Anoniem15
Legacy Member
Ik ben na 12 jaar eindelijk terug terecht gekomen bij het punt van waar alles fout is beginnen lopen.
Tot mijn 16 jaar (2001) volgde ik de richting elektromechanica waarin ik telkens schitterende resultaten scoorde en de beste jaren uit mijn schooltijd beleefde.
Tot die tijd had ik steeds een duidelijke visie over mijn toekomst, namelijk iets in de technologische sector. Op een bepaald moment ben ik (waarschijnlijk door te veel games en films) enorm geïnteresseerd geraakt in het leger. Ik heb toen op mijn 16 jaar voor de eerste keer meegedaan aan de selectieproeven om mijn 5e en 6e jaar secundair onderwijs te volgen binnen het leger om zo te studeren voor onderofficier binnen de landmacht. Deze selectietesten verliepen zeer vlot maar tijdens een opendeurdag in die school in kwestie zei een leerkracht me dat die opleiding voor onderofficier onder mijn niveau lag omdat ik vooral op gebied van wiskunde een enorme stap achter uit zou zetten. Die persoon raadde me aan om te wachten tot mijn 18 jaar en dan direct mee te doen met de ingangsexamens voor de KMS in Brussel. Mijn ouders waren uiteraard direct gewonnen voor dit idee, maar ik wist het zo niet. Toen kwam ik voor de eerste maal voor een enorm dilemma te staan.
Door een incident met een medeleerling ben ik toen geswitcht naar een andere richting op een andere school en ben ik een meer wetenschappelijke richting gaan volgen met het oog op een verdere studie op de KMS. Op mijn 18 jaar heb ik dan deelgenomen aan die selectieproeven maar uiteindelijk ben ik gezakt op de psychologische testen, weg KMS, weg leger, weg toekomst... Had ik twee jaar eerder niet beter voor het zekere gekozen en begonnen aan de opleiding onderofficier? Was ik niet beter elektromechanica blijven volgen?
Uiteindelijk ben ik na mijn secundair begonnen aan een bachelor toegepaste informatica, tijdens het ene jaar dat ik die richting gevolgd heb ben ik in contact gekomen met mensen die enkele jaren van mijn leven enorm negatief beïnvloed hebben (noem het maar gerust slechte vrienden).
Omdat die richting totaal niets voor mij was, maar ik buiten deze sector op dat ogenblik geen enkele andere opportuniteit zag ben ik toen veranderd van school en van richting en ben ik begonnen aan multimedia en communicatietechnologie in Kortrijk. Drie jaar lang ben ik dagelijks met de trein op en af naar Kortrijk gereden. Deze richting lag me weliswaar iets beter maar echt gemotiveerd was ik nooit, ik maakte mezelf dit wijs. Ik studeerde telkens om er door te zijn, niet omdat het me boeide. Doordat ik elke dag uren met de trein onderweg was is het hele studentenleven aan mij voorbij gegaan.
Uiteindelijk ben ik na drie jaar toch afgestudeerd in 2007 en had ik vrij snel werk. Mijn eerst job was een juniorprogramma bij een groot consultancy bedrijf, het betrof hier een opleiding tot system engineer mainframe, maar na anderhalve maand opleiding kwam ik al tot de constatatie dat dit niets voor mij was en nam ik ontslag. Ik ben toen kunnen beginnen als system engineer solaris bij een ander bedrijf, ik heb daar negen maand niets zitten doen buiten hier en daar wat interne klusjes, ik had ook helemaal geen voeling met Solaris en ik had zin om het eens te proberen als programmeur.
Ik ben toen veranderd van werk en ben begonnen als programmeur bij een bedrijf binnen de sector van sms diensten. Daar draaide het eigenlijk ook totaal niet en na een dikke vier maand kreeg ik mijn ontslag. Toen ging bij mij de eerste keer de alarmbel rinkelen dat een job binnen de IT toch eigenlijk niets voor mij was, maar ik had nu eenmaal dat diploma...
