Archief - Borderline

Oké hoe zal ik beginnen,
ik heb de laatste 2 jaar nogal wat problemen gehad met vanalles en nog wat. En uiteindelijk nu ook eens een gans gesprek had met men ouders. over hoe ik me voelde en vanalles en nog wat.
Nu kwam er iets ter sprake, dat ik volgens men ouders gewoon teveel problemen heb met men gevoelens, wisseling hiervan. En toen zeiden ze nog iets over borderline.
Dus uiteindelijk snel even gezien en ik kwam op een site uit, en op een paar dingen na (bijv zichzelf snijden etc). Kwam bijna alles overeen met hoe ik mij voel, handel, en doe. Als ik aan het lezen was kan ik gewoon aan alles wel meerdere dingen koppelen van mezelf van dingen die ik regelmatig doe, of tegenkom, of voel.
Maar uiteindelijk, heeft iedereen niet wat mindere dagen? Of voelt iedereen zich niet slecht soms.
Dus ik zit met een soort dilemma, en ik weet niet meer echt wat ik moet denken nu van mezelf. Zit ik nu ergens met echt een probleem, naar zoiets toe, ofniet. Ik weet het even niet, het is nogal moeilijk te geloven, en ik heb ook geen zin om dit aan naaste mensen te gaan vragen want kwil niet overkomen als een aandachtzoeker, daarom even hier in de anonimiteit van dit forum.
Iemand die hier ervaring mee heeft? In welke mate kan dit voorkomen, zijn er discrete makkelijke manier om te weten te komen als je echt met zoiets zit.
Het is voor mij ook lastig om die stap wat te zetten. Ik heb niet echt zin om bij een huisarts te gaan en te zeggen van, tjah ik gaan es alles uitleggen kunt gij mij helpen. Die mens zal ook wel denken van met wat komt die nu af.
En sorry voor deze snelle msn-taal. Maar het moest even snel geschreven zijn.
Merci al voor eventuele hulp, en flauwe grappenmakers, zwam is iets naar onder.

Mijn zus had borderline maar dat is pas medisch vastgesteld na 2 jaar lang psychologische testen enzovoort.

Depresiviteit is maar 1 onderdeel van borderline. Ik raad u aan om naar een psychiater te gaan, die hebben meer ervaring dan op een gamer forum tbh.

je contacteert hiervoor best eens een specialist in dit vak, lethall, afgaande van mijn voorkennis over borderline is dit een heel serieuze psychologische aandoening. Die specialist zal je wel kunnen vertellen of je reden hebt om je zorgen te maken of niet. Niemand van ons hier zal jou deftig kunnen laten weten of je't nu hebt, of lichtjes hebt, of niet. Veel sterkte!

Een psychiater is echt wel discreet (gemakkelijk misschien iets minder, financiën enzo) want die zijn gebonden aan beroepsgeheim. Er zal dus niemand iets van weten als je naar een psychiater gaat.

Zoek professionele hulp of begin met drugs of blijpillen.

En maak je geen zorgen over de aandacht, als jij je slecht voelt, voel je je slecht en het is niet meer dan normaal dat je daarover wilt praten en je beter wilt voelen.

Misschien eens met je huisarts over praten en die kan je dan, als het nodig is, een psychiater aanraden.

Je moet zeker niet te snel concluderen dat je borderline hebt hoor. Tuurlijk kan je enkele kenmerken van BPS terugvinden bij jezelf maar het kan evengoed om een kleine depressie of angst gaan.

Hoe dan ook eens met een psycholoog gaan praten kan nooit kwaad, vrienden en mensen op dit forum kunnen je hier wel hun subjectieve mening geven maar daar blijft het ook bij. je gaat uiteindelijk alleen maar meer gaan piekeren over alles.

Om echt vast te stellen wat er nu mis is volstaat een beschrijving van wat je voelt, je ervaart, enz helemaal niet hoor.

Wat je best niet had gedaan is naar een site surfen die losweg wat algemeen voorkomende symptomen van BPS omschrijft: Mensen die denken, of willen denken, dat ze een bepaalde aandoening hebben zullen al veel sneller geneigd zijn zulke symptomen aan zichzelf toe te schrijven, of er zelfs naar handelen.

Aangezien BPS een medisch probleem is, en kan behandeld worden, neem je best contact op met een psychiater. Deze zal vaststellen of jij inderdaad BPS hebt (ik raad een huisarts echt af voor een accurate vaststelling van een ernstige psychische stoornis).

