Archief - Blogs

Wie schrijft hier allemaal blogs?
Op welke site schrijf je je blogs? (Mns space,...)
Over wat schrijf je blogs?
Hoeveel mensen lezen je blogs?
Krijg je veel 'feedback'?

Zelf schrijf ik er eigenlijk geen maar heb er weer juist één kleintje geschreven.

Ik snap persoonlijk niet dat er zoveel mensen blogs schrijven...

Wat kan mij het nu schelen wat persoon x gisteren gedaan heeft...

Ik vraag me af of er niet veel mensen blogs schrijven die totaal niet gelezen worden...

bij mij moet een blog al heel apart zijn in schrijfstijl en subtiele humor bevatten, anders begin ik die ni eens te lezen ..

veel blogs zijn gewoon artikels overgenomen van diverse sites, das toch ook voor weinig goeds ? er zijn genoeg professionele sites die alle hardware-sites afschuimen bijvoorbeeld ..
akkoord, je kan dan artikel nog een eigen draai geven, maar de meeste zijn het deftig schrijven niet machtig, laat staan dat ze het leuk kunnen presenteren ..

er zijn uitzonderingen waar een blog van pas kan komen, bv. je bent een aantal weken op reis en je wil het thuisfront/de vrienden op de hoogte houden van de laatste lotgevallen ..
maar voor de rest lijkt mij een blog enkel goe voor jezelf ( schrijven werkt therapeutisch .. je moet je ei erges kwijtkunnen )

er worden zo veel sites gemaakt die nooit of te nooit een bezoeker krijgen
http://users.pandora.be/
daar is zo een lijst waar 99% nooit hits krijgt buiten door de maker en mischien wa vrienden.

niet dat da slecht is maakt u siteje, internet geeft u die kans
zelfde voor een blog er zijn mensen die naar euh survivor, bigbrother ect kijken
ook maar zever.
Als je een iemand gelukkig maakt door jou dag online te zetten dan is dat toch mooi.

bon terug ontopic heb ik een blog nope
als ik er een zou maken dan maak ik die zelf en zoek ik zelf wel iets waar da opgehost kan worden
en het zou dan gaan over het geen waar ik dan mee bezig ben, mega death ray blaster of zo.
niet over k heb vandaag de bloemen water gegeven en mieke was boos op mij
en liep huilend weg toen ik haar vertelde dat ik haar troetel konijn had overreden.

Lang dacht ik, de dagen zijn kort en ze duren maar heel even. Hoe lang is een leven eigenlijk wanneer een dag staat voor heel even. Ik stel me vragen bij hoe mensen denken en ze reageren en terwijl wens ik dat ik ergens anders zou kunnen zijn. Een andere plaats, een andere wereld of een andere realiteit misschien, maar de plaats waar ik het liefst ben is mijn fantasie.
Mijn fantasie, de plaats of wereld waar ik mijn grootste en meest noemenswaardig avonturen botvier, de plaats waarin alles dat in realiteit niet bestaat tot leven komt.
Vaak laat ik me bewust verloren lopen in die fantasiewereld, zodat ik even niet meer terug kan geraken bij deze wereld. Zovele keren dat ik ging slapen, mijn ogen dicht doe en er een gehele nieuwe maar nu toch bekende wereld voor mij opent. Het is raar maar al zijn de meeste van mijn reizen daar gevuld met gevaar en risico, al stoot ik soms op rots en donder en heb ik hordes van het gemene gespuis achter me, toch is die wereld de wereld waar ik me goed voel.
Ik laat mijn hoofd zweven boven het steeds bewegende water aan de kant van een klein riviertje. En doorheen de begroeiing van de bodem die zo zacht meedanst met de stroming, zie ik een gezicht...een gezicht dat ik telkens weer opnieuw zie en steeds weer herken. Littekens van zwaardgevechten en valpartijen, vuil & ongewassen van het lange reizen doorheen de grote wouden waarvan het dak een som van groene kleuren laat spelen.


Dit is zowat de vorm dat mijn blogs aannemen...Ik begin er gewoon aan en weet neit wat eruit komt. Het is wel een manier van expressioneren. Het geeft wel iets.

go_ndw zei:

Lang dacht ik, de dagen zijn kort en ze duren maar heel even. Hoe lang is een leven eigenlijk wanneer een dag staat voor heel even. Ik stel me vragen bij hoe mensen denken en ze reageren en terwijl wens ik dat ik ergens anders zou kunnen zijn. Een andere plaats, een andere wereld of een andere realiteit misschien, maar de plaats waar ik het liefst ben is mijn fantasie.
Mijn fantasie, de plaats of wereld waar ik mijn grootste en meest noemenswaardig avonturen botvier, de plaats waarin alles dat in realiteit niet bestaat tot leven komt.
Vaak laat ik me bewust verloren lopen in die fantasiewereld, zodat ik even niet meer terug kan geraken bij deze wereld. Zovele keren dat ik ging slapen, mijn ogen dicht doe en er een gehele nieuwe maar nu toch bekende wereld voor mij opent. Het is raar maar al zijn de meeste van mijn reizen daar gevuld met gevaar en risico, al stoot ik soms op rots en donder en heb ik hordes van het gemene gespuis achter me, toch is die wereld de wereld waar ik me goed voel.
Ik laat mijn hoofd zweven boven het steeds bewegende water aan de kant van een klein riviertje. En doorheen de begroeiing van de bodem die zo zacht meedanst met de stroming, zie ik een gezicht...een gezicht dat ik telkens weer opnieuw zie en steeds weer herken. Littekens van zwaardgevechten en valpartijen, vuil & ongewassen van het lange reizen doorheen de grote wouden waarvan het dak een som van groene kleuren laat spelen.


Dit is zowat de vorm dat mijn blogs aannemen...Ik begin er gewoon aan en weet neit wat eruit komt. Het is wel een manier van expressioneren. Het geeft wel iets.

Klik om te vergroten...

:applause:

Als alle blogs zo zouden zijn zou ik er mss lezen

go_ndw zei:

Lang dacht ik, de dagen zijn kort en ze duren maar heel even. Hoe lang is een leven eigenlijk wanneer een dag staat voor heel even. Ik stel me vragen bij hoe mensen denken en ze reageren en terwijl wens ik dat ik ergens anders zou kunnen zijn. Een andere plaats, een andere wereld of een andere realiteit misschien, maar de plaats waar ik het liefst ben is mijn fantasie.
Mijn fantasie, de plaats of wereld waar ik mijn grootste en meest noemenswaardig avonturen botvier, de plaats waarin alles dat in realiteit niet bestaat tot leven komt.
Vaak laat ik me bewust verloren lopen in die fantasiewereld, zodat ik even niet meer terug kan geraken bij deze wereld. Zovele keren dat ik ging slapen, mijn ogen dicht doe en er een gehele nieuwe maar nu toch bekende wereld voor mij opent. Het is raar maar al zijn de meeste van mijn reizen daar gevuld met gevaar en risico, al stoot ik soms op rots en donder en heb ik hordes van het gemene gespuis achter me, toch is die wereld de wereld waar ik me goed voel.
Ik laat mijn hoofd zweven boven het steeds bewegende water aan de kant van een klein riviertje. En doorheen de begroeiing van de bodem die zo zacht meedanst met de stroming, zie ik een gezicht...een gezicht dat ik telkens weer opnieuw zie en steeds weer herken. Littekens van zwaardgevechten en valpartijen, vuil & ongewassen van het lange reizen doorheen de grote wouden waarvan het dak een som van groene kleuren laat spelen.


Dit is zowat de vorm dat mijn blogs aannemen...Ik begin er gewoon aan en weet neit wat eruit komt. Het is wel een manier van expressioneren. Het geeft wel iets.

Klik om te vergroten...

Mooi stukje; maar ietsje te artistiek voor mij...

Btw, ik ben ook begonnen met af en toe eens een tekstje te schrijven; het is wel iets ruwer, en ik zal het zeker niet op het internet plaatsen in een blog.

Nja, iedereen vormt zijn Blog zoals hij/zij wil.

Dit is bvb. wat ik vandaag erbij heb gezet

Het is tijd om te gaan....
Sta op, Krilla, je moet opstaan....

