder controle houden en op een normale manier iedereen begroeten ofwel loopt het fout en begin je verkeerde namen te zeggen of over woorden te struikelen/stotteren en dan sta je daar als idioot of krijg je soms nog nadien zo het"trek het je niet aan man" schouderklopje. Goed bedoeld natuurlijk maar je voelt je op die moment totaal nutteloos en voor de rest vd avond zeg je geen woord meer ...
Tijdens men vorige relatie merkte ik ook vaak dat wanneer zij goed gezind was, ik dat ook was. Was er iets dat haar niet aanstond of we hadden een meningsverschil kon men humeur 180° draaien en kwam er geen woord meer uit men mond en voelde ik me steeds zo waardeloos dat ik zo gewoon onder een bus kon lopen. Als het dan weer was bijgelegd was ik weer de gelukkigste mens op aarde. Maar dat kon zo weer volledig omslaan door de stomste futiliteit.
Ben nu al enkele jaren vrijgezel, eigenlijk vrij bewust omdat ik me niet kan inbeelden dat iemand met mij zou kunnen samen leven. Ook veel vrienden met de jaren verloren omdat ik geen contact meer zocht of omdat ik gevoel had dat ik steeds degene was die moeite moest doen met als gevolg dat ik al een hele poos volledig op mezelf leef. Ik had ook vaak het gevoel dat ze "bang" waren of mij "ne rare" vonden ofzo want ik kreeg nooit echt een goed gesprek op gang, alsof ze steeds kort antwoordde en eigenlijk liever hadden dat ik hun gerust liet, dit gevoel kreeg ik toch. Dusja, op de duur ga je niet meer mee en blijf je alleen thuis zitten.
Nog zo een idioot vb dat me net te binnen schiet. Het is al een hele poos geleden dat ik nog eens een hamburger heb gegeten in een Quick of McD en nu reed ik onlangs voorbij zo een drive in en had daar echt nog eens goesting in, maar ik kon het gewoon niet ... ik durfde gewoon niet die drive in binnen te rijden en een bestelling doen ... echt man, voelde me zo zielig en kwaad op mezelf.
Of zoals vandaag, zo goed weer en ideaal voor een fietstochtje. Maar nee hoor, door de ene of andere kracht lukt het me niet om die fiets uit men garage te halen ...
Maar voor de rest zijn we gezond, dus ik mag niet klagen.
your score:
44(fear) + 45(avoidance) = 89
You have severe social phobia.
Had natuurlijk wel al door dat ik niet de sociaalste was.
Bij het doorlezen enorm voor herkenbare zaken tegen gekomen, waardoor ik nu met zekerheid weet dat ik ook aan sociale angst lijd.
Me steeds op de achtergrond houden en alles van daar observeren, me nooit in een discussie mengen of men gelijk willen halen (ook al ben ik soms 100% zeker) of vaak gewoon dicht klappen wanneer ik nog gewoon maar een vreemde blik krijg van "wat zegt die nu??". Ik kan zo nog 10tallen vb opsommen maar deze zijn hier allemaal al eens eerder aan bod gekomen.
De vraag is natuurlijk, hoe los je dit probleem op.
Met medicatie, dat zie ik eigenlijk niet zitten omdat ik me daar niet goed bij voel. Aan de andere kant, moest het zijn dat ik hierdoor echt me beter en zekerder in men vel zou voelen en zo men leven op gang kan trekken, misschien dan toch maar proberen?
Nu probeer ik ook al vaker op uitnodigingen in te gaan ( en zonder op het laatste moment af te bellen) maar echt een verbetering zie ik daar niet in. Nu ben ik volgende week uitgenodigd bij een vriendin, maar ik zit nu al met stress van wie gaat daar nog allemaal zijn die ik niet ken ...
Tijdje terug moest ik naar een verjaardag van een vriend en omdat ik wist dat er mensen gingen zijn die ik niet goed kende heb ik me tijdens de rit er naartoe even op kant moeten zetten om op adem komen want ik zat vol stress ...
