Ik denk nu wel dat je het grondprincipe achter staken en de manier waarop er tegenwoordig gestaakt wordt, niet over dezelfde kam moet scheren. Staken is een grondrecht van elke werknemer die zich misbruikt voelt, maar dan moet het ideologisch gezien wel vanuit de werknemer komen en niet vanuit een organisatie die danig de voeling is kwijtgeraakt met de mensen die ze horen te vertegenwoordigen. Tegenwoordig wordt er voor het minste geringste gestaakt, en natuurlijk voelt de betalende klant zich dan flink verongelijkt. Het is vooral de regelmaat waarmee het tegenwoordig gebeurt, die flink tegensteekt. Als Belgen zijn we ook internationaal op dat vlak al de pispaal. Ik herinner me een reportage over T-shirts met de Belgische vlag die zonder bijzondere reden plots heel hip werden in China, en toen de reporter aan een Chinees vroeg of hij iets over België wist, antwoordde hij:
"België... ah, die stakers?"
Een staking kwam vroeger voort uit diepe woede tegen onrecht: ik weet nog dat mijn grootvader vertelde dat er brave katholieken waren die de deuren barricadeerden als er werd gestaakt. Ergens moet dat angst veroorzaken, zij het natuurlijk zonder teveel schade aan te richten. Je mag het sentiment van de mensen niet tegen je keren, maar als de tijd echt rijp is om te staken, moet het kot te klein zijn. Om een omelet te maken, moet je eieren breken, zeggen we dan.