Ik was zondag naar Nederland getrokken, naar mijn lief. Ik zou vrij laat aankomen (aansluiting gemist), pas tegen 23u30. Ik stuur een uur op voorhand nog een sms: "mij niet vergeten hé!". Ik kom aan om 23u30 en hij stond niet aan het station. Ik heb gewacht tot middernacht, en hij was er nog steeds niet.
Ik heb dan geprobeerd hem te bellen, 3 keer, geen antwoord. Ik ben dan na wat sukkelen te voet naar z'n huis gegaan (kende de weg niet zo goed, ben er uiteindelijk toch geraakt). Ik heb daar ook enkele keren aangebeld, geen respons. Hij was dus wel degelijk in slaap gevallen, en dan is het niet makkelijk om hem wakker te krijgen...
Ik stond buiten wat te bevriezen, tot ik van een gemeenschappelijke vriend van ons een facebook berichtje kreeg. "Al binnen geraakt?". Heb dan heel paniekerig geantwoord dat ik nog altijd aan het rondwandelen was... Die vriend stelde voor om dan naar hem te komen (3min afstand met de trein). Heb ik gedaan, waar ik heel dankbaar voor was.
Daar aangekomen opgewarmd, klaargemaakt om te gaan slapen. Maar aan de praat geraakt met die vriend, voor een vrij lange tijd. Lang leve ADHD! Tot 4u wakker geweest, hij zweeg geen seconde, uiteindelijk toch nog een geslaagde avond geworden.
Kreeg toen paniekerig telefoon van mijn lief, hij was wakker geworden... Hij was ervan overtuigd dat ik ergens zat te verkleumen aan het station, en klonk bang aan de telefoon. Meteen gerust gesteld, hij was blij dat ik ergens warm zat, en 's morgens is hij mij aan het station komen afhalen (omdat er 's nachts om dat uur geen treinen meer reden natuurlijk).
We konden er nadien wel om lachen, maar dit hoeft niet al te vaak gebeuren...
