Archief - Vindt u zichzelf 'normaal', of eerder 'anders'?

Ehm, wat zal ik zeggen.
Ik ben een enorme denker wat me soms op het randje van manisch depressief brengt, ik ben overdreven bezig met mode en 'er goed voorkomen'/vrouwelijk kantje, ik ben dikwijls de flapuit terwijl ik eigenlijk veel liever niet opval in een groep, ik haat small-talk, maar ik houd van diepgaande discussies over vanalles en nog wat, ik kan mij enorm storen aan mensen die van niks op de hoogte zijn, ik heb een panische angst van diep water, ik ben voor de buitenwereld sentimenteel (niet opzettelijk) terwijl ik vanbinnen een koud persoon ben, ik weet nu al dat ik nooit kinderen wil terwijl ik ze wel graag zie, ik heb een benen-fetisj, ik eet voedsel het liefst rauw.

Ik denk dus wel dat ik wel wat anders ben dan de mainstream, maar daarom niet slechter. Vooral met mensen van een lager 'verstandelijk niveau' (ken geen ander begrip hiervoor, ik bedoel het niet denigrerend) kan ik soms enorm moeilijk vinden.

Ik ben 20 jaar oud.

Weetikveel zei:

Niettemin vind ik mezelf nog steeds niet 'normaal', maar ik haal daar niet langer dat soort oppervlakkige redenen voor aan (zoals introversie of muzieksmaak). Ik hou er simpelweg heel andere waarden op na dan anderen. Zelfs onder mijn vrienden vind ik eigenlijk maar één iemand die qua waardenset iets of wat in de buurt komt; de rest zit er mijlenver vandaan. Dit weerhoudt mij echter niet om goed overeen te komen met hen, al vind ik het toch enigszins een gemis.

Wat bedoel je met 'diene zever loslaten'? Over welke zever gaat het dan?

Klik om te vergroten...

Alles rond 'ik ben anders'. Dat kan twee kanten uitgaan (beetje afhankelijk van uw persoonlijkheid: eerder ik ben raar/abnormaal/ik pas hier niet of eerder ik ben specialer/beter. Dat tweede is misschien iets dat iedereen een beetje (nadruk op beetje) nodig heeft in zijn leven. Ik vind het zelf ook leuk om te geloven dat er maar weinig vrouwen gelijk mij zijn en dat de liefde in mijn relatie beter is :') (rationeel weet ik dat dat allemaal niet zo is uiteraard). Dat eerste heeft echt niemand nodig, maar mensen die eerder wat onzeker zijn, kunnen daar wel in blijven hangen denk ik.

Uzelf vergelijken met uw vrienden is ook een beetje flawed. Hoeveel echt goeie vrienden hebt ge, dat ge al hun kleine/rare kantjes kent? 10? 20? (lijkt mij al veel ). Het is echt niet zo abnormaal dat ge in die groep mensen op één bepaald vlak anders zijt. Maar er zijn wel wat meer mensen op aarde die wel uw waarden zullen delen.

Tha_nOn zei:

Alles rond 'ik ben anders'. Dat kan twee kanten uitgaan (beetje afhankelijk van uw persoonlijkheid: eerder ik ben raar/abnormaal/ik pas hier niet of eerder ik ben specialer/beter. Dat tweede is misschien iets dat iedereen een beetje (nadruk op beetje) nodig heeft in zijn leven. Ik vind het zelf ook leuk om te geloven dat er maar weinig vrouwen gelijk mij zijn en dat de liefde in mijn relatie beter is :') (rationeel weet ik dat dat allemaal niet zo is uiteraard). Dat eerste heeft echt niemand nodig, maar mensen die eerder wat onzeker zijn, kunnen daar wel in blijven hangen denk ik.

Uzelf vergelijken met uw vrienden is ook een beetje flawed. Hoeveel echt goeie vrienden hebt ge, dat ge al hun kleine/rare kantjes kent? 10? 20? (lijkt mij al veel ). Het is echt niet zo abnormaal dat ge in die groep mensen op één bepaald vlak anders zijt. Maar er zijn wel wat meer mensen op aarde die wel uw waarden zullen delen.

Klik om te vergroten...

Ok. Dit is opnieuw een interessante bijdrage. Jezelf anders vinden kan zich inderdaad op veel manieren uiten. Ik heb voor mezelf een manier gevonden om er goed mee om te gaan (ik heb aangename collega's, goede vrienden etc.). Toch voel ik mij - als we dieper gaan graven - altijd wel op een bepaalde manier een buitenstaander. (Je had dit wellicht al kunnen indenken, want anders zou ik deze discussie niet opgestart hebben.) Ik ga dan ook meer uit van wat jij aanhaalt als de tweede optie (specialer of beter). In mijn meest positieve toekomstblik zal het leven dat ik leid op termijn juist een inspiratie zijn voor anderen, en zullen mijn waarden door meer mensen gedeeld worden.