De eerste momenten als je dan binnenkomt zijn eigenlijk alles of niets want dan sta je in het middelpunt vd belangstelling (verschrikkelijk!). Ofwel kan je de stress onder controle houden en op een normale manier iedereen begroeten ofwel loopt het fout en begin je verkeerde namen te zeggen of over woorden te struikelen/stotteren en dan sta je daar als idioot of krijg je soms nog nadien zo het"trek het je niet aan man" schouderklopje. Goed bedoeld natuurlijk maar je voelt je op die moment totaal nutteloos en voor de rest vd avond zeg je geen woord meer ...
Tijdens men vorige relatie merkte ik ook vaak dat wanneer zij goed gezind was, ik dat ook was. Was er iets dat haar niet aanstond of we hadden een meningsverschil kon men humeur 180° draaien en kwam er geen woord meer uit men mond en voelde ik me steeds zo waardeloos dat ik zo gewoon onder een bus kon lopen. Als het dan weer was bijgelegd was ik weer de gelukkigste mens op aarde. Maar dat kon zo weer volledig omslaan door de stomste futiliteit.
Ben nu al enkele jaren vrijgezel, eigenlijk vrij bewust omdat ik me niet kan inbeelden dat iemand met mij zou kunnen samen leven. Ook veel vrienden met de jaren verloren omdat ik geen contact meer zocht of omdat ik gevoel had dat ik steeds degene was die moeite moest doen met als gevolg dat ik al een hele poos volledig op mezelf leef. Ik had ook vaak het gevoel dat ze "bang" waren of mij "ne rare" vonden ofzo want ik kreeg nooit echt een goed gesprek op gang, alsof ze steeds kort antwoordde en eigenlijk liever hadden dat ik hun gerust liet, dit gevoel kreeg ik toch. Dusja, op de duur ga je niet meer mee en blijf je alleen thuis zitten.
Nog zo een idioot vb dat me net te binnen schiet. Het is al een hele poos geleden dat ik nog eens een hamburger heb gegeten in een Quick of McD en nu reed ik onlangs voorbij zo een drive in en had daar echt nog eens goesting in, maar ik kon het gewoon niet ... ik durfde gewoon niet die drive in binnen te rijden en een bestelling doen ... echt man, voelde me zo zielig en kwaad op mezelf.
Of zoals vandaag, zo goed weer en ideaal voor een fietstochtje. Maar nee hoor, door de ene of andere kracht lukt het me niet om die fiets uit men garage te halen ...
Maar voor de rest zijn we gezond, dus ik mag niet klagen.
Jack The Ripper
Legacy Member
Ik ben vrij asociaal: op't werk blijf ik dikwijls liever achter mijne pc om te eten of maak ik een wandelingske onder de middag ipv naar de refter te gaan.
Op een feest moet ik altijd wat gedronken hebben om op mijn gemak te zijn.
Naar de winkel gaan heb ik niet echt problemen mee: dat is gewoon een routine: ge pakt uw gerief of vraagt er naar, betaalt en zijt weer weg. Vroeger zag ik daar meer tegenop. Af en toe moet ge uzelf toch eens verplichten (exposure therapy).
Ook zo weinig mogelijk nadenken over wat anderen over u denken.
'k heb er dus ook wat last van (73 op social phobia test: was 30 op fear en 43 avoidance of zoiets), maar niet in die mate dat het een handicap is of dat ik ga beginnen medicijnen nemen.
Waar ik vooral niet tegen kan is dat mensen op mijn handen zitten te kijken als ik iets moet doen.
Op een feest moet ik altijd wat gedronken hebben om op mijn gemak te zijn.
Naar de winkel gaan heb ik niet echt problemen mee: dat is gewoon een routine: ge pakt uw gerief of vraagt er naar, betaalt en zijt weer weg. Vroeger zag ik daar meer tegenop. Af en toe moet ge uzelf toch eens verplichten (exposure therapy).
Ook zo weinig mogelijk nadenken over wat anderen over u denken.
'k heb er dus ook wat last van (73 op social phobia test: was 30 op fear en 43 avoidance of zoiets), maar niet in die mate dat het een handicap is of dat ik ga beginnen medicijnen nemen.
Waar ik vooral niet tegen kan is dat mensen op mijn handen zitten te kijken als ik iets moet doen.
Jack The Ripper
Legacy Member
Waelvis
Legacy Member
Your score:51(fear) + 47(avoidance) = 98
You have very severe social anxiety.
Da was wel te denken..
Ik durf niemand in de ogen kijken. (uitgezonderd mn vriendin, mn kinderen, mn zussen, mn ouders,..)
Als ik in groep niet verplicht wordt om iets te zeggen, zwijg ik. Ik ga me ook zelden moeien met discussies, terwijl ik soms 200% zeker ben van mijn standpunt. Ik zwijg liever en denk er het mijne van.
Zelfs in mn relatie heb ik het dikwijls moeilijk. Ik kan mij niet kwaadmaken op mijn vriendin. Als ik kwaad ben val ik volledig stil, en moet ik weg. Zij daarentegen wordt een spraakwaterval, waardoor ik me nog ongemakkelijker voel.
Als ik moet telefoneren (bvb recent naar een immokantoor om een huis te bezichtigen) word ik enorm zenuwachtig.
Vroeger, op school. Elke keer ik naar voor moest, voor een spreekbeurt of zo kreeg ik puur van de zenuwen altijd de slappe lach. Ook kreeg ik altijd ne rode kop.
In persoon tegen mensen praten kon ik vroeger ook niet. Maar door mn eerste job kon ik niet anders. Da heeft me op veel vlakken al geholpen. Puur zakelijke gesprekken lukt vrij goed. Maar bvb een babbeltje slaan met mn buurman of een random persoon die ik ergens tegenkom (mag bvb zelfs gewoon familie zijn) is een ramp. Ik weet precies nooit wat zeggen, en als ik iets zeg denk ik altijd: "Wa interesseert hem/haar da nu"..
Ik heb ooit eens een assertiviteitscursus gevolgd (mn vriendin moest er naartoe voor school, en het leek me wel interessant om mee te gaan).
En daaruit bleek da ik door mijn angst, schrik,... enorm arrogant overkwam. Terwijl ik altijd dacht da ik onzeker en verlegen overkwam.
Nuja, ik ben ook op alle vlakken een eenzaat. Ik zit veel liever alleen op mn gemak dan dat er andere mensen in mn buurt zijn.
Ik had wel nooit gedacht dat het zo erg was als die test laat uitschijnen, en ik neem da wel met een serieuze korrel zout..
You have very severe social anxiety.
Da was wel te denken..
Ik durf niemand in de ogen kijken. (uitgezonderd mn vriendin, mn kinderen, mn zussen, mn ouders,..)
Als ik in groep niet verplicht wordt om iets te zeggen, zwijg ik. Ik ga me ook zelden moeien met discussies, terwijl ik soms 200% zeker ben van mijn standpunt. Ik zwijg liever en denk er het mijne van.
Zelfs in mn relatie heb ik het dikwijls moeilijk. Ik kan mij niet kwaadmaken op mijn vriendin. Als ik kwaad ben val ik volledig stil, en moet ik weg. Zij daarentegen wordt een spraakwaterval, waardoor ik me nog ongemakkelijker voel.
Als ik moet telefoneren (bvb recent naar een immokantoor om een huis te bezichtigen) word ik enorm zenuwachtig.
Vroeger, op school. Elke keer ik naar voor moest, voor een spreekbeurt of zo kreeg ik puur van de zenuwen altijd de slappe lach. Ook kreeg ik altijd ne rode kop.
In persoon tegen mensen praten kon ik vroeger ook niet. Maar door mn eerste job kon ik niet anders. Da heeft me op veel vlakken al geholpen. Puur zakelijke gesprekken lukt vrij goed. Maar bvb een babbeltje slaan met mn buurman of een random persoon die ik ergens tegenkom (mag bvb zelfs gewoon familie zijn) is een ramp. Ik weet precies nooit wat zeggen, en als ik iets zeg denk ik altijd: "Wa interesseert hem/haar da nu"..
Ik heb ooit eens een assertiviteitscursus gevolgd (mn vriendin moest er naartoe voor school, en het leek me wel interessant om mee te gaan).
En daaruit bleek da ik door mijn angst, schrik,... enorm arrogant overkwam. Terwijl ik altijd dacht da ik onzeker en verlegen overkwam.
Nuja, ik ben ook op alle vlakken een eenzaat. Ik zit veel liever alleen op mn gemak dan dat er andere mensen in mn buurt zijn.
Ik had wel nooit gedacht dat het zo erg was als die test laat uitschijnen, en ik neem da wel met een serieuze korrel zout..
glashelder
Legacy Member
Even compleet ter zijde... Ik heb dat nog nooit begrepen. Dat mensen iemand verlegen of stil als arrogant bestempelen. Ik vind mensen die juist haantje-de-voorste zijn en per se hun idee willen doordrukken en denken dat ze het beter weten arrogant. Niet mensen die stil zijn, die zie ik gewoon als... stilWaelvis zei:
Of verlegen, niet geïnteresseerd, dagdromend, afhankelijk van hoe hun verdere lichaamstaal is. 't Is echt compleet off topic maar arrogant heb ik daar echt nooit van gemaakt. Ik hoor dat wel altijd van mensen, dat ze als arrogant worden gezien omdat ze stil zijn. Misschien komt het vanuit mijn eigen introversie dat ik daar geen hele negatieve eigenschappen aan koppel.Waelvis
Legacy Member
Ik snap da ook niet.
Maar ik heb al van mensen, via via, horen zeggen dat ik arrogant kan overkomen. Misschien omdat ik steeds vrij kort reageer, en zo weinig mogelijk probeer te zeggen dat zij het gevoel krijgen dat ik ze te min vind? (terwijl het eigenlijk puur het tegenovergestelde is).
Maar ik heb al van mensen, via via, horen zeggen dat ik arrogant kan overkomen. Misschien omdat ik steeds vrij kort reageer, en zo weinig mogelijk probeer te zeggen dat zij het gevoel krijgen dat ik ze te min vind? (terwijl het eigenlijk puur het tegenovergestelde is).
Tonerider
Legacy Member
heb er ook weer last van. Heb sollicitatie gedaan. Een week later belt het hoofd me op om te vragen welke uren ik kan werken. Ik geef ze door. Zij zegt dat ze me vorige week zou opbellen. Is niet gebeurd natuurlijk. Nu zou ik zelf willen bellen. Maar ik zie er zo tegen op. Dus daar komt weer niets van in huis.
I'm a chicken.
I'm a chicken.
Jack The Ripper
Legacy Member
Ik snap ook niet wat men zo ergerlijk vindt aan introverte mensen, je doet ten slotte niemand iets kwaad door weinig te zeggen. Mensen die iemand verwijten omdat hij/zij stil is zijn enorm kortzichtig. Ik erger mij eerder aan mensen die alles altijd beter willen weten of extraverte mensen die anderen dwingen tot sociaal contact. Uiteindelijk vergeten ze wel dat veel grote geleerden aan wie ze hun computers, gsm's en facebook toestanden eigenlijk te danken hebben dikwijls zeer introvert waren.
Bellen zou ik zeggen want soms doen ze dat om u te testen.
Tonerider zei:
Bellen zou ik zeggen want soms doen ze dat om u te testen.
Squealer
Legacy Member
Your score:
48(fear) + 43(avoidance) = 91
Zeer veel herkenbare zaken in deze thread. De oorzaak van mijn sociale fobie ligt wel deels in een andere aandoening waardoor ik vrij/zeer mager en continu vermoeid ben. Daarbovenop heb ik ook nog eens een bleek huidtype waardoor ik enkel maar verbrand en nauwelijks bruin. Door dat alles ben ik nu niet bepaald de meest zelfzekere persoon die zomaar voor de lol aan allerlei sociale evenementen ga meedoen.
Ik geniet wel graag van de rust en de stilte. Net zoals Jack The Ripper heb ik maar weinig nood om 's middags op het werk met de collega's in het restaurant te gaan eten, omdat daar dan toch 45-60min wordt geleuterd, meestal over zaken waar ik toch niet over kan meespreken (jongste van de groep). We eten vrij vroeg, en uiteindelijk komt er meer en meer volk in het restaurant en wordt dat daar een gekakel van jewelste en dat lawaai vind ik extreem vermoeiend; dan wil ik weg, maar iedereen blijft zitten :/...
