speeding.be
Legacy Member
Toen ik ongeveer 14 jaar was. Het had gevroren en ik besloot om met een plastic zeil van een glijbaan te glijden. Ik vloog keihard in de lucht en kwam met mijn rug op houten paaltjes terechr. Ik kon niet meer spreken, niet meer bewegen en nauwelijks nog ademen. Het duurde maar 10 seconden, maar het leek minuten.
Toch wel een vreemd gevoel.
Toch wel een vreemd gevoel.


Was een dubbele rijstrook lang beide zijden, de rijstrook het dichtst bij mij stond volledig stil (net zo goed als het hele kruispunt) en een andere camion in de tegen gestelde richting het dichtste bij mij laat mij voor om over te steken. Net als ik wil afslagen probeert een andere auto mij nog net voor te gaan om ook af te slagen ... allebei remmen ... uiteindelijk ik traag voort rijden omdat ik niet kon zien wat er op de verste rijstrook afkwam in de tegengestelde richting. Nadat de neus van de wagen al op die rijstrook stond dacht ik van die heeft mij gezien ik kan voort, net wanneer de wagen in het midden staat van die rijstrook baf. Camion die mij voor liet gaan en de auto die mij de pas afsneed hebben allebei vluchtmisdrijf gepleegd.
Gelukkig hadden mijn ouders een volledig omnium.
veiligheid is bij mij een groot aspect waar ik toch genoeg belang aan besteed.
.
Beneden was er een houtstapel en daar knalde ik natuurlijk op. Gelukkig alleen maar een hersenschudding.