Ik heb het sinds gisteren toch ook steeds moeilijker. Ik merk dat ik onrustig word, geïrriteerd word,... ik ben zeker geen super sociaal dier, eerder introvert zelfs, dus als zelfs ik al onrustig word en steeds meer sociaal contact mis, vraag ik mij af hoe andere, socialere mensen dit gaan volhouden. Ik heb dan ook nog eens het "geluk" dat ik heel veel om handen heb (ben nog student, dus alle lessen, groepswerken, taken,... lopen eigenlijk gewoon door), ik heb me nog niet zoveel verveeld.
Ik hou me ook al sinds de sluiting van de cafés aan de maatregelen, dus ik ben al ongeveer twee weken niet verder dan mijn eigen huis/tuin geweest (sporten doe ik thuis en mijn zus doet de boodschappen). Mijn vriendenkring en familie houden zich ook steeds aan de maatregelen, op tv tonen ze allemaal filmpjes van mensen die zich bezig houden thuis,... en dat heeft mij toch onbewust het (naïeve) beeld gegeven dat iedereen dat doet. Gisteren ben ik dan voor het eerst eens buiten geweest om wat te gaan lopen/wandelen. Heel veel jongeren en groepen van vrienden die op het pleintje rondhingen. Heel veel grote gezinnen op stap dat ik me afvroeg of zij wel onder een dak wonen. Ook veel ouderen die met hun kleinkinderen op stap waren. Dat heeft mij toch wel een serieuze mentale klap gegeven, want terwijl ik mijn best doe om mij aan alle maatregelen te houden zodanig dat ik zo snel mogelijk weer het gewone leven kan oppikken, doen anderen gewoon alsof er niets aan de hand is.
Mijn eerste reactie was natuurlijk "als het zo zit, dan ga ik ook gewoon buiten terug met vrienden etc. afspreken" maar ik ben dan weer slim genoeg om te beseffen dat dit alles nog langer zou laten duren. Maar ik kan mij voorstellen dat er mensen zijn voor wie dit zo oneerlijk aanvoelt dat er steeds meer frustraties gaan komen en steeds minder mensen de regels nauw gaan opvolgen. Ik ben benieuwd hoelang ze deze strenge maatregelen nog willen aanhouden en vooral, hoe lang de bevolking dit nog kan/wil volhouden.
.