Ook op verjaardagen op het werk, waarbij vaak taart ofzo wordt uitgedeeld kort na de middag, blijf ik vaak weg, of zorg ik dat ik 's middags lang genoeg buiten ben (ga vaak thuis eten, om er eens tussenuit te zijn en de dag te breken) zodat ik niet meer hoéf te gaan. Vaak zeg ik er toch geen woord, of worden er flauwe moppen verteld die dan soms op mij betrekking hebben, en dan sta ik er toch maar met m'n mond vol tanden en een tomatenkop, terwijl het zweet letterlijk langs mijn rug naar beneden stroomt. Neen, daar heb ik geen behoefte aan. Ik vind maar weinig de juiste woorden in zo'n situaties (vaak pas 5 minuten later, zo van "DAT had ik moeten zeggen verdoeme!"), struikel dan ook vaak over m'n woorden wat het effect dan nog meer versterkt natuurlijk, en weet uit ervaring dat ik "toch niet kan winnen". De anderen zijn zo mondig dat ze altijd wel een antwoord zullen vinden dat het mijne weer overtreft, en dan ben ik uiteindelijk toch weer "het kneusje", so why bother...
Zoals Bekker hou ik me dus vaak op de achtergrond en observeer alles, al van toen ik klein was. Ik zal alles gehoord en gezien hebben, meer dan de andere mensen in m'n groep, ervaar ik vaak, maar hou m'n mening vaak voor mezelf uit angst dat het in m'n gezicht ontploft...
Nee, ik sta echt niet graag in the spotlight. Of bijvoorbeeld midden in een discussie plots gevraagd worden "en, wat denkt gij dervan". *BAF* brainfreeze
Ik voel me meer op m'n gemak bij mensen waarvan ik weet dat een stilte niet direct een probleem is. Maar er zijn mensen die echt constant verwachten dat je babbelt, en dan is het van "allé, zegt ook nekeer iets", wat de situatie natuurlijk enkel maar erger maakt...
Of als ik dan toch iets zeg, dat er dan eerst zo'n second totale stilte in de groep valt; "shit, wat heb ik nu weer gezegd"... (EDIT: of misschien is het omdat ik onbedoeld arrogant overkwam, zoals in een paar posts hierboven ook wordt vermeld....)
Ik word wel mondiger naargelang ik vaker met die mensen optrekt, maar dat duurt toch zeer lang eigenlijk. Of als het iets is waar ik écht over kan meespreken en dus de bovenhand in de discussie kan halen
En het is terug allemaal omzeep als er vreemde mensen bij de groep betrokken worden; dan hoort ge mij weer niet meer
Ook evalueer ik m'n sociale interacties altijd. "Heb ik het goed gedaan, wat moest ik anders doen, kwam ik wel goed over, ...". Of als er iets "speciaals" op de agenda staat, spoken er de avond voordien al allerlei hypothetische situaties door m'n hoofd, of ik het nu wil of niet, en zit ik eigenlijk voor te bereiden wat ik eventueel zou knn zeggen in die bepaalde situatie.... Tis triestig....
Ik kijk ook altijd naar de mond van diegene die spreekt en niet de ogen. (Geen idee of dat gerelateerd is, ik vind iig dat ik hen dan makkelijker kan volgen ...)
Soms ervaar ik mijn angst wel als een probleem, bv op professioneel vlak, maar tegelijk ben ik dus wel blij als ik alleen kan zijn, en dus mezelf kan zijn, gewoon op mijn gemak kan zitten, en geen facade hoef op te zetten, constant alert hoef te zijn en sociaal hoef te zijn, want dat slurpt energie tot en met. Tot op zekere hoogte zelfs bij mensen die ik goed ken of bij familie ....
Da's ook een van de redenen waarom ik eigenlijk geen lief zoek. Ten eerste omdat ik mij niet echt kan inbeelden wie met mij zou willen samenleven, en ten tweede omdat ik wel blij ben als ik eens alleen ben en niet weeral na een vermoeiende werkdag met m'n lief ergens naartoe "moet" en mij moet forceren sociaal te zijn en zelfzekerheid uit te stralen. Dat is iets dat ik eigenlijk al geaccepteerd heb. Helaas mijn omgeving nog niet..... Er is maw voor mij niet direct een probleem, tot anderen mij erover aanspreken en er eigenlijk tussen de regels door inwrijven dat ik mss wel "abnormaal" ben...