Een oude jeugddroom van mij was een functie binnen het leger, en aangezien ik thuis zat en ik totaal geen zin had om terug te beginnen solliciteren voor een job binnen de IT heb ik meegedaan met de selectieproeven voor onderofficier bij de landmacht. Ik zat sinds half februari thuis en ik heb me dan fysiek voorbereid op de proeven die begin april waren. Die proeven verliepen allemaal vlekkeloos maar de uitslag zou ik pas eind juli te horen krijgen, ik moest dus nog een klein half jaar thuis zitten. Naar mate die tijd vorderde en ik iemand had leren kennen begon het toch wat tot mij door te dringen dat een opleiding binnen het leger (aan de andere kant van het land) toch een serieuze invloed zou hebben op mijn sociaal leven. Op dat moment was ik ook een beetje het noorden kwijt, ik had relationele problemen en de zoektocht naar een job wou niet vlotten. Om alles compleet te maken heb ik toen op de autosnelweg mijn wagen in de prak gereden en ben er als bij wonder zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Ondertussen had ik telefoon gekregen van het leger dat ik mocht beginnen, uiteraard sloop de twijfel er weer in.
Ik heb toen een job gevonden als system administrator in Brussel. Op dat ogenblik was ik enorm blij dat ik terug iets vast had na al die woelige maanden ervoor. Er kwam terug een zekere stabiliteit in mijn leven, ook al bood mijn job niets van uitdaging en zat ik vaak met mijn vingers te draaien. Na een klein jaar heb ik toen de beslissing genomen om alleen te gaan wonen in een huurappartement. Omdat het leven toch duur bleek te zijn was ik al een tijdje aan het uitkijken naar een bijverdienste, liefst in een stiel. Ik ben toen in het najaar van 2010 bij Syntra begonnen aan mijn opleiding voor loodgieter. Tijdens deze opleiding ben ik beginnen beseffen dat dit eigenlijk veel meer iets voor mij was in plaats van het hele IT gebeuren. In het voorjaar van 2011 ben ik zelfstandige in bijberoep geworden en ben ik begonnen met klusjes als voorbereiding op mijn activiteit als loodgieter, maar ook een beetje als tegenreactie op de frustratie die ik in mijn dagelijkse job ontwikkeld had.
Omdat ik het bij mijn huidige werkgever toen echt wel gezien had en ik de dagelijkse verplaatsingen met de trein kotsbeu was ben ik begonnen als system engineer bij een klein IT bedrijf. Op dat ogenblik heb ik pas echt een afkeer gekregen van IT en wou ik er het liefst kilometers van weg lopen. Maar ik had nu eenmaal een IT diploma dus echt een deftige functie binnen een andere sector was niet haalbaar. Omdat ik toen in mijn tweede jaar van mijn Syntra opleiding zat ben ik via een IBO programma kunnen beginnen als installateur centrale verwarming en sanitair. Dit was uiteraard het totaal tegenovergestelde. De job op zich boeide me, maar de sfeer waarin ik moest werken was allerminst aangenaam te noemen. Ik werd er enkel gebruikt als goedkope loopjongen en ik leerde er niets bij, ik had daarnaast ook nog een enorme slechte relatie met mijn collega en ik was bijgevolg enorm ongelukkig.
Als overmaat van ramp heb ik toen het zware auto ongeval gehad waarbij ik een flitspaal omver gereden had. Uit angst om zoveel te moeten betalen ben ik terug bij mijn ouders gaan wonen, het alleen wonen had me trouwens enkel maar veel geld gekost, en buiten enkele leuke uitspattingen heb ik aan die periode niet veel gehad. Na twee maand liep mijn IBO contract af en zat ik terug zonder werk, ik was blij dat ik niet meer dagelijks hoefde samen te werken met die persoon waar het echt niet mee klikte.
Ik ben toen terug beginnen solliciteren, maar speficiek naar een functie die techniek en IT wat combineerde, dit omdat ik dacht dat ik toch kans zou maken op zo een job. In het voorjaar van 2012 heb ik dan een job gevonden dicht bij huis, als service technieker. Deze job lag me wel, en ik was ook blij dat het een bedrijf was dicht bij de deur, voor de opdrachten moest ik me wel verplaatsen over gans België.
In het najaar heb ik dan plots mijn ontslag gekregen omdat er niet voldoende werk was binnen het bedrijf, dit kwam bij mij toe als een donderslag bij heldere hemel, alwéér zonder werk!.Na enkele weken solliciteren heb ik dan een technische administratieve functie gevonden bij een organisatie in Aalst, ik had dringend nood aan deze stabiliteit.
