mac-bc zei:
Ik denk dat ik goed geplaatst ben om te vergelijken. Opgegroeid in het grootste boerenhol die je je zo ongeveer kunt voorstellen naar Vlaamse normen. Als klein manneke altijd afhankelijk geweest van ouders om me ergens heen te brengen of een kilometerslange fietstrip te maken naar de dichtstbijzijnde kameraden, jeugdbeweging, ... waardoor last-minute plannen nooit mogelijk waren.
Daarom heb ik al sinds het middelbaar een enorme aantrekkingskracht gevoeld naar steden. Ik bleef na school altijd zo lang mogelijk plakken links of rechts, in een park, op café, ... als het maar onder het volk was. Dan in het hoger onderwijs op kot gegaan en sindsdien altijd blijven wonen in centrum Gent.
Waarom de stad? De dynamiek, de vrijheid, de gezelligheid, het gemeenschapsgevoel, de ruimdenkende open mensen, ...
Waarom niet een boerenhol/dorp? Er is niets te doen, als ik al mijn weekends wil spenderen aan het onderhouden van een tuin dan had ik wel tuinier geworden, de bekrompen kerktorenmentaliteit, niet-interessante doorsnee mensen, omdat onze open ruimte nu al teveel versnipperd is, omdat het maatschappelijk inefficiënt en milieuvervuilend is, ...
Nog maar zelden zo'n hypocriete post gezien...
Gij zijt dus goed geplaatst omdat ge de 2 uitersten meegemaakt hebt en zelf de mogelijkheden niet ziet van de tussenoplossing. En dan noemt ge anderen bekrompen en niet-interessant.
Qua veralgemeningen kan het ook wel tellen; alsof je geen vrijheid hebt in een dorp en er geen ruimdenkende open mensen zijn. Het gemeenschapsgevoel is er weldegelijk in kleinere gemeenten/dorpen; maar dan moet je zelf wel ruimdenkend en open genoeg zijn om uw oogkleppen af te zetten en het te zien
mac-bc zei:
- Als ik ooit buiten de stad ga wonen dan liefst helemaal afgelegen en niet in de randstad of in een dorp. Ofwel woon je in het centrum van een stad met al zijn voordelen, ofwel op het platteland met al zijn voordelen. Een tussenoplossing (zoals de meeste hier blijkbaar verkiezen) vind ik waardeloos. Dan heb je nog altijd last van verkeer, last van buren, kun je geen lawaai maken, ... enerzijds en anderzijds heb je ook niet de vrijheid om te voet overal heen te kunnen. Het slechtste van 2 werelden.
Terug zelf zo bekrompen als iets en niet verder dan uw eigen kerktoren kunnen kijken waar je opgegroeid bent. Ik zal even mijn situatie schetsen, misschien zie je dan in dat het niet stomweg "Het slechtste van 2 werelden" is:
Ik woon in een middelgroot dorp/gemeente (12 km², 10.000 inwoners).
Als ik 5min stap, sta ik midden in de velden; als ik de andere kant zou uitstappen sta ik op 5min op het dorpsplein. Op wandelafstand liggen verschillende warenhuizen (Carrefour, Colruyt, Aldi), 2 bakkers, 3 slagers, 2 buurtwinkels, 1 nachtwinkel, 2 apotheken, verschillende cafés & eetgelegenheden (3 frituren, pizzeria, pittazaak, broodjeszaak, chinees, thai, paar brasseries/tavernes, koffiezaak, ...). Binnen een straal van 1km van waar ik woon zijn ook 2 creches, kleuterschool, lagere school & middelbare school. Ook een sporthal. Het station, op de lijn Gent-Brussel ligt op 11min stappen. Dus er zijn maar weinig dingen waarvoor ik de wagen/fiets moet pakken, terwijl ik op 5min toch midden in de velden sta.
mac-bc zei:
Mensen zeggen dan altijd: "ja maar, 10 minuten rijden en ik sta in het centrum van de stad!" maar beseffen niet dat de auto nemen de drempel is die ervoor zal zorgen dat je dat amper nog zult doen. Of je nu 10 minuten of een half uur moet rijden maakt niet uit. Genoeg mensen die ik ken die zichzelf dat wijsgemaakt hebben, maar die mannen zie je niet meer. Ze blijven in hun coconnetje.
Wederom een veralgemening die niet echt opgaat. Ik ken genoeg mensen bij wie dit geen drempel is, en ik ben ook zo niet. Ik spreek 1~2 keer per week af met vrienden waarvoor het een klein uurtje rijden is. En geregeld komen die ook naar mijn kanten af. Dit ligt toch puur aan de mensen die je kent, en daar maakt het niet uit of ze nu in de stad wonen of iets verder. Als je wilt buitenkomen, dan doe je dat; gelijk waar je woont. Ik ken ook genoeg mensen die in een stad wonen en vanaf een bepaald punt in hun leven niet meer buitenkomen; dit heeft niets met locatie te maken.