Niet alleen in theorie....
Was ook een van de eerste zaken die men mij aanraadde, bewegen, al is het maar wandelen. En er u toe forceren!
Hebt ge echt de ballen zin, toch doen, al kan je't maar een paar minuten volhouden. Ik heb toen de fiets herontdekt...
Het doet je zorgen niet vergeten, het zorgt niet voor een directe oplossing, maar het zorgt ervoor dat het lichaam weer oefening krijgt. Zoals xev al eerder aangaf, je bouwt je lichamelijke conditie terug op.
Een majeure depressie genees je niet op een maandje tijd, hell, als je medicatie moet nemen duurt het al een 2-3 weken voor men hier een effect van kan waarnemen. Tenzij men u aan een baxter legt. En dan is men niet zeker of men het juiste middel gegeven heeft. Zelf heb ik 2 medicijnen moeten proberen voor men uiteindelijk bij het 3de juist zat.
En diegene die over medicatie niet te spreken zijn: vergeet die hollywood toestanden met platgedrogeerde patiënten. Voor men zo'n medicatie aanwendt moet het al héél erg gesteld zijn. Van mijn medicatie had ik als enige bijwerking last van mijn maag en slapeloosheid. Verre van suf gedrogeerd dus.
Ik had ook het geluk een goede financiele reserve te hebben opgebouwd toen ik plotsklaps thuis kwam te zitten, en had die zorg niet. Had wel een hypotheek af te betalen, kindje op komst...
En een therapeut die niet op mijn portefeuille uit was, kan de behandelingen die hij NIET aangerekend heeft niet eens tellen. Dag en nacht mocht ik langsgaan (zowel in het ziekenhuis, als privé) als ik het echt moeilijk had.
Wat heeft de TS hier aan? Misschien dat hij ook beseft dat hij zich moet begeven naar zijn huisarts, desnoods een andere. Leg uw situatie uit, zou me sterk verbazen als hij u de deur wijst... En ook een huisarts kan verdorie veel doen, zelf heb ik een andere job te danken aan de mijne...