Ondertussen zat ik in mijn derde jaar centrale verwarming en was ik druk bezig met mijn eindwerk. Het viel me op dat studeren veel vlotter ging dan toen ik jonger was, waarschijnlijk omdat ik volwassener geworden was en omdat het me oprecht interesseerde. Ik werd enorm leergierig en begon puur voor mijn plezier en uit interesse me te verdiepen in alles wat met HVAC te maken had. Toevallig ben ik toen (nu een maand geleden) op de website van de hogeschool beland en heb ik het opleidingsprogramma bekeken van de opleiding bachelor elektromechanica - klimatisatie. Toen besefte ik pas echt dat dit dé richting was die ik had moeten volgen na mijn secundair. Ik heb me onmiddelijk ingeschreven als afstandsstudent, heb een studieprogramma vastgelegd en leg in juni dit jaar al voor 6 vakken examens af. Omdat ik over enkele vrijstellingen beschik ga ik op deze manier al de helft van het eerste jaar kunnen afleggen.
Het valt me op dat ik nu met sprekend gemak en zonder zuchten of tegenzin mijn cursussen kan blokken. Eigenlijk had ik gewoon elektromechanica moeten blijven volgen in mijn secundair en vervolgens in het hoger ook voor deze richting moeten kiezen, maar uiteindelijk ben ik 10 jaar na datum toch beland waar ik moest belanden. Het studeren gaat me echt af, en ik neem met plezier alle handboeken door, nooit gedacht dat ik zoveel plezier zou beleven aan studeren. Aangezien ik terug thuis woon heb ik alle tijd en kan ik me in alle rust op mijn studies focussen. Om met mezelf terug in het reine te komen is het van groot belang dat ik dit diploma haal, ik heb dit diploma nodig om een slechte periode te kunnen afsluiten en eindelijk aan mijn leven te kunnen beginnen.
Eigenlijk heeft een aaneenschakeling van gebeurtenissen me terug tot dit punt gebracht.
->Was ik niet alleen gaan wonen dan had ik nooit de interesse voor een bijberoep ontwikkeld en was ik nooit aan die opleiding voor loodgieter begonnen.
->Was ik niet aan die opleiding begonnen dan had ik ook nooit mijn interesse terug gevonden in techniek.
->En raar maar waar, maar had ik nooit dat zware auto ongeval gehad was ik nooit terug thuis gaan wonen en had ik nooit de tijd gevonden om me te richten op die hogere studies.
Verder zijn er wel ook nog enkele zaken gebeurd die me onrechtstreeks deze richting hebben uitgeduwd. Maar het leven zit toch vol verassingen en vaak gebeuren zaken toch, ook al is het met vertraging.
Tot mijn 16 jaar (2001) volgde ik de richting elektromechanica waarin ik telkens schitterende resultaten scoorde en de beste jaren uit mijn schooltijd beleefde.
Tot die tijd had ik steeds een duidelijke visie over mijn toekomst, namelijk iets in de technologische sector. Op een bepaald moment ben ik (waarschijnlijk door te veel games en films) enorm geïnteresseerd geraakt in het leger. Ik heb toen op mijn 16 jaar voor de eerste keer meegedaan aan de selectieproeven om mijn 5e en 6e jaar secundair onderwijs te volgen binnen het leger om zo te studeren voor onderofficier binnen de landmacht. Deze selectietesten verliepen zeer vlot maar tijdens een opendeurdag in die school in kwestie zei een leerkracht me dat die opleiding voor onderofficier onder mijn niveau lag omdat ik vooral op gebied van wiskunde een enorme stap achter uit zou zetten. Die persoon raadde me aan om te wachten tot mijn 18 jaar en dan direct mee te doen met de ingangsexamens voor de KMS in Brussel. Mijn ouders waren uiteraard direct gewonnen voor dit idee, maar ik wist het zo niet. Toen kwam ik voor de eerste maal voor een enorm dilemma te staan.
Door een incident met een medeleerling ben ik toen geswitcht naar een andere richting op een andere school en ben ik een meer wetenschappelijke richting gaan volgen met het oog op een verdere studie op de KMS. Op mijn 18 jaar heb ik dan deelgenomen aan die selectieproeven maar uiteindelijk ben ik gezakt op de psychologische testen, weg KMS, weg leger, weg toekomst... Had ik twee jaar eerder niet beter voor het zekere gekozen en begonnen aan de opleiding onderofficier? Was ik niet beter elektromechanica blijven volgen?
Uiteindelijk ben ik na mijn secundair begonnen aan een bachelor toegepaste informatica, tijdens het ene jaar dat ik die richting gevolgd heb ben ik in contact gekomen met mensen die enkele jaren van mijn leven enorm negatief beïnvloed hebben (noem het maar gerust slechte vrienden).
