Een ergernis waarop er geen reactie nodig is, moet gewoon effe uitblazen.
Ik stond bij de laatsten in de rij bij het uitdelen van sociale aspecten, want mensen aanspreken is niet mijn sterkste punt waardoor er maar weinig mensen zijn die mij kennen, en zelfs die mensen praten eigenlijk maar weinig met mij (buiten mijn familie en 2 vrienden, en die ken ik al van sinds we geboren zijn) tenzij ze iets nodig hebben van me. Tja, bad luck, maar ik ben nog jong, nog genoeg kansen en die neem ik dan ook aan de laatste tijd. Zo ben ik kort geleden gaan fitnessen om m'n gewicht wat naar beneden te doen zakken, en bij de fitness werd er een karting evenement voor max 20 personen en de eigenaars nodigden me uit. Ik zei meteen ja, want karting vind ik leuk en met max 20 personen ga ik misschien wel iemand kennen. Ahja, want als ge gaat karten is er een grote mogelijkheid dat ge interesse hebt in auto's en dergelijke, en laat ik nu net in het bezit zijn van een Subaru Impreza. Wat een idioot ben ik toch om dat te denken...
Ik kom daar aan vandaag om 14u. Ik zie de mensen, ik zag al aan de mannen dat ze graag de macho uithangen (in een positieve, sportieve manier), net zoals ik. Ik had verwacht dat er wel een paar met me mee zouden willen rijden, ze hadden al zitten afspreken om samen in de wagens en niet met teveel wagens te gaan naar daar, kwestie van benzine uitsparen enzo. Ik zei ook al bij die uitnodiging dat ik met mijn eigen wagen zal rijden, omdat ik niet graag passagier ben en ik geniet van te rijden met de Sub. Maar als we willen vertrekken, niemand die met mij mee wou rijden. Dunno why. Ieder van hen waren blijkbaar mensen die liever alleen praatten met anderen die ze al kennen, en niet graag praten tegen nieuwelingen. Zo zag ge op Worldkarting aan de toog al snel groepjes vormen en geen interesse tonen in nieuwelingen. Kon ik goed merken, want hoewel ik al ver vooruit reed, toen ik er bijna was viel de verbinding van m'n GPS uit waardoor ik even aan de kant ging tot de verbinding terug was, en ik gokte dat ik 5min te laat was, maar niemand die aan mij vroeg waarom ik als laatste aankwam terwijl ik als eerste vertrokken was. En als ik al iemand probeerde aan te spreken (over fitness, over auto's, over karting zelf), altijd een kort antwoord en dan weer wegkijken.
Pff. Moet ik een moord plegen ofzo voordat men puur uit interesse met mij wil praten. Straal ik een of andere anti-sociaal aura uit ofzo, of ik begeef me in de verkeerde groep ofzo. Op het werk merk ik ook al dat er niet zo vaak met mij gepraat wordt als ze doen met elkaar. Vorige maand is er een nieuwe persoon op onze dienst gekomen en ze hebben al veel meer met haar gepraat in die ene maand dan met mij sinds begin januari, toen ik begon te werken.
Dit soort zaken doet me sterk neigen te opgeven met proberen sociaal te zijn en me volledig te isoleren van anderen.
Zo, moest eruit. Voel me al veel beter.
Dan kan ik alleen maar denken "nééééé!" En ik hou niet van dingen die verkeerd zijn en verspreid worden. 't Is een ziekte 
)