Mijn (zeer kleine) vriendenkring smacht daarentegen wel naar sociaal contact en dat botst soms. Ik wimpel vaak uitnodigingen af, omdat ik juist smacht naar wat rust en stilte, wat tijd voor mijzelf, wat tijd om in het weekend eindelijk eens wat zaken gedaan te krijgen waar ik tijdens de week geen tijd voor had, terwijl zij juist willen weggaan, feesten en zuipen & lang opblijven. Daar heb ik geen behoefte aan.
Ik moet wel zeggen dat mijn probleem niet zo erg is in die zin dat ik, in tegenstelling tot veel andere mensen in deze thread, weinig problemen heb met het aanspreken van vreemden ALS ik op voorhand weet dat ik hen eigenlijk toch niet of nauwelijks terug zal zien of mij niet knn gaan ontwijken, bv loketbedienden, den bakker, etc...
Telefoneren is ook geen probleem, al overloop ik natuurlijk op voorhand wel eens wat ik zoal wil zeggen, of ik struikel al over mijn woorden bij "goeiemorgen", en dat terwijl het eigenlijk avond is bv
Al telefoneer ik wel liever wanneer omstaanders me niet knn horen eigenlijk....
Swat, tot zover deze schaamtelijke post
48(fear) + 43(avoidance) = 91
Zeer veel herkenbare zaken in deze thread. De oorzaak van mijn sociale fobie ligt wel deels in een andere aandoening waardoor ik vrij/zeer mager en continu vermoeid ben. Daarbovenop heb ik ook nog eens een bleek huidtype waardoor ik enkel maar verbrand en nauwelijks bruin. Door dat alles ben ik nu niet bepaald de meest zelfzekere persoon die zomaar voor de lol aan allerlei sociale evenementen ga meedoen.
Ik geniet wel graag van de rust en de stilte. Net zoals Jack The Ripper heb ik maar weinig nood om 's middags op het werk met de collega's in het restaurant te gaan eten, omdat daar dan toch 45-60min wordt geleuterd, meestal over zaken waar ik toch niet over kan meespreken (jongste van de groep). We eten vrij vroeg, en uiteindelijk komt er meer en meer volk in het restaurant en wordt dat daar een gekakel van jewelste en dat lawaai vind ik extreem vermoeiend; dan wil ik weg, maar iedereen blijft zitten :/...
Ook op verjaardagen op het werk, waarbij vaak taart ofzo wordt uitgedeeld kort na de middag, blijf ik vaak weg, of zorg ik dat ik 's middags lang genoeg buiten ben (ga vaak thuis eten, om er eens tussenuit te zijn en de dag te breken) zodat ik niet meer hoéf te gaan. Vaak zeg ik er toch geen woord, of worden er flauwe moppen verteld die dan soms op mij betrekking hebben, en dan sta ik er toch maar met m'n mond vol tanden en een tomatenkop, terwijl het zweet letterlijk langs mijn rug naar beneden stroomt. Neen, daar heb ik geen behoefte aan. Ik vind maar weinig de juiste woorden in zo'n situaties (vaak pas 5 minuten later, zo van "DAT had ik moeten zeggen verdoeme!"), struikel dan ook vaak over m'n woorden wat het effect dan nog meer versterkt natuurlijk, en weet uit ervaring dat ik "toch niet kan winnen". De anderen zijn zo mondig dat ze altijd wel een antwoord zullen vinden dat het mijne weer overtreft, en dan ben ik uiteindelijk toch weer "het kneusje", so why bother...
Zoals Bekker hou ik me dus vaak op de achtergrond en observeer alles, al van toen ik klein was. Ik zal alles gehoord en gezien hebben, meer dan de andere mensen in m'n groep, ervaar ik vaak, maar hou m'n mening vaak voor mezelf uit angst dat het in m'n gezicht ontploft...