Vrienden die ik goed ken: een stuk of tien. Het is natuurlijk niet abnormaal om op één vlak anders te zijn, maar ik voel dat aan als een erg bepalend en cruciaal vlak.
Er zijn zeker meer mensen op aarde die mijn waarden delen, maar het is zeker niet 'mainstream'. (In tegenstelling tot 'introvert zijn', of 'niet naar Stubru luisteren'.)

Je zegt trouwens precies hetzelfde als die ene vriend. Die zei onlangs dat ik moest beseffen dat er meer mensen "zoals ons" zijn, hoewel ze soms moeilijk te vinden zijn.

En misschien kort toevoegen, het gaat mij voornamelijk (maar niet alleen) om de waarde: weinig consumeren, weinig werken. Dit is een waarde die uiteindelijk redelijk wat mensen delen in hun hoofd, maar weinigen die ernaar handelen, laat staan het zo ver doorvoeren.

Sick` zei:

Ik voel mij thans absoluut niet normaal.

Klik om te vergroten...

Waarom niet?

Maar iedereen heeft rare kantjes, dus ergens is dat "normaal" zijn. Het is pas als je te veel rare kantjes hebt, dat je "abnormaal" begint te worden. Dan krijg je van die mensen die echt totaal geen voeling hebben met de maatschappij, of die bv. zware psychische stoornissen hebben. Niet dat ze daar dan aan kunnen doen, maar die wijken dan wel af van de norm.

bestendigheid zei:

Ik lijd niet aan psychiatrische ziektes, kben geen crimineel, ik kan praten met andere mensen en ik haat een heleboel dingen die andere mensen haten ... wiiii

Klik om te vergroten...

Euh.. Je bent normaal als je gelijk de meerderheid bent.
Tenzij ge niet in Belgie woont zegt ge net dat ge abnormaal bent

Sick` zei:

Euh.. Je bent normaal als je gelijk de meerderheid bent.
Tenzij ge niet in Belgie woont zegt ge net dat ge abnormaal bent

Klik om te vergroten...

"Because something is common does not make it normal".

Verder lijkt me meer sprake van een apartleving dan een samenleving.

Vaag topic.

Anyway, ik zie mezelf zeker als abnormaal. Niet dat dat iets slechts hoeft te zijn. Maar ik merk dat ik weinig gemeen heb met anderen en daarom contacten ook niet vlot verlopen. In het begin meestal wel omdat ik wel aardig en sociaal kan zijn, maar daarna wordt het allemaal te vermoeiend en haak ik af. In zekere zin ben ik een eenzaat. En anderen vinden mij ook vaak raar, daar hoef ik niet eens veel voor te zeggen Ik heb bepaalde ideeën en normen die afwijken en die ik ook nooit zomaar ga verkondigen omdat de meesten dat vreemd zouden vinden of zouden afkeuren. Daarnaast vertrouw ik 99 procent van de mensen ook niet.

Ik heb een partner en twee kinderen maar verder niemand, geen 'vrienden' of 'kenissen'. Ik ben zo goed als een kluizenaar. Al van toen ik kind was, was ik de vreemde eend. Niet dat ik van mijzelf vond - en ik begrijp het nu nog niet zo goed - dat ik anders of een specialleke was maar ik slaagde er nooit in om te klikken met de anderen. Ik observeerde maar het kwam niet in mij op om mee te doen. Ik voel mij nu niet meer op mijn gemak bij mensen. Ik praat nog wel eens over mijn kinderen op het werk maar alles anders probeer ik te vermijden. Beetje vicieuze cirkel zeker? Verder ben ik wel Borderline en self-harmer maar dat zit in de familie, dat bovenstaande maakt dat niet noodzakelijk erger.
Maar met mijn man en twee kinderen, mijn job, vind ik dat ik voldoende doe om 'normaal' te zijn.

mazonemayu zei:

De vraag moet eigenlijk zijn: vinden anderen u normaal of eerder anders want voor jezelf ben je altijd normaal

Klik om te vergroten...

Ik wou net het omgekeerde zeggen, volgens mij vindt iedereen zichzelf speciaal (of anders, of raar, of anders dan anderen). Ik denk dat ook van mezelf maar ik weet dat dat objectief gezien heus niet zo is. 't Is gewoon wat nonnetje ook zegt, ik ben de enige persoon die ik zó goed ken, al de andere mensen (ook mijn lief of mijn ouders of mijn zus) ken ik niet zo goed als mezelf. En zeker bij de wat meer oppervlakkige contacten denk je dan al snel dat je op een bepaalde manier anders bent, gewoon omdat je geen gedachten kan lezen of niet weet wat zij voelen op een bepaald moment.

Ik denk ook altijd dat ik een rare ben die alle gesprekken honderd maal overdenkt en een beetje awkward is in sommige gesprekken en nogal let op hoe ik overkom bij anderen, maar in mijn hoofd is het dan alsof die anderen dat helemaal niet doen en die gewoon 'normaal' zijn. Wat natuurlijk bullshit is, die zijn ook wel eens onzeker of denken achteraf nog eens na over hoe iets overkwam of weet ik veel. Alleen weten wij dat natuurlijk niet.

En ik ben ook een optelsom van al mijn gevoelens, gedachten, ervaringen enzovoort. En ik ben de enige die dat allemaal meekrijgt. Van anderen zie je slechts flarden en dan is het gemakkelijk om vooral de verschillen te zien. Ik zal bij anderen ook wel héél anders overkomen dan hoe ik mij voel (althans, dat hoop ik, haha).

Om nu een heel stom voorbeeld te geven: onlangs had ik een evaluatiegesprek met mijn werkgever. Ze zei dat ze onder de indruk was en dat alle contacten met mijn netwerk heel goed verlopen, en dat ik er 'echt sta' als ik een presentatie geef. Dat gevoel heb ik dus langs geen kanten Ik sta daar maar te sukkelen en ik heb geen idéé wat ik moet zeggen of wat ik moet doen, ik doe gewoon alsof ik weet wat ik doe... Maar blijkbaar komt dat over alsof ik écht weet wat ik doe. En dat zal bij anderen net zo zijn. Ik krijg dan het gevoel dat die alles onder controle hebben en alles heel vlot en al verloopt, maar voor 't zelfde geld zijn die vanbinnen heel aan het flippen.

Bij mij is t juist andersom, iedereen vindt mij raar maar ik vind mezelf normaal. Kan er toch ook ni aan doen dat de wereld raar is

De grootste vraag voor bij blijft"wat is normaal"?
Neem nu de mensen met een "stoornis"uit het Autisme spectrum.
Ze zijn in de minderheid maar sommige kunnen linken leggen en wiskundige reeksen oplossen enz. wat "normale" mensen niet kunnen.
Wat als zij ooit de meerderheid worden ten opzichte van de globale bevolking?
Wie wordt er vanaf dan gezien als normaal en wie als abnormaal?

Iedereen is uniek en dus is iedereen anders, beetje rare poll vind ik ...
Wat is uiteindelijk "normaal" en wanneer ben je anders? Het is niet dat er een referentiemodel van "normaal" bestaat.

"Doe maar normaal, da's al zot genoeg". Daar krijg ik de weubbes van.

Sick` zei:

Euh.. Je bent normaal als je gelijk de meerderheid bent.
Tenzij ge niet in Belgie woont zegt ge net dat ge abnormaal bent

Klik om te vergroten...

Lijst van mijn favoriete bezigheden:
- Mijn hand letterlijk in een kampvuur steken.
- Aan de vloer likken
- In een duur kostuum een apendans houden
- Een aansteker 30 seconden onder de palm van mijn hand houden
- 10 minuten zo luid mogelijk schreeuwen
- etc

Ik ben inderdaad normaal!

1 Van mijn favoriete song quotes:

"People are strange when you're a stranger..."

Een "rare" genoemd worden is mij niet vreemd... ik ben een "rare" omdat ik nog steeds geen partner heb op mijn 41ste, ik ben een "rare" omdat ik nog steeds veel computergames speel op mijn 41ste, ik ben een "rare" omdat mijn mening op bijeenkomsten afwijkt van de "kudde", ik ben een "rare" omdat ik een goed betaalde job opgeef vanwege de reisweg werk-thuis, .... ik ben ZELF zo blij dat ik een "rare' ben!

SusieQ zei:

1 Van mijn favoriete song quotes:

"People are strange when you're a stranger..."

Een "rare" genoemd worden is mij niet vreemd... ik ben een "rare" omdat ik nog steeds geen partner heb op mijn 41ste, ik ben een "rare" omdat ik nog steeds veel computergames speel op mijn 41ste, ik ben een "rare" omdat mijn mening op bijeenkomsten afwijkt van de "kudde", ik ben een "rare" omdat ik een goed betaalde job opgeef vanwege de reisweg werk-thuis, .... ik ben ZELF zo blij dat ik een "rare' ben!

Klik om te vergroten...

1. Je houdt van muziek
2. Je bent single
3. Je speelt videospelletjes
4. Je gaat naar bijeenkomsten
5. Je houdt van reizen

Geen enkele van die puntjes maakt jou raar. Dat adjectief dient om je ego op te blazen, het is geen correcte beschrijving van je identiteit.

ik ben de enige normale mens op deze planeet en al de rest is raar.

ik ben geschift volgens veel maten en ze zijn er zeker van datter ma 1 iemand rondloopt op de wereldbal zoals ik, kheb het al meermaals mogen horen ik denk er zelf nochtans anders over