Archief - Kan jij zeggen dat je gelukkig bent?

Wonkelrijm zei:

Maatschappelijke en sociale druk? Ik ben 28 geworden, en als ik rondom mij kijk merk ik dat ik echt een uitzondering aan het worden ben.

Ik heb het gevoel dat ik veruit de enige ben die op die leeftijd nog thuis woont en dat de trein aan het passeren is terwijl ik nog op het perron sta te prutsen omdat ik eerder te veel tijd verloren heb.

Klik om te vergroten...

Ik herken het

En nee, het is niet leuk om al die dingen op Facebook (of waar dan ook) te zien en ja, ik heb het daar ook soms moeilijk mee. Alsof ik niet goed genoeg ben, alsof ik ergens gefaald heb, alsof al die mensen stiekem naar mij kijken en met me lachen (wat natuurlijk gewoon een projectie is van mijn eigen zelfbeeld en angsten).

Maar ik ben bézig, ik ben op-weg-naar, en jij ook, en helaas kan je dat proces nu niet echt heel veel versnellen. Dus even uitzitten, op de tanden bijten en soms Facebook gewoon wegklikken.

Dat geldt trouwens ook voor 9lives hoor. In Werk & Studie zie je dan mensen panikeren over een gaatje in hun CV, dat ze geen 37 masters hebben, dat ze niet kunnen kiezen tussen jobaanbiedingen en of ze voor auto A bij bedrijf B moeten gaan, of toch auto C bij bedrijf D. De adviezen die ook gegeven worden, alsof het van het allerallerallerhoogste belang is dat je een perfect foutloos parcours aflegt (en dan nog moet je jezelf keihard bewijzen). En dan ben ik wel eens bang, en denk ik "jezus, hoe ga IK het ooit maken, met mijn parcours en mijn gedoe?".

Wonkelrijm zei:

Laat ons zeggen dat ik momenteel bezig ben met een soort 'masterplan' dat er uit bestaat om binnen de 5 jaar nog een bachelordiploma te halen, mijn bijberoep uit te bouwen en veel geld aan kant te zetten terwijl ik nog thuis woon. Moest ik die studies doortrekken en eventueel nog voor een master zou gaan dan zal dit zeker 7 jaar worden in totaal.

Dus als ik 35 zal zijn dan zal ik (hopelijk) héél veel geld gespaard hebben, een goed draaiende zaak in bijberoep hebben én een bachelordiploma elektromechanica of eventeel een master. Maar dan woon ik waarschijnlijk wel nog thuis.

Wat me afschrikt is dat ik dan al 35 zal zijn, wat me toch al naar de late kant lijkt met het oog op een relatie beginnen. Ik heb het gevoel dat ik veel tijd verloren ben door allerlei stommiteiten, en ik kan het gewoon moeilijk plaatsen hoe ik die tijd het beste inhaal.

Klik om te vergroten...

Dat is toch een mooi plan? Zo heb je voor een lange tijd iets om naar uit te kijken.

Iedereen maakt fouten in zijn leven en daar kun je alleen maar sterker uitkomen. Ik zou het gewoon van me af proberen te zetten, dat je dan nog bij je ouders zou wonen. Het is absoluut geen schande en zeker niet als het met een reden is. En zelfs in die periode zul je nog wel dingen tegen komen die je niet ingecalculeerd hebt en misschien wel een positieve invloed hebben op je leven.

Mensen die moeten stoefen op facebook om zichzelf gelukkig te maken zijn meestal zo ongelukkig als iets. Ze putten hun geluk uit het proberen jaloers maken van andere mensen... Daarom heb ik ook mijne facebook 2j geleden afgesloten en nooit meer teruggekeerd, voor de contacten die ik wil onderhouden heb ik msn en mijn gsm... Meer heb ik niet nodig.

Wilcao zei:

Dat is toch een mooi plan? Zo heb je voor een lange tijd iets om naar uit te kijken.

Iedereen maakt fouten in zijn leven en daar kun je alleen maar sterker uitkomen. Ik zou het gewoon van me af proberen te zetten, dat je dan nog bij je ouders zou wonen. Het is absoluut geen schande en zeker niet als het met een reden is. En zelfs in die periode zul je nog wel dingen tegen komen die je niet ingecalculeerd hebt en misschien wel een positieve invloed hebben op je leven.

Klik om te vergroten...

Dat is zeker een mooi plan, maar had ik het indertijd wat beter aangepakt dan had ik een jaar of 3 geleden al in die situatie moeten gezeten hebben. En dan kon ik me nu focussen op andere dingen zoals daar zijn, bouwen aan een serieuze relatie en me settelen. Nu moet ik die twee zaken zien te combineren, ofwel er pas na mijn 35 aan beginnen maar dan is het toch al wat naar de late kant. Dat is iets wat ik momenteel voor mezelf moeilijk kan uitmaken.

Wonkelrijm zei:

Maatschappelijke en sociale druk? Ik ben 28 geworden, en als ik rondom mij kijk merk ik dat ik echt een uitzondering aan het worden ben.

Klik om te vergroten...