Laat ons ook nog even stellen: BPS heeft een prevalentie van ongeveer 1%, dwz. dat er in belgië zo'n 100.000 mensen zouden zijn met BPS (waarmee ik niet wil zeggen dat het in uw geval onmogelijk zou zijn).

EN

alexii zei:

Zoek professionele hulp of begin met drugs of blijpillen.

En maak je geen zorgen over de aandacht, als jij je slecht voelt, voel je je slecht en het is niet meer dan normaal dat je daarover wilt praten en je beter wilt voelen.

Klik om te vergroten...

Luister vooral niet naar zulke zever.

Jerryboy zei:

Je moet zeker niet te snel concluderen dat je borderline hebt hoor. Tuurlijk kan je enkele kenmerken van BPS terugvinden bij jezelf maar het kan evengoed om een kleine depressie of angst gaan.

Klik om te vergroten...

Dat weet ik, ik sta zelf kritisch tegenover zulke dingen. Maar toen ik er over las, ik weet niet, alles in die tekst kwam overeen, en iedere zin kwam gewoon overeen, met meerdere dingen die ik doe/voel/etc.
Als ik die site las, had ik gewoon het gevoel dat iemand gewoon over mij aan het praten was. Daarom dat ik begon te twijfelen, is er nu iets aan de hand met mij op dat gebied, of ben ik gewoon emotioneel gewoon wat onstabieler.
Nu ja ik er nog eens met men ouders over praten, en ik zou er graag wat zekerheid over hebben. En om eerlijk te zijn, ik zou wel liever hebben dat ik niet zoiets heb dan wel, het zou wel makkelijk zijn om al die dingen die gebeurd zijn te verklaren aan de hand daarmee. Maarja ik zie wel.

Ik kan moeilijk uitwijden over alles wat ik heb meegemaakt heb of voel in verband ermee want dan zit ik hier morgen nog.
Zowiezo moet ik volgens mijn ouders toch eens gaan, want op de manier waarop ik nu iedere dag ben en verander, en doe kan volgens hen niet meer.

Als je bezorgd bent over iets moet je eigenlijk nooit op internet gaan zoeken, want daar word je nog bezorgder van. De herkenbaar van symptomen is er bijna altijd, en zo ga je geloven dat je ik-weet-niet-wat hebt.

Als je nog maar in het stadium zit of je twijfelt of je een probleem hebt, zou ik nog geen hulp gaan zoeken, maar er eerst zelf proberen uit te raken zonder pillen en therapeuten.

Lukt dat niet (en heb je dus duidelijk echt een probleem), dan is het natuurlijk tijd voor hulp. Maar ik zou dat echt als een last resort beschouwen, meestal word je er immers afhankelijk van.

DekadeZ zei:

Het ergste wat je kon doen is naar een site surfen die losweg wat algemeen voorkomende symptomen van BPS omschrijft: Mensen die denken, of willen denken, dat ze een bepaalde aandoening hebben zullen al veel sneller zulke symptomen aan zichzelf toeschrijven, of er zelfs naar handelen.

Aangezien BPS een medisch probleem is, en kan behandeld worden, neem je best contact op met een psychiater. Deze zal vaststellen of jij inderdaad BPS hebt (ik raad een huisarts echt af voor een accurate vaststelling).

Laat ons ook nog even stellen: BPS heeft een prevalentie van ongeveer 1%, dwz. dat er in belgië zo'n 100.000 mensen zouden zijn met BPS (waarmee ik niet wil zeggen dat het in uw geval onmogelijk zou zijn).

Klik om te vergroten...

Weljah, vandaar ook men twijfels. Ik zou het persoonlijk ook raar vinden moest ik zoiets hebben. Ik ga gewoon eens gaan en zien wat er word gezegd. Ik ben vroeger al eens naar een psychiater geweest ivm met de scheiding van men ouders en hoe ik daarop reageerde, maar dat is al lang geleden (8-9jaar was ik toen). Dat was ergens aan de zuid in Gent.

Best gewoon eens binnen stappen in het UZ (beetje reclame voor onze eigen psychologen/psychiaters mag wel )

Nog net even over gepraat met een maat van mij. En jah ik heb nu het gevoel dat ik mij net iets heb laten leiden door die site. Alles komt wel overeen, maarja het is internet.
Ik ga gewoon algauw eens gaan, voor zekerheid te hebben. En voor de rest er mij niet druk in maken. Alhoewel ik toegeef dat ik wat problemen heb ivm met gevoelens enzo. denk ik waarschijnlijk niet in die mate dat ik zoiets zou hebben.
Ik zal wel zien

Misshien is het beter om niet te weten wat je hebt. Volgens mij hebben veel mensen iets zonder ze het weten en groeien ze daar na verloop van tijd gewoon over.

het weten maakt het volgens mij psychisch erger

Lethall zei:

Alhoewel ik toegeef dat ik wat problemen heb ivm met gevoelens enzo. denk ik waarschijnlijk niet in die mate dat ik zoiets zou hebben.
Ik zal wel zien

Klik om te vergroten...