Nee, ik sta echt niet graag in the spotlight. Of bijvoorbeeld midden in een discussie plots gevraagd worden "en, wat denkt gij dervan". *BAF* brainfreeze
Ik voel me meer op m'n gemak bij mensen waarvan ik weet dat een stilte niet direct een probleem is. Maar er zijn mensen die echt constant verwachten dat je babbelt, en dan is het van "allé, zegt ook nekeer iets", wat de situatie natuurlijk enkel maar erger maakt...
Of als ik dan toch iets zeg, dat er dan eerst zo'n second totale stilte in de groep valt; "shit, wat heb ik nu weer gezegd"... (EDIT: of misschien is het omdat ik onbedoeld arrogant overkwam, zoals in een paar posts hierboven ook wordt vermeld....)
Ik word wel mondiger naargelang ik vaker met die mensen optrekt, maar dat duurt toch zeer lang eigenlijk. Of als het iets is waar ik écht over kan meespreken en dus de bovenhand in de discussie kan halen
En het is terug allemaal omzeep als er vreemde mensen bij de groep betrokken worden; dan hoort ge mij weer niet meer Ook evalueer ik m'n sociale interacties altijd. "Heb ik het goed gedaan, wat moest ik anders doen, kwam ik wel goed over, ...". Of als er iets "speciaals" op de agenda staat, spoken er de avond voordien al allerlei hypothetische situaties door m'n hoofd, of ik het nu wil of niet, en zit ik eigenlijk voor te bereiden wat ik eventueel zou knn zeggen in die bepaalde situatie.... Tis triestig....
Ik kijk ook altijd naar de mond van diegene die spreekt en niet de ogen. (Geen idee of dat gerelateerd is, ik vind iig dat ik hen dan makkelijker kan volgen ...)
Soms ervaar ik mijn angst wel als een probleem, bv op professioneel vlak, maar tegelijk ben ik dus wel blij als ik alleen kan zijn, en dus mezelf kan zijn, gewoon op mijn gemak kan zitten, en geen facade hoef op te zetten, constant alert hoef te zijn en sociaal hoef te zijn, want dat slurpt energie tot en met. Tot op zekere hoogte zelfs bij mensen die ik goed ken of bij familie ....
Da's ook een van de redenen waarom ik eigenlijk geen lief zoek. Ten eerste omdat ik mij niet echt kan inbeelden wie met mij zou willen samenleven, en ten tweede omdat ik wel blij ben als ik eens alleen ben en niet weeral na een vermoeiende werkdag met m'n lief ergens naartoe "moet" en mij moet forceren sociaal te zijn en zelfzekerheid uit te stralen. Dat is iets dat ik eigenlijk al geaccepteerd heb. Helaas mijn omgeving nog niet..... Er is maw voor mij niet direct een probleem, tot anderen mij erover aanspreken en er eigenlijk tussen de regels door inwrijven dat ik mss wel "abnormaal" ben...
Mijn (zeer kleine) vriendenkring smacht daarentegen wel naar sociaal contact en dat botst soms. Ik wimpel vaak uitnodigingen af, omdat ik juist smacht naar wat rust en stilte, wat tijd voor mijzelf, wat tijd om in het weekend eindelijk eens wat zaken gedaan te krijgen waar ik tijdens de week geen tijd voor had, terwijl zij juist willen weggaan, feesten en zuipen & lang opblijven. Daar heb ik geen behoefte aan.
Ik moet wel zeggen dat mijn probleem niet zo erg is in die zin dat ik, in tegenstelling tot veel andere mensen in deze thread, weinig problemen heb met het aanspreken van vreemden ALS ik op voorhand weet dat ik hen eigenlijk toch niet of nauwelijks terug zal zien of mij niet knn gaan ontwijken, bv loketbedienden, den bakker, etc...
Telefoneren is ook geen probleem, al overloop ik natuurlijk op voorhand wel eens wat ik zoal wil zeggen, of ik struikel al over mijn woorden bij "goeiemorgen", en dat terwijl het eigenlijk avond is bv
Al telefoneer ik wel liever wanneer omstaanders me niet knn horen eigenlijk....
Swat, tot zover deze schaamtelijke post
Jack The Ripper
Legacy Member
Ik kan ook moeilijk socializen met mensen die ik niet ken. Ben altijd bang om dan een slechte eerste indruk te geven. Verder valt het ook moeilijk te voorspellen hoe onbekenden gaan reageren op wat ge zegt, daarom liever eerst wat observeren op de achtergrond.
