Archief - Omgaan met verdriet
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Darks
Legacy Member
Ik heb hier al veel beestjes moeten laten gaan. Allemaal een mooi leven gehad en veel plezier aan gehad, dat wel. En daar ben ik blij om. Uiteindelijk moet iedereen sterven en als het mijne toer is zal ik terug bij die beestjes zijn. We hebben momenteel een Labrador van 1 jaar en ik ben er onzettend gelukkig mee en daar geniet ik dan ook van. Want op een dag moet je ze laten gaan. Dat moet je gewoon accepteren. Ik trek mij op aan het gedacht dat ze nu in een betere wereld zijn waar ik uiteindelijk weer bij ze zal zijn.
Godlessarto
Legacy Member
Ik heb 3 huisdieren verloren op een korte tijd. Deed telkens pijn, maarja da is het leven. Ze hebben een luxe leven gehad, er zijn mensen die veeeeel minder hebben dan die katten hebben gehad. We hebbe ze een fantastisch leven gegeven en dat is belangrijk voor te weten. Ik mis ze toch elke dag.
Babs
Legacy Member
Wij hebben onze hond ook al 12 jaar (vanaf puppy bij ons) en als die ooit zal sterven zal da ook ongelooflijk veel pijn doen. Ge zijt eigenlijk opgegroeid me da beestje en dag in dag uit hebde em gezien en tegen gesproken, kzal uiteindelijk ook moeilijk kunnen aanvaarden dat hij weg is.
Nuja, ge kunt maar genieten me de momenten da ge hebt. Ik krijg enorm veel begrip eigenlijk van mijn hond, terwijl ge da eerder nie verwacht van een dier.
Mijn vriendin haar hond is overreden geweest. Zij zijn natuurlijk nie zo slim geweest, en hebben exact dezelfde hond gekocht en die zelf dezelfde naam als hun vorige gegeven
Toen ik da hoorde dacht ik zo efkes van "jah, doe anders alsof het nog steeds dezelfde hond is"
Kvon het wat oppervlakkig eigenlijk. Ieder dier heeft zijn eigen karakter en zal nooit hetzelfde zijn.
Nuja, allesinds veel sterkte ermee, en mss kun je wat uitkijken vor een nieuwe kat. Het zal allesinds je gedachten helpen verzetten
Nuja, ge kunt maar genieten me de momenten da ge hebt. Ik krijg enorm veel begrip eigenlijk van mijn hond, terwijl ge da eerder nie verwacht van een dier.
Mijn vriendin haar hond is overreden geweest. Zij zijn natuurlijk nie zo slim geweest, en hebben exact dezelfde hond gekocht en die zelf dezelfde naam als hun vorige gegeven
Toen ik da hoorde dacht ik zo efkes van "jah, doe anders alsof het nog steeds dezelfde hond is"
Kvon het wat oppervlakkig eigenlijk. Ieder dier heeft zijn eigen karakter en zal nooit hetzelfde zijn.
Nuja, allesinds veel sterkte ermee, en mss kun je wat uitkijken vor een nieuwe kat. Het zal allesinds je gedachten helpen verzetten
Hmgrwngd
Legacy Member
'Uw' kat heeft z'n eindbestemming bereikt en zit nu ergens tussen de sterren te vliegen.
Wees blij dat je zolang bij een zo'n nobel wezen hebt mogen verblijven, ipv verdrietig omdat het niet langer zo is.
Een kat die spint vind ik nog altijd 1 van de meest goddelijke ervaringen die je maar kunt hebben trouwens.
Maarja, het verdriet zal IMO zowiezo verminderen, onafhankelijk van of je een nieuwe kat koopt of niet. (hoe vreselijk ik ook de uitdrukking 'een kat kopen' haat btw
) Probeer er gewoon niet over te stressen, en nog minder te voelen wat je zou 'moeten' voelen.
Als je lang verdriet hebt, dan heb je maar lekker lang verdriet trouwens.
Death is only a transition
Wees blij dat je zolang bij een zo'n nobel wezen hebt mogen verblijven, ipv verdrietig omdat het niet langer zo is.
Een kat die spint vind ik nog altijd 1 van de meest goddelijke ervaringen die je maar kunt hebben trouwens.
Maarja, het verdriet zal IMO zowiezo verminderen, onafhankelijk van of je een nieuwe kat koopt of niet. (hoe vreselijk ik ook de uitdrukking 'een kat kopen' haat btw
) Probeer er gewoon niet over te stressen, en nog minder te voelen wat je zou 'moeten' voelen.Als je lang verdriet hebt, dan heb je maar lekker lang verdriet trouwens.
Death is only a transition
yaris
Legacy Member
Hmgrwngd zei:'Uw' kat heeft z'n eindbestemming bereikt en zit nu ergens tussen de sterren te vliegen.
