Archief - De relatie Kinderen-Ouders na het verlaten van het ouderlijk huis.

Ik was al 25 eer ik thuis weg ging. Zat daar wel goed. Betaalde een klein bedrag, was en de plas werd gedaan, eten stond op tafel als ik thuis kwam, enz...

Nu bel ik, of zij, eens om de paar weken. Mijn ouders en ik hebben niet echt de behoefte om veel contact te hebben. Een maandelijks telefoontje van een uur en we zijn bijgepraat. Soms spreken we dan eens af om iets samen te gaan eten. We wonen in vogelvlucht een kilometer of 20 van elkaar. Zij wonen 5 min van mijn werk, maar ik spring amper binnen tenzij ze het zelf eens voorstellen. Wij zijn ook niet echt het type mensen dat graag onverwacht bezoek krijgen.

Bij mijn moeder spring ik wekelijks a 2 wekelijks binnen terwijl ze op 1km van ons deur woont.
We spreken dan altijd wel is af dat we er na het werk kunnen gaan eten (free food is free food)
Wij hebben ook altijd al zonder gigantisch veel contact gekunnen ook al hebben we een heel goede band.

Mijn pa is ingewikkelder.. das pakweg 2 maandelijks, en ik zou dat wel moeten opkrikken maar pfff tis ingewikkeld.

Mijn vriendin haar ouders wonen op 15km van ons en die zien we zeker wekelijks, horen we ook veel meer, whatsappfamiliegroepje mee en al.
Mijn vriendin haar moeder belt nu ook echt élke dag me haar moeder (alle de oma belt om te horen hoe den dag was), en ik zie da zo van generatie op generatie over gaan..

iedereen komt wel goed met elkaar overeen, ik kom bij mijn schoonouders binnen als ik wil en mijn vriendin bij mijn moeder, da kan perfect zonder elkaar zijn.

Mijn familie zit 9500km ver weg dus dat gaat moeilijk. Hopen dat mijn moeder op bezoek komt binnenkort, of wij naar daar.
Moeilijke situatie dus voor iedereen maar zo is het nu eenmaal. Beu om mijn zus/broer ook te missen met hun gezin dat opgroeit.
Vader heb ik geen contact mee al van voor ik het huis verliet.

Het is hier de gewoonte om lang bij de ouders te wonen in Brazilie, onbetaalbaar anders . Dus momenteel woon ik bij mijn schoonmoeder, gaat goed maar ik ben dan ook een voorbeeldige schoonzoon he (of alle, toch vergeleken met de varkens van een broers van mijn verloofde ).

Ik ga nooit naar mijn ouders (mama en stiefvader). Mijn papa heb ik sinds mijn 4e niet meer gezien.

Toen ik ging werken moest ik 500 euro afgeven. De week nadien ben ik verhuisd.
Heb nooit mijn spaarboek gezien (waar ik tijdens het weekendwerk dat ik 5 jaar deed, telkens 1/3e van het loon op heb gezet), dus dan zien zij mij ook niet.

Dat is hier altijd wel lastig. Ik kom uit een héél losse familie, op dat vlak. Als je goesting hebt kom je maar af, heb je geen goesting dan kom je niet af. Dus absoluut geen verplichte bezoekjes, ook niet bij de grootouders of wekelijks taart komen eten of zo. Ik ben zo opgevoed dus zodra ik iets van verplichting voel, protesteer ik al. Wat dus niet zo goed samen gaat met lieven waarbij zo'n verplicht bezoek wél helemaal normaal wordt geacht.

Mijn ouders wonen in Brugge en ik in Antwerpen, dus als we daar heen gaan blijven we daar ook slapen. Dat is dus niet elk weekend. Om de twee à drie maanden zien we elkaar (wij naar daar of zij naar ons, beetje afhankelijk van hoe het uitkomt). Mijn schoonouders wonen in Limburg maar die zijn daar dus anders in. Als ik twee of drie weekends na elkaar niet mee kom, dan is het al direct van "die komt precies niet graag naar hier hé?" Terwijl ik echt niet elk weekend daar wil doorbrengen. Ik kan daar ook niks doen en ik heb ook mijn huishouden en mijn eigen planning. Bij ons thuis kom je gewoon niet mee als je geen goesting hebt en dan is dat ook een perfect geldige reden. Terwijl bij de schoonfamilie ik altijd het gevoel heb dat ik een reden moet verzinnen of een geldige reden moet zoeken (meestal dat ik nog iets in het huishouden moet doen, wat ook vaak zo is).

