Ik heb nog veel slaapproblemen gehad, en toen niemand het me kon vertellen (zelfs dokters niet) kwam ik er via internet (*hugt internet - couldn't live without ya*) achter dat het gewoon 'slaapverlamming' was; Je bent psychisch volledig bij bewustzijn (= niet in slaapstand) maar je lichaam slaapt nog, is dus verlamd. Is heel soms leuk geweest -lucide dromen, zalig (= je droom bewust zelf sturen)-, maar meestal ist een ware kwelling, want ik had meestal geen lucide dromen maar vooral last van the 'old hag', symptoom dat soms voorkomt bij slaapverlamming. Het gevoel van een demonische aanwezigheid in de kamer en het ergste: op jouw borst zittend. Je kan ook het gevoel hebben te stikken of hem horen etc. Ik las dan later dat slaapverlamming al sinds de middeleeuwen bestaat, maar nog maar recent 'ontdekt' is, en de mythe die rond de old hag hing was toen 'een demoon die roekeloze vrouwen kwam temmen'. smerig! (maar terecht though
) Echt interessant wel, zelfs Shakespeare schreef toen over the old hag in romeo & juliet: "This is the hag, when maids lie on their backs, That presses them, and learns them first to bear, Making them women of good carriage."
Je moet et maar eens opzoeken als je geïnteresseerd bent ofzo. De dokter zei uiteindelijk dat slaapproblemen voortkwamen uit stress, en aangezien ik die niet heb wijtte hij het aan een soort stress van in-de-wereld-zijn, het inzien dat je zo'n miniscuul niettoedoend deeltje ervan bent en stress die daaruit voorvloeit. Dat klopte dan weer wel.
Het ging uiteindelijk over met dat ik m'n best deed niet te veel meer te piekeren over dingen en dingen meer te aanvaarden. Plus een lichte dosis soort slaapmiddel/antipsychotica.
Dus voor alle mensen die hier last van hebben: cum to me, i know all about it!