Misschien gewoon leren er geen zak van aan te trekken?
Hoeveel keer mij niet is gevraagd "Waarom heb je nog altijd geen auto gekocht?? Je bent al zo oud en hebt al genoeg geld verdiend... Je 'hoort' toch een auto te hebben op uw leeftijd?"
Euh... ik heb gewoon geen nood aan een auto?
De maatschappelijke druk is soms echt een pain in the ass, maar trek er u toch niets van aan? 't Is niet omdat de gemiddelde Belg een bepaald leven leidt, dat iederéén dat leven moét leiden?
Op mijn 18e een ongeval meegemaakt waarbij een vriend van me (de bestuurder) stierf. Ikzelf kroop door het oog van de naald. Sindsdien bezie ik elke dag als een "extra dag" waarop niets meer iets uitmaakt. Ik doe alsof ik eigenlijk dood had moeten zijn en elke dag is nu gewoon een bonus. Maakt dus totaal geen zak voor me uit hoe ik mijn leven leid, laat staan wat de maatschappij "verwacht" hoe ik mijn leven leid.
En geluk moet je echt niet laten afhangen van iemand anders. Als vrijgezel kan je perfect gelukkig zijn

Wonkelrijm zei:

Maatschappelijke en sociale druk? Ik ben 28 geworden, en als ik rondom mij kijk merk ik dat ik echt een uitzondering aan het worden ben.

Ik heb het gevoel dat ik veruit de enige ben die op die leeftijd nog thuis woont en dat de trein aan het passeren is terwijl ik nog op het perron sta te prutsen omdat ik eerder te veel tijd verloren heb.

Klik om te vergroten...

Zet die druk van je af! Zelf ben ik 30 en altijd op men kin kunnen kloppen wat relaties betreft, heb bijna altijd het gevoel gehad dat ik min of meer het vijfde wiel aan de wagen was en dergelijke. Ik heb mijn eigen woonst gehad (hij staat momenteel te koop en niet vanwege geldproblemen), ik heb werk en kom daar ruimschoots mee toe om van te leven. Ik heb zelf enorm veel last gehad van het alleen zijn. (Heb 7 jaar puur op mijn eentje gewoond) maar ga nu bij mijn ouders terug wonen, deels omwille van medische redenen.



Maar daar staat wel tegenover dat ik de laatste jaren meer van het leven heb leren genieten op mijn eentje. En ook ik doe op facebook waar jij die "gelukkige koppels" van beschuldigt Ook ik post over mijn reizen, of dat ik eens lekker gegeten heb of dergelijke en waarom niet? Liever met positief nieuws voor de dag komen, dan kommer en kwel te tonen op facebook.

Wees niet afgunstig op een ander hun geluk en doe er eerder ideetjes uit op. Niet alle dingen die zij doen moet noodzakelijk met twee of meer gebeuren. Leer eerst vooral te leven op jouw manier zonder dat je jezelf druk van buitenaf op je schouders legt. Daar ben je ondertussen al goed mee bezig wat betreft je opleiding maar dat kan je gerust uitbreiden. Trakteer jezelf af en toe op iets (daarom moet het niet altijd geld kosten) om jezelf eens lekker in de watten te leggen. In het begin gaat dit zeer onwennig en onaangenaam aanvoelen (onbekend is onbemind) maar geloof me... het zal je doen openbaren als je je kijk naar het leven vanuit jezelf begint te laten komen ipv jezelf te kleineren.

Greetz

sumoman_4 zei:

Heb jij mijn leven gecopy paste?

Klik om te vergroten...

Probably not. Heb hier nog enkele reacties geplaatst die die wat meer vertellen. Maar sinds jouw schoolsituatie dezelfde was, samenkomen om een aanslag op mijn klas te plannen? Ik begin het nu zowat beu te worden. Deze week ziek geweest en ze hebben mij niet eens op de hoogte gebracht van verzette toetsen, hoewel de leerkracht hen dat gevraagd had. Wanneer kan je en heb je veel kennis van explosieven?

mister__ID zei:

Probably not. Heb hier nog enkele reacties geplaatst die die wat meer vertellen. Maar sinds jouw schoolsituatie dezelfde was, samenkomen om een aanslag op mijn klas te plannen? Ik begin het nu zowat beu te worden. Deze week ziek geweest en ze hebben mij niet eens op de hoogte gebracht van verzette toetsen, hoewel de leerkracht hen dat gevraagd had. Wanneer kan je en heb je veel kennis van explosieven?

Klik om te vergroten...

not sure if trolling or being serious

Mat23 zei:

not sure if trolling or being serious

Klik om te vergroten...

Geen van beiden. Ik ga mijn klas niet afmaken, zo ver gaan ze me niet krijgen ze.

Wonkelrijm zei:

Dat is zeker een mooi plan, maar had ik het indertijd wat beter aangepakt dan had ik een jaar of 3 geleden al in die situatie moeten gezeten hebben. En dan kon ik me nu focussen op andere dingen zoals daar zijn, bouwen aan een serieuze relatie en me settelen. Nu moet ik die twee zaken zien te combineren, ofwel er pas na mijn 35 aan beginnen maar dan is het toch al wat naar de late kant. Dat is iets wat ik momenteel voor mezelf moeilijk kan uitmaken.