Mijn vriendin gaat nog wel vaak naar haar ouders omdat haar auto's daar nog staan, waar ze nog regelmatig aan werkt. Soms kom ik mee (als er iets te doen is, zoals een feestje in 't Regenbooghuis of als er een etentje gepland staat), maar ik ga daar echt niet elk weekend in de zetel mij zitten vervelen. Dus dat zorgt soms wel wat voor spanning of onbegrip. Zeker als die zo voor elke verjaardag of huwelijksverjaardag of wat dan ook weer een etentje plannen, en dan bijvoorbeeld verwachten dat wij ook voor ónze verjaardag een etentje geven. Want ah ja, we zijn elke keer getrakteerd op een etentje voor hun verjaardag. Oké, maar ik vier mijn verjaardag helemaal niet zo en ik ga echt niet elk jaar gaan eten met gans de familie...

Qua bemoeienissen valt het wel mee. Hier inderdaad ook mijn mama die ineens tips zit te geven over welke ontkalker het beste is voor de lavabo in de badkamer "want ik heb gezien dat er precies wat kalk op zat", daar zit ik ook niet echt op te wachten. Mijn schoonma is eerder van het type die haar zin doordrijft (het moét zo en ze blijft zagen tot je het zo doet) maar goed, dat probeer ik maar te negeren als ik er ben en voor de rest heb ik daar niet veel last van.

Ik zie die van mij en m'n schoonouders minstens een keer per week. Soms es een weekje niet maar andere weken dan een paar keer per week.
Heb super ouders en schoonouders. Alleen wonen we redelijk ver. Enfin we zijn een beetje tussenin de schoonouders en ouders gaan wonen.
Naar mijn ouders is 't een half uur en mijn schoonouders 20-25 minuten. Maar we eten meestal als we op bezoek gaan dus das ook weer kooktijd uitgespaard

De mensen hebben 25 jaar voor mij gezorgd en veel opgeofferd. Ben die eeuwig dankbaar dus wil die geregeld zien.

Vader nu 3 jaar overleden. Ik zie mijn moeder een keer of drie per jaar ook al woont ze maar op een kwartier van hier. Ik heb met de jaren ontdekt dat 'de slechte' in hun huwelijk eigenlijk zij was en niet mijn vader en dat weet zij nu ook wel. Tis beter zo. Plus ze heeft twee schitterende kleinkinderen die ze nooit wil zien, her loss.

Mijn schoonouders, vooral schoonmoeder, houden ab-so-luut niet van mij maar na 12 jaar en 2 kindjes doen we met zijn allen of er niks aan de hand is. Verplichte bezoekjes om de zoveel weken en af en toe een meltdown van de schoonma waar ik zgz niks van weet. Maar ze zien wel de kindjes en dat is voor hen wel van belang, een oma en opa hebben.

Mulan zei:

Jaa, zo de "bezorgde" oei? Is jouw afwas nog niet gedaan? Waarmee dweil jij, want ik zie precies overal strepen op uwe vloer? Hoe lang is het geleden dat ge uw vensters hebt gekuist? Uw gordijnen hangen niet recht, we zijn hier wel niet bij de Turken he! (?)
Ge hebt uw gordijnen gewassen maar niet gestreken? Da's toch ook geen zicht! Wanneer is uw gras nog eens afgereden? 2 weken geleden? Dat moet toch ècht wel elke week hoor!
En letterlijk élk bezoek minimum 1 zo een opmerking!

Of de ergste dooddoener: ne keer nadrukkelijk rondkijken, het hoofd schudden en dan zeggen "Ik zeg niets!"

Papa heeft al geprobeerd om haar terecht te wijzen maar het is sterker dan haarzelf...

Klik om te vergroten...

Zo herkenbaar. Als mijn ma hier in mijn appartement komt is het ook continu van "Ge moet u ramen nog eens lappen"; "De handvatjes van u keuken zijn vettig"; "Ik zie zwarte plekken op u deuren rond de klinken, ge moet daar is me een vod overgaan"; "Ge moet uwe leren zetel eens behandelen me zo'n speciaal product daarvoor, doet gij da?"; "Ge moet uw parket eens behandelen met boenwas, hebt gij da al gedaan sinds ge hier woont?, .... etc. Terwijl het hier echt wel vrij proper en ordelijk is, en ik mij daar helemaal niet aan stoor. Nuja ik ben het al gewoon en lach het tegenwoordig weg of repliceer met "als da uw stoort, begint er dan zelf aan" (wat die soms dan ook nog doet ook ).


Nu, ze komen egl echt niet vaak (3-4 keer per jaar?). Misschien vanwege afstand (35-40 km). Ik ga zelf bij hen denk ik gemiddeld een keer in de 2 weken langs, meestal wordt er dan goed gegeten (zondag- of vrijdagavond), maar soms ook periodes van een maand dat we mekaar niet zien. Is echt geen vaste regel. Tis niet dat ik die mis als ik ze lang niet zie, maar ben hen wel dankbaar en ik merk dat ze het appreciëren dat ik langs kom, dus probeer dat wel vol te houden (moet wel zeggen dat ik na een bezoekje van een paar uur wel 'blij' ben dat ik er terug weg ben).

Ik zie ze als ze komen. Ze komen niet veel. Omdat ik ze niet bezoek. Ik bezoek ze niet omdat ik niet overweg kan met de schoonzoons.
Ze komen ook niet veel (en de schoonzoons gelukkig al helemaal niet) omdat het twee dagen reizen ver is. Ik heb een beetje afstand geschapen...Ze beginnen me te vergeten...
Hoe dat allemaal zo komt, kan ik wel een paar velletjes over schrijven. Wat ik niet ga doen.

Mulan zei:

Schoonouders: zo weinig mogelijk omwille van de negatieve sfeer. Een paar keer per jaar verplicht nummertje. Het laatste jaar was de sfeer wel redelijk ok, maar je voelt gewoon dat bij 1 verkeerd woord de boel terug kan ontploffen. Of wanneer je denkt "oef, we gaan de goede kant op!" komt er toch weer een verwijt of beschuldiging. Dan nog niet eens naar mij toe, maar naar mijn partner, het biologische kind. Hij blockt bewust en terecht veel contact maar wil het contact (nog) niet volledig verbreken.

Mijn ouders: hebben het altijd ontzettend moeilijk gehad mij los te laten! Moesten bvb op mijn 32 nog mijn uurrooster hebben (werkte in ploegen als opvoedster), paniek als ze mij 5 dagen niet gehoord of gezien hadden,... Ze vielen hier ook vaak onverwachts binnen (eigen sleutel maar belden doorgaans wel aan).
Met een partner er bij is daar veel verandering in gekomen, hij die me duidelijk maakte dat dit niet echt een normale relatie was tussen ouders en volwassen kind. Dus langzaam aan de band wat losser gemaakt. Er wordt wekelijks wel gebeld of op bezoek gegaan, maar af en toe moet ik toch eens zeggen : "mama, daar heb jij niets in te zeggen, wij zijn 2 volwassenen die in onze relatie onze eigen beslissingen nemen"
Soms worden we uitgenodigd (1x per maand of zo) soms is het toevallig dat we eens kort langswippen, soms is het gewoon voor iets praktisch genre: "ik wil iets op AliExpress bestellen, kan je helpen? " dat we langskomen. Mijn ouders zijn hier niet meer welkom (vooral mijn mama dan) omdat de bemoeizucht het dan overneemt en ze mij in mijn eigen huis commandeert wat ik MOET doen

Klik om te vergroten...

Je bent ze dus allemaal buiten aan het werken.

bosic zei:

Als ze dan komen, blijven ze 2 weken bij jou logeren, bedoel je?

Klik om te vergroten...

Ik heb dat ook eens gedaan bij mijn kinderen in België maar dan kreeg ik te horen dat ik hun seksleven negatief beïnvloed. Alsof zij vroeger mijn seksleven niet negatief beïnvloedden, maar dan wel 18 jaar lang.