Even lijkt het wel dat het water tegen me praat, of de reflectie die ik erin zie tegen mij wil spreken. Achter me hoor ik Horsä met zijn hoeven zachtjes in de natte ondergrond stampen. Het is dus echt wel tijd om te gaan en de rust van de kleine rivier in te ruilen tegen een avontuur. Of hoort dit pratend water er misschien wel bij?
Achter me zie ik Horsä naar me staren... Horsä, al veel hebben we samen meegemaakt, de dag dat ik je heb gered van je eigen soort die je op een toch wel vijandige manier leken te verbannen. Maar ook jij hebt al vele levens van mij gered en zou ik je niet bij mijn zijde hebben gehad doorheen die moeilijke tijden dan zou ik niet weten of ik wel hier op mijn knieen naast deze, mooie rustige rivier zou zijn.

Horsä stamt af van een ras der paarden dat de bondgenootschap met de mens lang geleden heeft verbroken. Eigenlijk was het de fout van een Koning die het vertrouwen misbruikte daar de paarden vooraf te sturen naar een valstrik, een laffe poging om het gevecht te beeindigen. Vele van de paarden lieten daarbij hun laatste adem, allen verloren ze de mooie glans van hun vacht en de hoeven die stampten maakten niet meer het geluid van glorieuse macht maar van donder en vervloeking. Maar het ras heeft zijn wraak gekregen....
Op een slachtveld, wat toen nog niet beslist was, stonden de paarden hun hulp toe aan de koning en hij nam die aan zonder twijfel. Want hij steunde op het feit dat de calvarie de genadeslag toebrachten, dat zij de laatste maar ook de grootste kracht van aanval waren. Zoals het gooien van een steen in een stille poel, geven zij het effect dat zich verspreid. En op het veld zelf stond de Koning er niet goed voor, hij stond in de minderheid en zijn manschappen vertrouwde op de paarden, zeker ervan dat deze de doodsteek gingen brengen bij de vijand. Maar wanneer deze ingezet moesten worden, gingen ze wild tekeer, gooide de troepen eraf en rende naar de vijand....sommige nog met soldaten op hun gezadeld,...
Vorsäl, de prachtige paardenleider had een verbintenis gesloten met de tegenpartij, dat wanneer ze steun zouden geven en de Koning verlaten gingen, ze vrije doortocht kregen op het land van Darsiël,....


Weet wel dat het vol fouten sta, qua spelling en zinsbouw gewoon al omdat ik niet weet waaraan ik 'begin', ik open het en typ gewoon.

Heel af en toe schrijf ik zelf een blog, ma meestal zijn dat lyrics die tone hoe ik me op dat moment voel.
Ik lees gewoon graag lyrics en deel ze graag zo leert ge ook mense kenne met dezelfde muzieksmaak en dergelijke

Ik zou eigelijk mijn gedichten wel op een blog willen zetten, mùaar dat zijn er ondertussen zo veel aan het worden dat ik misschien eens moet overwegen om ze in een bundeltje naar een uitgeverij te sturen en dan is zo'n blog ni echt verstandig zou ik denken...

Zelf heb ik geen blog, alhoewel ik wel al meerdere keren overwogen heb er eentje op te zetten. Doch, ik vermoed dat de meeste mensen niet echt interesse hebben in wat ik te vertellen heb en het is nogal moeilijk om naambekendheid te verwerven in de blogwereld als je niet echt een duidelijke boodschap aan kan brengen.

Persoonlijk lees ik 2 blogs, maar enkel als ik zin heb de sites te bezoeken en dat is enkel bij veerle op reguliëre basis.

http://www.mezzoblue.com & http://veerle.duoh.com

Het is ook wel duidelijk dat deze blogs niet over het "persoonlijke" leven van deze mensen gaat. (Of toch bijna niet) Maar meer over hun interesse in webdesign en nieuwe technieken.

Ik heb zelf ook een blog, maar wij gebruiken het meer om samentewerken met klasgenoten : verslage, oefeningen ,oplossingen, examenvragen etc etc.. samen op te bespreken en op te plaatsen..
kzie men leven niet online zetten hoor waar iedereen zomaar effen alles kan meelezen

ik heb een blog, maar die is in het verlengde van m'n site'ke. ik zet er niets van me zelf op enzo

Ik hou al een jaar of drie een blog bij. In het begin was dat klein spul en bezochten bitter weinig mensen die. Laat staan dat ik reactie kreeg.