Dat maakt iedereen wel eens door zeker? Hormonen noemen ze dat

firewulf1 zei:

Misshien is het beter om niet te weten wat je hebt. Volgens mij hebben veel mensen iets zonder ze het weten en groeien ze daar na verloop van tijd gewoon over.

het weten maakt het volgens mij psychisch erger

Klik om te vergroten...

100% waar,

Toen ze mijn zus hadden gemeld dat ze borderline had wist ze dat ze nooit meer beter ging worden (nog altijd geen genezing voor borderline). Dus zag ze ook geen nut meer in het leven omdat ze haar heel leven niet met borderline wilde leven. Is zowat 24/7 depressie.

Een psycholoog gaat u het beste kunnen helpen. Al ist maar om er eens over te kunnen praten en te begrijpen wat het juist of, los van het feit of gij het al dan niet hebt. Het is ook absoluut geen schande om daar naartoe te gaan. Mijn lief gaat geregeld eens. Haar ma heeft haar met pesterijen het huis uit gewerkt en haar vader ligt op sterven met ne hersentumor. Die gesprekken met ne psycholoog helpen haar daar mee om te gaan. Haar huisgenote is degene die het haar aangereden heeft. Zij geeft les in het middelbaar en gaat ook geregeld om de stress van zich af te krijgen. En één van mijn beste vriendinnen is ook beginnen gaan omdat haar lief, waar ze 7 jaar mee samen was, ook aan borderline lijdt. Gewoon dat ze zelf kan begrijpen wat hij doormaakt. Haar lief lijdt er blijkbaar al z'n heel leven aan, maar zelfs zij wist da nie tot hij opeens depressief werd. Da werd zo erg op den duur dat het niemeer houdbaar was. Zij ging bijv. naar Pukkelpop met haar vriendinnen, hij wou gewoon niet mee. En naargelang de uren verstreken stak em da zo hard in zijne kop dat zij hem niemeer graag zou zien blablabla dat hij haar sms'te dat hij zelfmoord ging plegen. Op den duur is het hijzelf geweest die haar buiten gegooid heeft omdat hij niet meer met zijn gevoelens om kon gaan. De psycholoog verwees em door naar ne psychiater om via medicatie in de eerste plaats de depressie op te lossen maar da wou hij nie. Ik heb hem niemeer gezien sinds maar naar het schijnt ziet em er uit gelijk een levend lijk. Zou enorm vermagerd zijn.
Het is misschien nie geneesbaar maar van de moment dat ge onder ogen wilt zien dat ge het hebt kunt ge het ook onder controle houden. Dus gewoon eens een psycholoog gaan zien, ge moet daarvoor nie 'zot' zijn he. Er zijn veel mensen die voor veel minder er naartoe gaan, ook al geven ze het nie altijd toe.

Neemt nie weg da een psychiater verschrikkelijk veel geld kost. Zoals ik al eerder zei, stel jezelf de vraag of je het wel wilt weten en of het wel beter is om da te weten.

Je gaat jezelf in een put helpe zo he..

Ik ken je leeftijd niet, maar iets zegt me dat het misschien typisch is voor jonge adolescenten... destijds heb ik ook wel meerdere 'crisisjes' doorgemaakt! Vooraleer zo'n serieuze diagnose te stellen (en zéker niet adhv sites), zou ik gewoon eens met je dokter praten. Dat blijft ook privé. Misschien heb je gewoon last van je hormonen? Misschien worstel je onbewust met allerlei identiteitsvragen - die overigens volstrekt normaal zijn van tijd tot tijd?
Het is trouwens abnormaal om zonder (negatieve) indringende emoties door t leven te gaan. Zij die beweren altijd "gelukkig of goedgezind" te zijn, juist zij moeten dringend eens naar hun bovenkamer laten kijken!


maak je dus vooral niet te snel zorgen!
groetjes

k'zou er allesinds geen pillen voor nemen om je gevoelens te onderdrukken.
'k denk da de merendeel van de jeugd "borderline" is tegenwoordig.

als je psychologische probleempjes of depressieve neigingen hebt,
raad ik je aan eens a course in happiness te lezen.