Mijn ma is dood en mij pa wil ik nooit meer zien.

Kenneke10 zei:

Mijn ma is dood en mij pa wil ik nooit meer zien.

Klik om te vergroten...

Waarom niet?

Beachsinger zei:

Waarom niet?

Klik om te vergroten...

De nasleep van mij ma haar zelfmoord, ik haat hem

Amaai, dat is een echte tragedie. Deelneming.

jeronimo_jd zei:

Zo herkenbaar. Als mijn ma hier in mijn appartement komt is het ook continu van "Ge moet u ramen nog eens lappen"; "De handvatjes van u keuken zijn vettig"; "Ik zie zwarte plekken op u deuren rond de klinken, ge moet daar is me een vod overgaan"; "Ge moet uwe leren zetel eens behandelen me zo'n speciaal product daarvoor, doet gij da?"; "Ge moet uw parket eens behandelen met boenwas, hebt gij da al gedaan sinds ge hier woont?, .... etc. Terwijl het hier echt wel vrij proper en ordelijk is, en ik mij daar helemaal niet aan stoor. Nuja ik ben het al gewoon en lach het tegenwoordig weg of repliceer met "als da uw stoort, begint er dan zelf aan" (wat die soms dan ook nog doet ook ).


Nu, ze komen egl echt niet vaak (3-4 keer per jaar?). Misschien vanwege afstand (35-40 km). Ik ga zelf bij hen denk ik gemiddeld een keer in de 2 weken langs, meestal wordt er dan goed gegeten (zondag- of vrijdagavond), maar soms ook periodes van een maand dat we mekaar niet zien. Is echt geen vaste regel. Tis niet dat ik die mis als ik ze lang niet zie, maar ben hen wel dankbaar en ik merk dat ze het appreciëren dat ik langs kom, dus probeer dat wel vol te houden (moet wel zeggen dat ik na een bezoekje van een paar uur wel 'blij' ben dat ik er terug weg ben).

Klik om te vergroten...

Dat is wel herkenbaar, mijn schoonmoeder is ook zo.
Maar die bedoelt dat niet slecht, hier is het ook proper maar die haar niveau proper is nog iets anders. En vaak is dat goed bedoeld advies se, als "poetsexpert" wil ze ook haar woordje doen.
Zou hetzelfde zijn als ik iemand tegenkom die één van mijn "hobby's" doet en ik die wat tips geef, enfin zo bezie ik het.
En die komt hier ook soms inderdaad het terras schuren ofzo als we werken zijn omdat ze goede producten heeft

Ik heb een zeer goede band met Mn ouders en broer. We wonen allemaal in dezelfde straat. Broer vlak naast de ouders, ik op een goede 600m. Er word van mijn en broer (inclusief kinderen en partner) dat we dagelijks komen eten, mijn vader staat daar op. ( hij is van Italiaanse afkomst maar heeft zijn vader nooit gezien).

Soms is dat tegen de zin, maar als ik dan naar mijn vader kijk, en zie hoe zijn ogen blinken als hij zijn kleinkinderen ziet, maakt dat heel veel goed.

Ouders bemoeien zich totaal niet met wat er bij ons thuis gebeurd, toe. Ik nog een relatie had was dat met de schoonouders helemaal anders. Zelfs zo erg op een punt dat schoon ma en pa mij "comandeerden" wat en waneer ik iets moest doe . Direct het deksel op de neus geduwd en gezegd dat ik doe wat ik wil en waneer ik het wil, en als het hun niet aanstond konden ze het afbollen. Die relatie heeft 3 jaar geduurd, nu zie ik hen soms nog, de moeder kan mij wel doodschieten, de vader stopt altijd om even met mij te praten.
Ook had ik al een dochter toen die relatie begonnen was, de toenmalige vriendin had het echt moeilijk om mijn dochter te aanvaarden, en is ook de reden waarom ik de relatie heb stop gezet. ( die stelde me op een dag voor de keuze: haar of mijn dochter, waarop ik mij direct heb rechtgesteld, de deur heb opengedaan en gezegd heb, ga maar... ik kom uwen brol morgen wel binnensteken....)

Het feit is dat mijn beide ouders zeer veel voor ons heb en gedaan en nog altijd doen, bv alle kleinkinderen gaan ophalen aan school op woensdag middag, het zijn er "maar" 4, dus denk dat jullie wel zie. Dat het alle dagen bakske vol is bij de ouders

vertex13 zei:

Er word van mijn en broer (inclusief kinderen en partner) dat we dagelijks komen eten, mijn vader staat daar op.

Klik om te vergroten...

vertex13 zei:

Ouders bemoeien zich totaal niet met wat er bij ons thuis gebeurd, toe. Ik nog een relatie had was dat met de schoonouders helemaal anders. Zelfs zo erg op een punt dat schoon ma en pa mij "comandeerden" wat en waneer ik iets moest doe . Direct het deksel op de neus geduwd en gezegd dat ik doe wat ik wil en waneer ik het wil, en als het hun niet aanstond konden ze het afbollen.

Klik om te vergroten...

Wat is daar eigenlijk het verschil tussen? Als partner zou ik mij evenveel gecommandeerd voelen om elke dag bij mijn schoonouders te eten, eigenlijk. Ik zou dat verschrikkelijk vinden, eerlijk gezegd.

Mijn mama komt hier de was en strijk doen en af en toe eens poetsen, mijn stiefvader komt geregeld het gras afrijden als ik daar geen tijd voor heb (doe dat ook wel eens zelf graag).
Verder halen die 3x per week de zoon van school en geven ze die eten.

Enige minpunt is dat als mijn ma beslist om vroeg te komen strijken dat die dat ook gewoon doet, no matter what. Maar voorlopig kan ik daar mee leven .
Mijn zus zie ik heel af en toe (bij mijn ouders dan), we komen niet zo vaak bij elkaar.

Mijn echte vader heb ik voor het laatst gezien toen ik 17 jaar en 11 maanden oud was, toen heb ik gezegd dat hij nooit nog langst moet komen en tot op vandaag is dat zo.
Al woont hij tegenwoordig op amper 500m van mij, ik weet hem wonen (huis van mijn bomma) maar hij weet niet dat ik vlak bij hem een huis gebouwd heb. Had ik geweten dat hij van Mol terug naar Koersel kwam had ik overigens wel ergens anders gebouwd...

vertex13 zei:

Ik heb een zeer goede band met Mn ouders en broer. We wonen allemaal in dezelfde straat. Broer vlak naast de ouders, ik op een goede 600m. Er word van mijn en broer (inclusief kinderen en partner) dat we dagelijks komen eten, mijn vader staat daar op. ( hij is van Italiaanse afkomst maar heeft zijn vader nooit gezien).

Soms is dat tegen de zin, maar als ik dan naar mijn vader kijk, en zie hoe zijn ogen blinken als hij zijn kleinkinderen ziet, maakt dat heel veel goed.

Ouders bemoeien zich totaal niet met wat er bij ons thuis gebeurd, toe. Ik nog een relatie had was dat met de schoonouders helemaal anders. Zelfs zo erg op een punt dat schoon ma en pa mij "comandeerden" wat en waneer ik iets moest doe . Direct het deksel op de neus geduwd en gezegd dat ik doe wat ik wil en waneer ik het wil, en als het hun niet aanstond konden ze het afbollen. Die relatie heeft 3 jaar geduurd, nu zie ik hen soms nog, de moeder kan mij wel doodschieten, de vader stopt altijd om even met mij te praten.
Ook had ik al een dochter toen die relatie begonnen was, de toenmalige vriendin had het echt moeilijk om mijn dochter te aanvaarden, en is ook de reden waarom ik de relatie heb stop gezet. ( die stelde me op een dag voor de keuze: haar of mijn dochter, waarop ik mij direct heb rechtgesteld, de deur heb opengedaan en gezegd heb, ga maar... ik kom uwen brol morgen wel binnensteken....)

Het feit is dat mijn beide ouders zeer veel voor ons heb en gedaan en nog altijd doen, bv alle kleinkinderen gaan ophalen aan school op woensdag middag, het zijn er "maar" 4, dus denk dat jullie wel zie. Dat het alle dagen bakske vol is bij de ouders

Klik om te vergroten...

7 dagen per week bij de ouders gaan eten?

Succes met je volgende relatie