Omdat die richting totaal niets voor mij was, maar ik buiten deze sector op dat ogenblik geen enkele andere opportuniteit zag ben ik toen veranderd van school en van richting en ben ik begonnen aan multimedia en communicatietechnologie in Kortrijk. Drie jaar lang ben ik dagelijks met de trein op en af naar Kortrijk gereden. Deze richting lag me weliswaar iets beter maar echt gemotiveerd was ik nooit, ik maakte mezelf dit wijs. Ik studeerde telkens om er door te zijn, niet omdat het me boeide. Doordat ik elke dag uren met de trein onderweg was is het hele studentenleven aan mij voorbij gegaan.
Uiteindelijk ben ik na drie jaar toch afgestudeerd in 2007 en had ik vrij snel werk. Mijn eerst job was een juniorprogramma bij een groot consultancy bedrijf, het betrof hier een opleiding tot system engineer mainframe, maar na anderhalve maand opleiding kwam ik al tot de constatatie dat dit niets voor mij was en nam ik ontslag. Ik ben toen kunnen beginnen als system engineer solaris bij een ander bedrijf, ik heb daar negen maand niets zitten doen buiten hier en daar wat interne klusjes, ik had ook helemaal geen voeling met Solaris en ik had zin om het eens te proberen als programmeur.
Ik ben toen veranderd van werk en ben begonnen als programmeur bij een bedrijf binnen de sector van sms diensten. Daar draaide het eigenlijk ook totaal niet en na een dikke vier maand kreeg ik mijn ontslag. Toen ging bij mij de eerste keer de alarmbel rinkelen dat een job binnen de IT toch eigenlijk niets voor mij was, maar ik had nu eenmaal dat diploma...
Een oude jeugddroom van mij was een functie binnen het leger, en aangezien ik thuis zat en ik totaal geen zin had om terug te beginnen solliciteren voor een job binnen de IT heb ik meegedaan met de selectieproeven voor onderofficier bij de landmacht. Ik zat sinds half februari thuis en ik heb me dan fysiek voorbereid op de proeven die begin april waren. Die proeven verliepen allemaal vlekkeloos maar de uitslag zou ik pas eind juli te horen krijgen, ik moest dus nog een klein half jaar thuis zitten. Naar mate die tijd vorderde en ik iemand had leren kennen begon het toch wat tot mij door te dringen dat een opleiding binnen het leger (aan de andere kant van het land) toch een serieuze invloed zou hebben op mijn sociaal leven. Op dat moment was ik ook een beetje het noorden kwijt, ik had relationele problemen en de zoektocht naar een job wou niet vlotten. Om alles compleet te maken heb ik toen op de autosnelweg mijn wagen in de prak gereden en ben er als bij wonder zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Ondertussen had ik telefoon gekregen van het leger dat ik mocht beginnen, uiteraard sloop de twijfel er weer in.
Ik heb toen een job gevonden als system administrator in Brussel. Op dat ogenblik was ik enorm blij dat ik terug iets vast had na al die woelige maanden ervoor. Er kwam terug een zekere stabiliteit in mijn leven, ook al bood mijn job niets van uitdaging en zat ik vaak met mijn vingers te draaien. Na een klein jaar heb ik toen de beslissing genomen om alleen te gaan wonen in een huurappartement. Omdat het leven toch duur bleek te zijn was ik al een tijdje aan het uitkijken naar een bijverdienste, liefst in een stiel. Ik ben toen in het najaar van 2010 bij Syntra begonnen aan mijn opleiding voor loodgieter. Tijdens deze opleiding ben ik beginnen beseffen dat dit eigenlijk veel meer iets voor mij was in plaats van het hele IT gebeuren. In het voorjaar van 2011 ben ik zelfstandige in bijberoep geworden en ben ik begonnen met klusjes als voorbereiding op mijn activiteit als loodgieter, maar ook een beetje als tegenreactie op de frustratie die ik in mijn dagelijkse job ontwikkeld had.
Omdat ik het bij mijn huidige werkgever toen echt wel gezien had en ik de dagelijkse verplaatsingen met de trein kotsbeu was ben ik begonnen als system engineer bij een klein IT bedrijf. Op dat ogenblik heb ik pas echt een afkeer gekregen van IT en wou ik er het liefst kilometers van weg lopen. Maar ik had nu eenmaal een IT diploma dus echt een deftige functie binnen een andere sector was niet haalbaar. Omdat ik toen in mijn tweede jaar van mijn Syntra opleiding zat ben ik via een IBO programma kunnen beginnen als installateur centrale verwarming en sanitair. Dit was uiteraard het totaal tegenovergestelde. De job op zich boeide me, maar de sfeer waarin ik moest werken was allerminst aangenaam te noemen. Ik werd er enkel gebruikt als goedkope loopjongen en ik leerde er niets bij, ik had daarnaast ook nog een enorme slechte relatie met mijn collega en ik was bijgevolg enorm ongelukkig.