Klik om te vergroten...

Maar dan had je nu mss in een situatie gezeten waarin je tegen jezelf zei:
"wat als <insert andere mogelijkheid>"

Of wie weet, was je direct begonnen als loodgieter (met wat avondschool on the side) had je nu al een kleine en een ex-vrouw, bvb.


Nu heb je levenservaring zónder ballast, een planning voor de korte termijn en redelijk mooie vooruitzichten.
Je weet wat je niet wil qua jobs (die IT dinges) hebt nu een job die je (redelijk? ik volg dit hier niet elke post op) graag doet en waar je ok mee verdient etc.

Wonkelrijm zei:

Maatschappelijke en sociale druk? Ik ben 28 geworden, en als ik rondom mij kijk merk ik dat ik echt een uitzondering aan het worden ben.

Ik heb het gevoel dat ik veruit de enige ben die op die leeftijd nog thuis woont en dat de trein aan het passeren is terwijl ik nog op het perron sta te prutsen omdat ik eerder te veel tijd verloren heb.

Klik om te vergroten...

Mijne trein is gecrasht 50 meter terug.

Kheb niet te klagen.
Ben best gelukkig.

Ik houd het aan de ene kant vrij eenvoudig, en dat levert aan de andere kant veel luxe op.
Ik ben vrij non-conformistisch.

Ik lig bv vaak op een maand in een sauna, ga hier en daar weg en eet ik mijn kas ergens vol.
Sluit mijn dag telkens af met een film.

Kleine luie dingen dingen allemaal.

Als ik zovele andere bezig zie, weet ik dat ze niet gelukkig zullen eindigen.

Oldskooler zei:

Mijne trein is gecrasht 50 meter terug.

Kheb niet te klagen.
Ben best gelukkig.

Ik houd het aan de ene kant vrij eenvoudig, en dat levert aan de andere kant veel luxe op.
Ik ben vrij non-conformistisch.

Ik lig bv vaak op een maand in een sauna, ga hier en daar weg en eet ik mijn kas ergens vol.
Sluit mijn dag telkens af met een film.

Kleine luie dingen dingen allemaal.

Als ik zovele andere bezig zie, weet ik dat ze niet gelukkig zullen eindigen.

Klik om te vergroten...

Klinkt reuzegezellig.

Hoe zit het met jouw geluk Emiel?

Belgianbonzai zei:

Maar dan had je nu mss in een situatie gezeten waarin je tegen jezelf zei:
"wat als <insert andere mogelijkheid>"

Of wie weet, was je direct begonnen als loodgieter (met wat avondschool on the side) had je nu al een kleine en een ex-vrouw, bvb.


Nu heb je levenservaring zónder ballast, een planning voor de korte termijn en redelijk mooie vooruitzichten.
Je weet wat je niet wil qua jobs (die IT dinges) hebt nu een job die je (redelijk? ik volg dit hier niet elke post op) graag doet en waar je ok mee verdient etc.

Klik om te vergroten...

Dat vind ik ook. Een vrouwelijke collega van mij is 32, ze heeft 2 kindjes van 4 en 6 maar is reeds gescheiden. Dan denk ik van verdorie, had ze maar iets langer gezocht naar de juiste man, ze kende hem nog geen 2 jaar toen ze aan kinderen begon. Sommige koppels die ik ken willen ook erg vroeg aan kinderen beginnen, ik vind het eerder zeer belangrijk om reeds een jarenlange stabiele relatie te hebben en mekaar door en door kennen dan iets jonger ouders te zijn. Mijn collega is een sympathieke en schone madam ja, maar ondertussen gaan het schone leven aan haar voorbij vind ik! De ene week moet ze haar kindjes missen, de andere week gaat ze erop uit en zoekt ze een nieuwe man. Ik heb er lijk lichtjes medeleven mee, ik zie het als een waarschuwing van, wacht aub liever wa langer met trouwen en kindjes dan te vroeg.

dacuba zei:

Mijn nonkel kwam vroeger met zijn droomvriendin thuis maar dat werd direct afgeremd. Is dan getrouwd met een andere vrouw later maar inmiddels zijn we 15 à 20 jaar verder, is hij gescheiden, heeft hij vanaf 0 alles terug moeten opbouwen en is hij sinds kort samen met.. zijn droomvriendin van zo lang geleden. Hij is nu rond de 40. Ik wil maar zeggen, op al die dingen staat niet echt een leeftijd, zolang je maar gelukkig bent met jezelf en wat je doet.

Ik Brazilië had ik ook een leerkracht (ondertussen een vriend, in mei is hij weer in Europa) die vrijgezel is (gok dat hij richting de 50 gaat). Voor zover ik weet is hij nooit getrouwd geweest.. hij heeft ook een paar homoseksuele trekjes (je kent het wel, "grapjes" die nét te ver gaan). Soit, dat doet er allemaal niet toe: die man is gelukkig. