Archief - overbeschermende ouder(s) ?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Avilowca
Legacy Member
Mijn moeder durft af en toe nog eens zo'n trekje vertonen.
Het is een beetje geven en nemen natuurlijk. Wat ik nog wel steeds doe is mijn ouders verwittigen als ik niet thuis zal komen 's nachts, maar dat is eerder een vorm van respect dan wat anders.
Verder durft ze zich soms nog eens mengen in de beslissingen die ik neem. Ik neem haar kritiek dan in overweging en maak mijn beslissing. Als haar dat niet aanstaat zeg ik dat ze daar in principe geen zaken mee heeft, maar dat ik altijd bereid ben te luisteren naar wat ze te zeggen heeft. Dan is ze content
Ik denk dat het voor mij en mijn ouders ook allemaal een beetje "we zien wel hoe het gaat" was toen ik opgroeide. Als enig kind heb je in principe niemand om je aan te spiegelen.
Het is een beetje geven en nemen natuurlijk. Wat ik nog wel steeds doe is mijn ouders verwittigen als ik niet thuis zal komen 's nachts, maar dat is eerder een vorm van respect dan wat anders.
Verder durft ze zich soms nog eens mengen in de beslissingen die ik neem. Ik neem haar kritiek dan in overweging en maak mijn beslissing. Als haar dat niet aanstaat zeg ik dat ze daar in principe geen zaken mee heeft, maar dat ik altijd bereid ben te luisteren naar wat ze te zeggen heeft. Dan is ze content
Ik denk dat het voor mij en mijn ouders ook allemaal een beetje "we zien wel hoe het gaat" was toen ik opgroeide. Als enig kind heb je in principe niemand om je aan te spiegelen.
Gunstn
Legacy Member
Ge moet een vertrouwensband creëren met u ouders, zo lukt dat hier toch ...
Ze weten dat ik mij verstandig gedraag en dus heb ik amper problemen, als ik dan is tot 5-6 uur wil wegblijven zullen ze misschien is bellen om te checken of alles ok is maar dan hoor ik er niet veel meer van ^^
(btw kben binnen 12 dagen 18, dus ik ben wel redelijk content met mijn regeling ^^)
Ik heb ook wel vrienden met zo'n ouders van om 1 uur thuis en als ze dan 5 minuten te laat zijn ze de rest van de week niet meer moeten weggaan, da snap ik dus niet(die zijn ook bijna 18 ...)
Ze weten dat ik mij verstandig gedraag en dus heb ik amper problemen, als ik dan is tot 5-6 uur wil wegblijven zullen ze misschien is bellen om te checken of alles ok is maar dan hoor ik er niet veel meer van ^^
(btw kben binnen 12 dagen 18, dus ik ben wel redelijk content met mijn regeling ^^)
Ik heb ook wel vrienden met zo'n ouders van om 1 uur thuis en als ze dan 5 minuten te laat zijn ze de rest van de week niet meer moeten weggaan, da snap ik dus niet(die zijn ook bijna 18 ...)
profound
Legacy Member
Gunstn zei:
Haha, doet me denken aan de tijden toen ik 18 was en nog een uur had dat ik moest thuis zijn. 90% van de gevallen was ik te laat thuis (5, 10 ,30 min) wel niet overdreven natuurlijk. Heb nooit veel problemen kwa 'vrijheid' gehad, maar heb wel veel zelf mijn plan moeten trekken, wat vroeger nogal veel tot ruzie kon leiden.
In het geval van jouw maat zou ik me daar dus écht geen fuck van aantrekken eh... serieus, 23 jaar?
Jezus...dat die is wa balle kweekt en is zegt waar het op staat, je moet heus niet vies zijn van eens goed ruzie te maken met je ouders imo!
TheFuckingDutchman
Legacy Member
Woon sinds m'n 19e op kamers dus als ze gaan mierenneuken ben ik zo weer weg. Krijg wel financiele steun van de ouders, die ze stop zouden kunnen zetten, maar zou ook zonder kunnen (Nederland heeft een redelijk leen systeem voor studenten)
Ook toen ik nog thuis woonde had ik weinig problemen. Nu wonen mijn ouders sowieso in een gat waar niks te doen is, dus als ik dan eens in de week uit ging kon ik gewoon tot laat. Zolang ik het vervoer van te voren maar geregeld had.
23 is er echt over. Heeft die gast geen psychische problemen?
Ook toen ik nog thuis woonde had ik weinig problemen. Nu wonen mijn ouders sowieso in een gat waar niks te doen is, dus als ik dan eens in de week uit ging kon ik gewoon tot laat. Zolang ik het vervoer van te voren maar geregeld had.
23 is er echt over. Heeft die gast geen psychische problemen?
tuesadorable
Legacy Member
Bij mij thuis is het nochtans ook zo. Ik ben nog 22 en mijn ouders zijn van mening "onder mijn dak gebeurt dit en dat niet", en ik moet het daar maar mee doen. Maar ik ben mijn periode van lang uitgaan al jaren voorbij (na één uur krijg ik toch mijn klop en wil ik in mijn bed liggen) en nu heb ik steeds minder problemen met de dingen die ze willen.
Onlangs had ik nog wel een discussie over het feit dat ik bij mijn vriend zat en we moesten gaan babysitten bij de overbuur hier. Ik had mijn moeder niet gesmst dat we wel of niet kwamen eten (normaal sturen we ook nooit naar elkaar) en dan werd ze toen ik thuis kwam heel erg kwaad, net zoals mijn vader die nog eens de "we willen altijd weten waar je zit"-regel eruit smeet. Nu stuur ik ze weer een tijdje waar ik uit hang (zo was ik dit weekend op scoutsweekend en ze wisten alles wat ik deed... buiten waar ik nu weer echt zat
). Als ik dit binnen een maandje weer laat uitdoven zit ik weer goed voor enkele maanden.
(Edit; deze post is duidelijk gemaakt in een positieve omgeving, nu is alles thuis heel kalm... )
Ik weet: als ik geen regels wil, dan moet ik gewoon maar verhuizen. Maar ik heb gekozen om nog verder te studeren en dat kan ik niet zonder een klein beetje steun van mijn ouders. Mijn broer is direct na het afronden van zijn studie uit het huis gegaan, wel, dat doe ik dan ook wel binnen twee jaar.
Onlangs had ik nog wel een discussie over het feit dat ik bij mijn vriend zat en we moesten gaan babysitten bij de overbuur hier. Ik had mijn moeder niet gesmst dat we wel of niet kwamen eten (normaal sturen we ook nooit naar elkaar) en dan werd ze toen ik thuis kwam heel erg kwaad, net zoals mijn vader die nog eens de "we willen altijd weten waar je zit"-regel eruit smeet. Nu stuur ik ze weer een tijdje waar ik uit hang (zo was ik dit weekend op scoutsweekend en ze wisten alles wat ik deed... buiten waar ik nu weer echt zat
). Als ik dit binnen een maandje weer laat uitdoven zit ik weer goed voor enkele maanden. (Edit; deze post is duidelijk gemaakt in een positieve omgeving, nu is alles thuis heel kalm... )
Ik weet: als ik geen regels wil, dan moet ik gewoon maar verhuizen. Maar ik heb gekozen om nog verder te studeren en dat kan ik niet zonder een klein beetje steun van mijn ouders. Mijn broer is direct na het afronden van zijn studie uit het huis gegaan, wel, dat doe ik dan ook wel binnen twee jaar.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.