KRACHTSVERHOUDING: Men heeft een experiment op ratten gedaan. Om te onderzoeken hoe goed ze konden zwemmen, heeft een onderzoeker van het laboratorium voor diergedrag aan de universiteit van Nancy, Didier Desor, er zes in een kooi bij elkaar gezet. De enige uitgang daarvan kwam uit op een zwembad dat ze moesten oversteken om bij een etensbakje te komen. Al snel werd vastgesteld dat de zes ratten hun voedsel niet gezamenlijk zwemmend gingen halen. Er ontstond de volgende rolverdeling: twee zwemmers die worden uitgebuit, twee uitbuitende niet-zwemmers, een onafhankelijke zwemmer en een getreiterde niet-zwemmer.
De twee uitgebuite ratten gingen het voedsel onder water zwemmend halen. Als ze bij de kooi terugkwamen, werden ze net zo lang door de uitbuiters geslagen ten met de kop onder water geduwd tot ze hun buit loslieten. Pas nadat ze de twee uitbuiters van voedsel hadden voorzien, mochten de beide onderworpen ratten hun eigen hapje nuttigen. De uitbuiters zwommen nooit, ze beperkten zich ertoe de zwemmers te slaan om aan eten te komen. De onafhankelijke rat was een zwemmer die gespierd genoeg was om niet voor de uitbuiters te zwichten. De getreiterde, ten slotte, kon niet zwemmen en was evenmin in staat de zwemmers schrik aan te jagen, dus zocht hij de kruimeltjes die tijdens de gevechten op de grond vielen. Dezelfde structuur - twee uitbuiters, twee uitgebuiten, een onafhankelijke en een getreiterde rat - werd eveneens waargenomen in de twintig kooien waarin het experiment werd herhaald.
Om dit hiërarchische mechanisme beter te doorgronden, werden er zes uitbuiters bij elkaar gezet. Ze vochten de hele nacht. 's Ochtend hadden er twee twee van hen corvee, eentje zwom alleen en een andere onderging alles gelaten. Men is op dezelfde wijze te werk gegaan met ratten die zich gedroegen als de uitgebuite, onderworpen types. De volgende morgen hingen twee ervan de pasja uit.
Maar de reden waarom dit experiment werkelijk tot nadenken stemt is, dat toen de schedels van de ratten werden gelicht om hun hersenen te bestuderen, men ontdekte dat degeneen met de meeste stress de uitbuiters waren. ze waren ongetwijfeld bang geweet dat de utigebuite ratten hen niet langer zouden gehoorzamen.
.
(Monty Python FTW