Wees blij dat je zolang bij een zo'n nobel wezen hebt mogen verblijven, ipv verdrietig omdat het niet langer zo is.
Een kat die spint vind ik nog altijd 1 van de meest goddelijke ervaringen die je maar kunt hebben trouwens.
Maarja, het verdriet zal IMO zowiezo verminderen, onafhankelijk van of je een nieuwe kat koopt of niet. (hoe vreselijk ik ook de uitdrukking 'een kat kopen' haat btw
Als je lang verdriet hebt, dan heb je maar lekker lang verdriet trouwens.
Death is only a transition
Weet je dat vlak voor ze haar spuitje kreeg ze met haar laatste krachten nog eens spinde toen we haar aaiden. Ik vermoed dat ze wist dat het voorbij was, katten voelen dat goed aan schijnt. Normaal gaan die ver weg van het huis om rustig te sterven.
Hmgrwngd
Legacy Member
yaris zei:
Daarmee dat ik het zoooooooo'n schande vindt als een kat sterft in het verkeer. Zo'n rustige, nobele wezens die door een opgejaagd lomp zoogdier in een stuk vuil, luidruchtig metaal wordt vermoord zonder dat ie de dood ervan gemerkt heeft.
Maja, sterven is deel van het leven; daarmee dat ik er ook vaak aandacht aan besteed. (niet in obsessieve mate, en ik vind daar niks verkeerds aan.)
Darks
Legacy Member
Verschrikkelijk hoeveel mensen een huisdier aanschaffen en het in het asiel dumpen als ze het moe zijn of als ze het beest niet opgevoed krijgen zoals ze willen. Zo'n mensen kan ik echt een klop op hun gezicht geven. Enkele weken geleden stond nog in de krant dat de helft van de dieren in het asiel een spuitje krijgen gewoon omdat ze het aantal niet meer aankunnen.
Ivm een nieuw dier nemen nadat het vorige is overleden: Dat doen wij ook altijd. Maar, eerst gaat er wat tijd overheen na de sterfte van het vorige dier. Dan heb je verdriet en denk je na over de mooie momenten die je gehad hebt. Na een tijdje accepteer je waarschijnlijk dat het nu zo is en kan je gerust een nieuw diertje gaan halen. Natuurlijk niet dezelfde naam geven en doen alsof het hetzelfde dier is want ieder dier is uniek. Het vorige dier moet verder leven in je gedachten met al de mooie herinneringen en het nieuwe dier is weer uniek en tja, gewoon anders en je gaat hier ook weer mooie tijden mee beleven.
Ivm een nieuw dier nemen nadat het vorige is overleden: Dat doen wij ook altijd. Maar, eerst gaat er wat tijd overheen na de sterfte van het vorige dier. Dan heb je verdriet en denk je na over de mooie momenten die je gehad hebt. Na een tijdje accepteer je waarschijnlijk dat het nu zo is en kan je gerust een nieuw diertje gaan halen. Natuurlijk niet dezelfde naam geven en doen alsof het hetzelfde dier is want ieder dier is uniek. Het vorige dier moet verder leven in je gedachten met al de mooie herinneringen en het nieuwe dier is weer uniek en tja, gewoon anders en je gaat hier ook weer mooie tijden mee beleven.
Hmgrwngd
Legacy Member
Eagle` zei:Nobele wezens mijn gat, da doe niks anders als fretten en slapen die beesten
Ja, best dat dit een zeer goeie inbreng is in het topic.
(en nog beter dat die zin op veel slaat.
)Idem voor Real.
@darks: ik ben ook ronduit tegen asielen; dat zijn gevangenissen in mijn ogen, niet meer, niet minder.
Ja, ze blijven er leven, maar de manier waarop verschilt niet wezenlijk van een mensengevangenis.
Ik heb altijd tranen van medelijden als ik zo'n dingen zie hoor. Zo ook het hondenasiel in citadelpark in gent. AFSCHUWELIJK.
Mensen steken er hun hond in een kooi die amper het postuur van een grote hond overstijgt, omdat ze eens een weekendje naar het buitenland kunnen gaan ofzo.
Maja, mensen zijn toch zoveel beter en hoogstaander dan dieren é. (my ass.)
sneax
Legacy Member
Mijn vorige hond gekocht als puppy en zelf opgevoed en rond zijn 8 jaar (kdenk 7.5 jaar) werd kanker vastgesteld en 2 maand later hebben we hem ook een spuitje gegeven en begrapen in den hof. Redelijk snel nadien hebben we gewoon een nieuwe hond gekocht, ook een puppy uiteraard! En vanaf dannek diene kleine een tijdje had zie ik da toch allemaal relatief. De dood is onderdeel vant leven, dat diene hond maar 7-8 jaar wordt tja da is dan zo, dast leven!
