Dennoman zei:
Aye. Ik kan ervan getuigen dat het deugd kan doen om je hart even te luchten op een forum wanneer je serieus droeve tijden meemaakt, bij deze dan ook sterkte.
Veel kan ik over de hele historie niet zeggen vermits ik ook maar de zoveelste modale vreemdeling op het internet ben die zijn anonimiteit op prijs stelt, maar ik kan wel zeggen dat de schuld voor een eventuele zelfdoding volledig op jezelf nemen alleen maar menselijk is, niet logisch. Iedereen moet op een gegeven moment verder met zijn leven en ik kan me goed inbeelden dat je vader nooit gewild zou hebben dat je jezelf tot in het oneindige zou meesleuren in zijn miserie.
Als iemand echt rondloopt met zelfdoding in gedachten is het slechts een kwestie van tijd imo, ooit komt het er toch van.
Wat is er van je moeder geworden?
Mijn moeder heb ik al heel lange tijd geen contact meer mee. Mede door wat er toen gebeurd is, maar zijn ook nog andere factoren die mee spelen. Niemand van mijn broers of zussen heeft nog contact met mijn moeder. Ze heeft zeer grote fouten gemaakt in haar leven, fouten die niemand van ons haar kunnen vergeven.
Bedankt voor je reactie
Skippy zei:
Jezelf de schuld geven van dat alles is iets wat je niet moet doen en iets wat, volgens dat ik lees, ook niet klopt. Je moeder lijkt in de eerste plaats de oorzaak van het hele gebeuren. Nu je vader er niet meer is moet je gewoon proberen je leven zo goed mogelijk op de rails te krijgen en verder te leven zoals hij het zou gewild hebben. Elke dag jezelf de schuld geven van iets waar je niets aan kon doen en ook niet meer zal kunnen doen drijft jezelf enkel maar verder in de hoek. Herpak je en begin met goede moed aan de rest van je leven
Ik zal er iedere dag voor blijven vechten, maar soms heb je die dagen dat je moe bent gestreden. De dagen dat je geen uitweg meer ziet. Binnen een 3 weken ben ik weekje in Belgie, en ga ik eens langs het graf gaan. En mijn hart eens luchten.
Implar zei:
Het kan inderdaad eens deugd doen zo'n dingen uit te typen
Ik weet dat het een standaard antwoord is, maar zou het mss niet beter zijn eens een bezoekje te brengen aan een psycholoog? Ik denk dat die persoon je beter kan helpen dan eender wie op dit forum.
Anyways, sterkte!
Psycholoog is inderdaad één van de beste oplossingen. Maar ik ben een gesloten persoon als het gaat over mijn problemen. Babbel daar niet graag over, en dan klap ik dus toe. Mijn post hier was ook niet om professionele hulp te krijgen hier.. Maar gewoon om het van me af te typen.
Thanks!
^MystiQ zei:
Ik wil absoluut niet vervelend doen maar dat gaat niet altijd zomaar.
Idd.. Was het maar zo gemakkelijk
Son Gokou zei:
groovybeats: Het gevoel van wat als ken ik ook maar al te goed. Mijn vader heeft me achter gelaten op mijn 16 om 2 jaar later door mijn halfbroer gebelt te worden dat hij nog maar 5 minuten te leven had. Ik heb veel met de vraag gezeten wat als. Het leven gaat niet zoals je soms zelf wilt. Door hem en ook een deel door mezelf ben ik ook zwaar in een depressie geraakt met een verblijf in een instellign en een zelfmoordpoging tot gevolg. Later ben ik dan nog te weten gekomen dat hij van verdriet is gestorven en heel zijn leven redelijk ongelukkig was. Waarom weet ik niet. Nu zit ik met hetzelfde opgescheept.
Beste was je doet is naar een psycholoog gaan. Ik doe dit al bijna 15 jaar, ik zeg niet dat het helpt maar af en toe is het wel goed om je hart volledig te luchten en professionele hulp te krijgen. Dankzij de medicamten die zij mij voorschrijven kan ik gelukkig nog wat functioneren in de maatschappij. Zonder die hulp denk ik dat hier al lang niet meer rond liep op deze wereld.
Medicatie wil ik eigelijk niet meer nemen. Wil me goed voelen in men vel, en niet dat dit goed gevoel gemanipuleerd wordt door medicatie.
Ik hoop dat alles in orde komt voor je!!
_Nothing_ zei:
eerst en vooral heel veel sterkte ... cliché maar het is ECHT zo: jij bent niet schuldig (hij heeft een keuze gemaakt!) + de pijn zal na verloop van tijd verminderen.
Schrale troost, zeker nu, ik weet, maar het is zo. Dus ween, laat die pijn en dat verdriet komen/gaan, maar zie dat het je niet consumeert.
Probeer uit dit alles lessen te halen (bv antwoorden/geluk vind je niet in alcohol of drugs!!) Het verleden is voorbij en "wat als ... " kan daar niets aan veranderen. Meer nog, door voortdurend met het verleden bezig te zijn, verlies je stukken van het nu/je toekomst ... en ej hebt nog een mooie toekomst voor je
Ga nu voor je eigen leven ... leef (eventueel met behulp van professionelen).
Als je denkt te diep te zitten, bel dan NU naar bv je huisarts, het dichtstbijzijnde ziekenhuis en vraag een afspraak met een psychiater of psycholoog ... sterkte ... hou vol !
Paar jaar geleden kon ik bijna geen emoties tonen. Wenen zag je mij zelden doen, maar na het afgelopen jaar gebeurt dit op regelmatige basis. En dat lucht wel op moet ik zeggen..
Bedankt iedereen voor de reacties
ad:
