Archief - gevreesd voor je leven

4-6 jaar oud ofzo? -> In Spanje, zat in zo'n klein opblaasbaar bootje aan zee. Weet niet hoe, maar ben toen tamelijk ver afgedreven (ik herinner me nog de horizon die ik zag, net allemaal mieren aant strand met een grote plas water ertussen). Gelukkig heeft een lokale duiker me gevonden en terug naar m'n ouders gebracht.

In een zwembad in Spanje (7-8 jaar?) -> 'k zat er alleen in, had ouders overtuigd dat ik niets gevaarlijk ging doen. Zij zaten aan de barbecue een 30 meter verderop. Ik had aan m'n voeten en armen zwembandjes gedaan met een grote zwemband rond m'n heup, dan bleef ik lekker drijven. Ineens draai ik daar om, zat ik met m'n gezicht in het water en kon ik mij niet meer omdraaien door die zwembandjes. Ferm in paniek maar uiteindelijk was het me toch gelukt de zwembandjes van m'n voeten uit te doen

Waarschijnlijk nog een paar dingen, dit zijn momenteel de enigste die me erbinnen schieten.

Water is toch maar iets vies zn

Ik heb echt al teveel meegemaakt in mijn leven.. maar ik heb een goeie engelbewaarder :
Eerst was ik al 3 keer bijna verdronken (zie pagina 1)

In het 4de middelbaar moesten wij zo van de franse leerkracht streken bespreken van Frankrijk. Als afsluiter van ons werkje brachten wij dan zo 'streekproducten' mee. Ik was dus rustig pannenkoekjes aan het uitdelen aan mijn medeleerlingen terwijl men vriend een champagne fles aan het open doen was.
Mijn pak pannenkoeken was leeg en nog niet iedereen had iets gekregen, dus ging ik een nieuw pak halen. Kging naar de tafel waar men vriend bezig was en ik zei tegen hem pas op kga ff een nieuw pak pakken. En ik buig mij voorover, over de fles om mijn armen te strekken.... en schiet ineens da kut ding (kurkje) op 10 - 15 cm, pats recht in mijn linkeroog. Toen had ik echt PEUT om mijn ogen open te doen... ik durfde die eerst niet open doen omdat ik direct voelde dat er iets mis mee was...
Ik weet niet hoeveel bar op zo'n fles zit maar dat kwam echt hard aan. Ik deed dan mijn ogen open en bleek dat men oog inwendig aant bloeien was.

Ik direct naar een oogarts, dit & dat... Daar aangekomen moest ik de zotste testen ondergaan... kmoest echt letterlijk spullen op mijn oogbol zetten, zodanig dat ze inwendig konden zien wat er scheelde. Den oogarts zei dat ik ongelofelijk veel chance had.. de kern van impact was juist 2mm naast mijn netvlies. Anders was ik zeker blind geweest. Kem wel nog paar weken men oog moeten laten controleren, maar ik heb er gelukkig niets aan over gehouden...

Drie keer echt eigelijk.

1. Op reis in Egypte en gaan snorkelen op zee, maar mijn vrouw kon nog niet echt lang zwemmen en we hadden ons mispakt aan de stromingen. Mijn vrouw is toen beginnen flippen en toen heb ik haar moeten meesleuren naar het schip. Het was echter nog een paar honderd meter toen ik aan het einde van mijn krachten zat. Toen zijn we gelukkig een instructeur tegengekomen die zag dat we in de shit zaten. Die heeft mijn vrouw toen "overgenomen" en zo zijn we teruggeraakt naar ons schip.

2. Een revolver onder mijn neus gekregen tijdens een ruzie.

3. Na een slipper over kop gegaan met mijn wagen op de E40 (oprit Merelbeke). Ik ben toen gelukkig de pechstrook opgetuimeld en daar ben ik nog redelijk ver geschoven op mijn dak. Freaky moment. De auto was om zeep natuurlijk. Ik ben er toen vanaf gekomen met een verstuikte nekwervel.

Onderstroom is ook altijd lachen. Vredig aan 't zwemmen als klein manneke, ge denkt van: 'Ok, ver genoeg gezwommen, ik zwem vredig terug...'. Niks van dat, kei hard uw best doen en gene meter dichter bij 't strand geraken. Alle sjans dat mijn ouders toen meteen zagen dat ik in de problemen zat en redder op mijn dak hebben gestuurd, anders zat ik nu waarschijnlijk ergens halverwege den atlantic. Toen ik die redders in hun bootje zag arriveren kon ik die mannen wel een tong draaien, zo gelukkig was ik. En ze waren op tijd ook want ik bleef maar proberen en dat was serieus vermoeiend aan 't worden...

Mijn moeder was toen wel fameus nijdig op mij maar dat was omdat ze zo hard verschoten was peins ik, uwe zoon zien afdrijven is niet bepaald geestig. Maar echt veel kon ik daar niet aan doen ze. Onderstroom ziet ge niet (ja toch?) en 't was ook geen rode vlag ofzo, voor zover ik mij kon herinneren.

Al 2 keer of zo meegemaakt dat, als ik met mijn fiets aan een kruispunt 2 seconden vroeger zou zijn vertrokken ik onder een auto zou hebben gelegen.. (Mensen die nog rap door het rood rijden, ge kent het wel... )

a143290 zei:

Al 2 keer of zo meegemaakt dat, als ik met mijn fiets aan een kruispunt 2 seconden vroeger zou zijn vertrokken ik onder een auto zou hebben gelegen.. (Mensen die nog rap door het rood rijden, ge kent het wel... )

Klik om te vergroten...

Idd, maakt iedereen wel is mee denk ik. Eerst kijken of alle auto's zeker wel gestopt zijn want je hebt altijd van die dorpsmongolen die het verschil niet begrijpen tussen een groen licht en een rood licht.

Gisteren nog.

Ik was aan het lopen, zoals ik elke dag doe, en de hartslag was mooi, een stijgende curve zoals normaal.

Ik heb gedaan; hartslag daalt zoals het hoort. Opeens vliegt hij van 120 naar 170, duizeligheid, benauwd etc... Ik was de enige in de fitness en was dus vol in paniek. Na een kwartiertje was het over.

Daar ws ik even echt bang. Nu durf ik ofcourse niet te lopen...

Een jaar of 6 geleden kwam ik thuis van de voetbaltraining. Ik sneed een stukje cake en stak het veel te groot in mijn mond.

Ik wou slikken maar het schoot in het verkeerde keelgat en jawel, ik was aan het stikken. Verschrikkelijk gevoel dat ik nooit meer wil meemaken.

Al een geluk kende mijn vader EHBO en hij paste de heimlich greep toe. Na een paar keer ging het stukje cake uit mijn keel. Hoera zou je denken...neen toch niet. Ik snakte zo na adem (ongeveer 50 sec niet kunnen ademen) dat ik een diepe adem nam. Gevolg...cake vloog terug in mijn keel. Na een drietal keer duwen vloog het uiteindelijk op de grond.

Mijn gezicht was blauw en rood uitgeslagen, mijn moeder had al de 100 gebeld. Heb 4j lang geen cake aangeraakt. Nu eet ik het nog zelden...

Al sjaans dat mijn vader er was of ik had hier mijn verhaal niet kunnen typen.

2 jaar geleden met aalst carnaval op de terugweg meegereden met de vader van ne maat van mij. Bleek dat die net een beroerte heeft gehad en dan nog bier was aant drinken ook.
Met 4 in die camionet en voortdurend aan het stuur moete trekken om nergens tegen te rijden.
Toen heb ik wel efkes een vreugdesprongetje gedaan toen ik thuis was...

GeneH zei:

Een jaar of 6 geleden kwam ik thuis van de voetbaltraining. Ik sneed een stukje cake en stak het veel te groot in mijn mond.

Ik wou slikken maar het schoot in het verkeerde keelgat en jawel, ik was aan het stikken. Verschrikkelijk gevoel dat ik nooit meer wil meemaken.

Al een geluk kende mijn vader EHBO en hij paste de heimlich greep toe. Na een paar keer ging het stukje cake uit mijn keel. Hoera zou je denken...neen toch niet. Ik snakte zo na adem (ongeveer 50 sec niet kunnen ademen) dat ik een diepe adem nam. Gevolg...cake vloog terug in mijn keel. Na een drietal keer duwen vloog het uiteindelijk op de grond.

Mijn gezicht was blauw en rood uitgeslagen, mijn moeder had al de 100 gebeld. Heb 4j lang geen cake aangeraakt. Nu eet ik het nog zelden...

Al sjaans dat mijn vader er was of ik had hier mijn verhaal niet kunnen typen.

Klik om te vergroten...

Heb dat ook al is meegemaakt als kleinen bengel. Was frosties aan 't eten en mijn zus deed mij lachen... vlam in 't verkeerde keelgat. Ik heb dat toen nog wel gelukkig zelf kunnen ophoesten maar zoiets wil je inderdaad niet meemaken als je alleen thuis bent. Echt verschrikkelijk gevoel.

Ik dacht dat er in België jaarlijks nog tientallen mensen stikken op die manier hoor, griezelige gedachte.

GeneH zei:

Een jaar of 6 geleden kwam ik thuis van de voetbaltraining. Ik sneed een stukje cake en stak het veel te groot in mijn mond.

Ik wou slikken maar het schoot in het verkeerde keelgat en jawel, ik was aan het stikken. Verschrikkelijk gevoel dat ik nooit meer wil meemaken.

Al een geluk kende mijn vader EHBO en hij paste de heimlich greep toe. Na een paar keer ging het stukje cake uit mijn keel. Hoera zou je denken...neen toch niet. Ik snakte zo na adem (ongeveer 50 sec niet kunnen ademen) dat ik een diepe adem nam. Gevolg...cake vloog terug in mijn keel. Na een drietal keer duwen vloog het uiteindelijk op de grond.

Mijn gezicht was blauw en rood uitgeslagen, mijn moeder had al de 100 gebeld. Heb 4j lang geen cake aangeraakt. Nu eet ik het nog zelden...

Al sjaans dat mijn vader er was of ik had hier mijn verhaal niet kunnen typen.

Klik om te vergroten...

Heb ik eens voorgehad met ne napoleon bol. Die fuckers passen echt perfect in uw keel eh...

Eens klapband gehad op de E19 op de 3e rijstrook toen ik 120 of 130 reed, toen ik nog een L had. Ik vreesde niet direct voor men leven maar u hartslag schiet dan toch ff omhoog zenne...

Stabby zei:

Ongeluk met mijn brommer toen ik aan 65/u tegen een camionette reed. Ik vloog 10 meter door de lucht tegen het asfalt, scheelde maar een paar cm of ik zat met mijn nek tegen de drempel.

Klik om te vergroten...

ik ook is toen ik 16 was met de brommer...
onderuit in een veldwegske...tege ook zo iets als gij reed..
op mn kin gevalle...
chanse dak nen helm aan had toen
helm was onderaan in 2 gebroken...

GeneH zei:

blah blah

Klik om te vergroten...

nice one

Ik heb wel al toestanden meegemaakt maar nooit echt voor mijn leven gevreesd. Kben wel heel optimistisch. Ik zou bv. nooit vrezen voor mijn leven omdat ik afdrijf richting zee. Dan denk ik gewoon mijn ma zal wel in paniek raken of de stroming zal mij wel terug nrt strand voeren en that's it.

Ben ook eens mee genomen door de stroming in de rivier, zat vast tussen wortels van bomen, toen ik daaruit was geraak nog een paar keer serieus tegen stenen met m'n benen/armen/ribben. Uiteindelijk een tak kunnen grijpen en direct mij daaraan opgetrokken met het beetje kracht dat ik nog had.
Les: nooit alleen gaan zwemmen in een rivier! & onderschat stromingen niet!

sneax zei:

Ik heb wel al toestanden meegemaakt maar nooit echt voor mijn leven gevreesd. Kben wel heel optimistisch. Ik zou bv. nooit vrezen voor mijn leven omdat ik afdrijf richting zee. Dan denk ik gewoon mijn ma zal wel in paniek raken of de stroming zal mij wel terug nrt strand voeren en that's it.

Klik om te vergroten...

'Ik ben wel heel optimistisch.'

Ik was op dat moment misschien 11 of 12 jaar ofzo, dan denkt ge nog volledig anders hoor (al zou ik daar nu nog altijd niet echt kalm onder blijven). Allé, ik was toen al 'relatief ver' in de zee aan 't zwemmen, een kwartier lang ofzo... Als je begint af te drijven en uw ouders slaan pas alarm na nog is een kwartier ofzo, dan bent ge toch al een eindje verder gok ik. Ge kunt alleen maar hopen dat ze merken dat je in de problemen zit, je weet dat nooit met zekerheid.

Eén ding zou ik nu wel niet meer doen en dat is blijven proberen gelijk nen halve geflapte. Want dat is uiteindelijk het gevaarlijkste, dat je totaal uitgeput geraakt en zo verdrinkt. Naar 't schijnt kan het ook helpen om dwars op de stroom in te zwemmen (en er dus niet recht op zwemmen). Maar dat wist ik toen dus nog niet.

Punkrock zei:

ik ook is toen ik 16 was met de brommer...
onderuit in een veldwegske...tege ook zo iets als gij reed..
op mn kin gevalle...
chanse dak nen helm aan had toen
helm was onderaan in 2 gebroken...

Klik om te vergroten...

Ik was op mijn hoofd gevallen, maar met mijn helm was niets mis. Dat was nu net die ene keer dat ik geen handschoenen aandeed, ik schuurde een paar meter met mijn hand tegen het asfalt -> 3de graads brandwonden en mijn middelvinger lag compleet open. Ik heb er gelukkig niet veel van gevoeld.

Mja ik denk dat mijn ouders vroeger nogal protectonistisch waren (of hoe noemt ge da), ik weet nog dat ik tot redelijk lang moest zwemmen overladen met zwembandjes (terwijl ik da ECHT ni wou) tot eens een golf mijn bovenarmbandjes afdeed (ge weet wel als ze u overspoelt en ge zit int 'wasmachien' en ik kwam er uit ondersteboven (mijn middenband was nog aan) met de voeten in de lucht en de handen onder water.

Dan heeft ne mens mij gewoon uit het water gehaald, en ik herriner mij vooral dat ik boos was op mijn ma omdat ik die bandjes moest dragen (zo van 'ziedet!!!!!!') en sindsdien meost da nimeer. In geval van relatief grote golven is da toch contraproductief.

Ik denk eigenlijk dat ik mij altijd zou bezighouden met 'hoe geraak ik uit deze situatie' dat ik geen tijd heb om te vrezen voor mijn leven. Pas als ik volledig uitgeput ben en zelf niets meer kan doen en weet dat hulp héééél wss nog uren op zich zal laten wachten, dan zal ik vrezen voor mijn leven. Maar kdenk dannek mijn dan eerder zal 'laten gaan', ni echt vrezen, maar gewoon 'let it come'. Want op dat punt zou ik alles wat in mijn macht ligt al gedaan hebben om te overleven.

ge hebt den asfalt tenminste uwe middenvinger getoond (stabby)