De hond die ik nu heb ik kijk er echt niet tegen op dat die al aan de helft van zijn leven zit. Als diene dood gaat tja da IS gewoon zo ... ik zou ni verdrietig zijn. Ik zou ni kunnen wachten om ne nieven hond te kopen!
Ik vind het ook schijt dat er mensen zijn die hun hond naar het hondenasiel doen. Maar ik vind het ook schijt hoe veel mensen met hun hond omgaan. Als ik zo naar 'superhond' ofzoiets keek dan zag ik echt veel mensen die voor geen meter hun hond begrepen en die ffs behandelen gelijk ne mens! Nen hond is gene mens!
De hond die ik nu heb ik kijk er echt niet tegen op dat die al aan de helft van zijn leven zit. Als diene dood gaat tja da IS gewoon zo ... ik zou ni verdrietig zijn. Ik zou ni kunnen wachten om ne nieven hond te kopen!
Ik vind het ook schijt dat er mensen zijn die hun hond naar het hondenasiel doen. Maar ik vind het ook schijt hoe veel mensen met hun hond omgaan. Als ik zo naar 'superhond' ofzoiets keek dan zag ik echt veel mensen die voor geen meter hun hond begrepen en die ffs behandelen gelijk ne mens! Nen hond is gene mens!
Cedric
Legacy Member
ik heb ook een katje gehad die 'vermoord' is door een kattehaatster door overal gif te strooien. We hebben ze (duo van 2 zusjes) gevonden in het park naast de deur toen ze verstoten waren door de moeder, in huis genomen en nadien zijn ze alle 2 heel ziek geweest, -> alle 2 serieuze behandeling nodig gehad die redelijk wa koste. Nuja hadden wij ze niet in huis genomen waren ze alle 2 dood. Ik ben al blij dat ik dat 1ne katje toch een kort maar zeer gelukkig leven kunnen geven heb en het andere zusje ligt nog altijd te spinnen in de zetel 
ivm omgaan met verdriet.
Het is natuurlijk allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan. Gevoelens zijn volgens mij het zwakste punt van een mens. Als ik zelf iets of iemand kwijt ben geraakt heb ik altijd neigingen om mezelf te verwaarlozen, ik loop depressief en dit loopt gepaart met ademtekort en ben niet te genieten. Dit duurt ongeveer 5 dagen en dan ben ik stilletjesaan weer de oude.
Verwerk je verdriet zoals jij denk dat het je het beste gaat. Praat er zeker over met mensen die je vertrouwd, sluit je gedachten niet buiten maar probeer het te aanvaarden dat dood gewoon bij het leven behoordt.
ivm omgaan met verdriet.
Het is natuurlijk allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan. Gevoelens zijn volgens mij het zwakste punt van een mens. Als ik zelf iets of iemand kwijt ben geraakt heb ik altijd neigingen om mezelf te verwaarlozen, ik loop depressief en dit loopt gepaart met ademtekort en ben niet te genieten. Dit duurt ongeveer 5 dagen en dan ben ik stilletjesaan weer de oude.
Verwerk je verdriet zoals jij denk dat het je het beste gaat. Praat er zeker over met mensen die je vertrouwd, sluit je gedachten niet buiten maar probeer het te aanvaarden dat dood gewoon bij het leven behoordt.
VinceFeet
Legacy Member
Wij hebben een kat gehad die 23 jaar geworden is. Ons Min, ik zal ze nooit vergeten want dat was echt een zalig beest. We zaten in de zetel TV te kijken, ons Min staat recht (lag altijd te chillen voor de kachel) en komt naar ons, zegt 'Miauw' en valt morsdood op haar zij.
Dat klinkt grof maar wij waren echt blij dat ze zo is mogen gaan.
Dat klinkt grof maar wij waren echt blij dat ze zo is mogen gaan.
VinceFeet
Legacy Member
yaris zei:
Dierenarts had ooit al een keertje een kat gehad van 23 maar nog nooit ouder. Ons Min was eigenlijk nog wel 'vrij goed' (relatief op die leeftijd) hoor. Ze sliep wel 20u per dag (maar katten slapen sowieso al veel) en ze kon nergens meer opspringen ofzo maar dat is geen drama hé. En veel buitenshuis ging ze ook niet meer, alleen in de zomer kwam ze nog wat zonnen op 't terras.
Alleen was ons Min verschrikkelijk hard gehecht aan ons ma. En als ons ma dan niet thuis was, was ons Min écht niet te genieten. Verschrikkelijk klaaglijk beginnen mauwen, ikke en onze pa werden er soms zot van!
En ik vond dat echt erg dat we ze moesten afgeven maar langs de andere kant had ik zoiets van 'Ze heeft 23 jaar lang een zalig leven gehad en is zonder pijn kunnen gaan...'. Daar koop je niets mee maar het verzacht de pijn wel (voor mij dan toch).
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.