Wanneer iemand anders tegen mij begint te praten dan gaat het wel gemakkelijker, maar ik ben niet iemand die graag initiatief neemt om met wildvreemden een babbelke te slaan.
Wanneer iemand anders tegen mij begint te praten dan gaat het wel gemakkelijker, maar ik ben niet iemand die graag initiatief neemt om met wildvreemden een babbelke te slaan.
Reverz
Legacy Member
47(fear) + 45(avoidance) = 92
Niet echt een verrassing. Staan een aantal zaken in die voor mij lachwekkend lijken maar er staan er ook nen hoop in die spot on zijn.
Ik heb vooral het bijkomende probleem dat ik enorm snel zweet. Is altijd zo geweest bij fysieke inspanningen maar heeft zich sinds mijn puberteit ook overgezet in mentaal stressvolle situaties... niet echt handig als je stijf staat van de stress van het moment er enige aandacht naar u gaat.
Enfin... het is de laatste 2 jaren toch op een aantal vlakken al iets gebeterd. Moest ik deze test echter 2-3 jaar terug genomen hebben dan had ik los over de 100 "gescoord". Ik merk wel dat ik sinds ik in mijn huidige job zit, in een kleiner bedrijf waar ik de meeste mensen vrij goed ken, ik een heel deel van die zaken wel in beperkte mate kan onderdrukken.
Ik probeer ook bewust van mezelf regelmatig uit men comfort zone te brengen. Het probleem blijft alleen lastig als het zweet in beekjes van u gezicht loopt terwijl de temperatuur nauwelijks boven het vriespunt ligt.
Niet echt een verrassing. Staan een aantal zaken in die voor mij lachwekkend lijken maar er staan er ook nen hoop in die spot on zijn.
Ik heb vooral het bijkomende probleem dat ik enorm snel zweet. Is altijd zo geweest bij fysieke inspanningen maar heeft zich sinds mijn puberteit ook overgezet in mentaal stressvolle situaties... niet echt handig als je stijf staat van de stress van het moment er enige aandacht naar u gaat.
Enfin... het is de laatste 2 jaren toch op een aantal vlakken al iets gebeterd. Moest ik deze test echter 2-3 jaar terug genomen hebben dan had ik los over de 100 "gescoord". Ik merk wel dat ik sinds ik in mijn huidige job zit, in een kleiner bedrijf waar ik de meeste mensen vrij goed ken, ik een heel deel van die zaken wel in beperkte mate kan onderdrukken.
Ik probeer ook bewust van mezelf regelmatig uit men comfort zone te brengen. Het probleem blijft alleen lastig als het zweet in beekjes van u gezicht loopt terwijl de temperatuur nauwelijks boven het vriespunt ligt.
Enorm herkenbaar. Vooral dat tweede stuk... mensen waarvan ik voorhand weet dat ik er geen verdere sociale interactie mee hoef te doen verder dan strikt het zakelijke...Squealer zei:Ook evalueer ik m'n sociale interacties altijd. "Heb ik het goed gedaan, wat moest ik anders doen, kwam ik wel goed over, ...". Of als er iets "speciaals" op de agenda staat, spoken er de avond voordien al allerlei hypothetische situaties door m'n hoofd, of ik het nu wil of niet, en zit ik eigenlijk voor te bereiden wat ik eventueel zou knn zeggen in die bepaalde situatie.... Tis triestig....
Ik moet wel zeggen dat mijn probleem niet zo erg is in die zin dat ik, in tegenstelling tot veel andere mensen in deze thread, weinig problemen heb met het aanspreken van vreemden ALS ik op voorhand weet dat ik hen eigenlijk toch niet of nauwelijks terug zal zien of mij niet knn gaan ontwijken, bv loketbedienden, den bakker, etc...
Telefoneren is ook geen probleem, al overloop ik natuurlijk op voorhand wel eens wat ik zoal wil zeggen, of ik struikel al over mijn woorden bij "goeiemorgen", en dat terwijl het eigenlijk avond is bv
Al telefoneer ik wel liever wanneer omstaanders me niet knn horen eigenlijk....
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.