Door andere blogs te lezen, commentaar te leveren, zeer regelmatig te schrijven en zelf een eigen schrijfstijl te ontwikkelen bouw je een publiek op. Zo heb ik een aantal vaste bezoekers die regelmatig reageren. En dan zijn er nog een pak onbekenden die op mijn blog verzeilen en die van tijd tot tijd ook eens iets laten horen. Zo heb ik er heel wat mensen leren kennen door te bloggen.

Als ik de statistieken van de laatste maand mag geloven, dan passeren er dagelijks zo'n 200 bezoekers mijn blog. Niet dat ik zo'n beroemdheid ben, maar zo kreeg ik onder andere een vermelding in Clickx en ben ik dit jaar een van de 50 genomineerden voor "site van het jaar" in de categorie "beste blog" (Hint! Vote! ).

Het vereist echter wel een inspanning en ocassioneel moet je een tegenslag verwerken (harde kritiek, writer's block, problemen met je provider, etc.) maar het loont wel als het gaandeweg zijn eigen leven gaat leiden.

En ja, het is enorm moeilijk om in de huidige massa van tienduizenden skynet-, telenet- en andere "punt blogs punt be/com" op te vallen met je eigen schrijfsels. Zo zijn er duizenden blogs met lyrics, meningen en saaie beschrijvingen van wat een mens zoal dagelijks doet. Het wordt pas interessant als een blog zijn eigen karakter krijgt en zich weet te onderscheiden.

Soit. Zo zie ik het zo'n beetje...

Atrox zei:

Heel af en toe schrijf ik zelf een blog, ma meestal zijn dat lyrics die tone hoe ik me op dat moment voel.
Ik lees gewoon graag lyrics en deel ze graag zo leert ge ook mense kenne met dezelfde muzieksmaak en dergelijke

Klik om te vergroten...

+

Fighting Hobbit zei:

Ik zou eigelijk mijn gedichten wel op een blog willen zetten, maar...

Klik om te vergroten...

=
Myn blog
Gedichten vooral over hoe ik my voel of hoe andere mensen zich voelen .. =)

Is het verboden om links naar een blog hier te posten?

Weet iemand of je trouwens op msn space kan zien hoeveel bezoekers je krijgt?

Hij en de boek.

De kamer is gevuld met dansende schaduwen die worden gereflecteerd op oude boekenkasten gevuld met dikke kaften van kennisbevattende geschriften. De kaarsen hangen aan de muren en een dozijn staan verspreid in de kamer zelf, smeltend en de tijd volgend in constante beweging.

Op een houte stoel die elk moment het lijkt te begeven zit een oude man gekleed in een grijze stof, lijkend alsof hij bij het eeuwenoude interieur past. De man laat geluiden die erop lijken dat hij een gesprek aan het voeren is terwijl niemand anders aanwezig is in de kamer. Niets is minder waar want de tovenaar hangt over een dik boek dat gevuld is met honderden bladzijden die op zich telkens gevuld zijn met letter, cijfers en aantekeningen. Maar wie de taal der boeken kent, ziet meer dan enkel deze dingen. Wie de taal der boeken bezit ziet een schouwspel in de boeken en elk van deze boeken is zoals een karakter, anders en veranderlijk. Terwijl de ene boek praat via letters en cijfers, zal de andere iets laten zien dat wij kennen als een tekenfilm. Maar ook zijn er de boeken die geluiden voortbrengen en praten, de ene reflecteerd gewoon wat zijn schrijver heeft neergeschreven terwijl de andere weer een eigen kennis bevat.

De ene boek bevat het hoe en wat van de donkere, mysterieuse zijde en zo zijn er zij die het licht bewaren. Ze moeten ook dan in een bepaalde taal aangesproken worden daar niet alle van hen door dezelfste personen zijn geschreven uit volkeren van nu of weleer.

Is het niet "het" boek?
Mja, ik wil niet muggenziften ofzo, maar het viel mij op

U hebt dat heel goed opgemerkt en toch laat ik het ongewijzigd. Waarom, vraag je jezelf vast af. Wel omdat voor mij DE boek meer karakter geeft aan, jawel, het boek.

mijn blog > www.joyraider.be

ik schrijf laatste tijd vrij weinig door tijdgebrek, en meeste feedback komt van mn kameraden enzo