Als overmaat van ramp heb ik toen het zware auto ongeval gehad waarbij ik een flitspaal omver gereden had. Uit angst om zoveel te moeten betalen ben ik terug bij mijn ouders gaan wonen, het alleen wonen had me trouwens enkel maar veel geld gekost, en buiten enkele leuke uitspattingen heb ik aan die periode niet veel gehad. Na twee maand liep mijn IBO contract af en zat ik terug zonder werk, ik was blij dat ik niet meer dagelijks hoefde samen te werken met die persoon waar het echt niet mee klikte.
Ik ben toen terug beginnen solliciteren, maar speficiek naar een functie die techniek en IT wat combineerde, dit omdat ik dacht dat ik toch kans zou maken op zo een job. In het voorjaar van 2012 heb ik dan een job gevonden dicht bij huis, als service technieker. Deze job lag me wel, en ik was ook blij dat het een bedrijf was dicht bij de deur, voor de opdrachten moest ik me wel verplaatsen over gans België.
In het najaar heb ik dan plots mijn ontslag gekregen omdat er niet voldoende werk was binnen het bedrijf, dit kwam bij mij toe als een donderslag bij heldere hemel, alwéér zonder werk!.Na enkele weken solliciteren heb ik dan een technische administratieve functie gevonden bij een organisatie in Aalst, ik had dringend nood aan deze stabiliteit.
Ondertussen zat ik in mijn derde jaar centrale verwarming en was ik druk bezig met mijn eindwerk. Het viel me op dat studeren veel vlotter ging dan toen ik jonger was, waarschijnlijk omdat ik volwassener geworden was en omdat het me oprecht interesseerde. Ik werd enorm leergierig en begon puur voor mijn plezier en uit interesse me te verdiepen in alles wat met HVAC te maken had. Toevallig ben ik toen (nu een maand geleden) op de website van de hogeschool beland en heb ik het opleidingsprogramma bekeken van de opleiding bachelor elektromechanica - klimatisatie. Toen besefte ik pas echt dat dit dé richting was die ik had moeten volgen na mijn secundair. Ik heb me onmiddelijk ingeschreven als afstandsstudent, heb een studieprogramma vastgelegd en leg in juni dit jaar al voor 6 vakken examens af. Omdat ik over enkele vrijstellingen beschik ga ik op deze manier al de helft van het eerste jaar kunnen afleggen.
Het valt me op dat ik nu met sprekend gemak en zonder zuchten of tegenzin mijn cursussen kan blokken. Eigenlijk had ik gewoon elektromechanica moeten blijven volgen in mijn secundair en vervolgens in het hoger ook voor deze richting moeten kiezen, maar uiteindelijk ben ik 10 jaar na datum toch beland waar ik moest belanden. Het studeren gaat me echt af, en ik neem met plezier alle handboeken door, nooit gedacht dat ik zoveel plezier zou beleven aan studeren. Aangezien ik terug thuis woon heb ik alle tijd en kan ik me in alle rust op mijn studies focussen. Om met mezelf terug in het reine te komen is het van groot belang dat ik dit diploma haal, ik heb dit diploma nodig om een slechte periode te kunnen afsluiten en eindelijk aan mijn leven te kunnen beginnen.
Eigenlijk heeft een aaneenschakeling van gebeurtenissen me terug tot dit punt gebracht.
->Was ik niet alleen gaan wonen dan had ik nooit de interesse voor een bijberoep ontwikkeld en was ik nooit aan die opleiding voor loodgieter begonnen.
->Was ik niet aan die opleiding begonnen dan had ik ook nooit mijn interesse terug gevonden in techniek.
->En raar maar waar, maar had ik nooit dat zware auto ongeval gehad was ik nooit terug thuis gaan wonen en had ik nooit de tijd gevonden om me te richten op die hogere studies.
Verder zijn er wel ook nog enkele zaken gebeurd die me onrechtstreeks deze richting hebben uitgeduwd. Maar het leven zit toch vol verassingen en vaak gebeuren zaken toch, ook al is het met vertraging.
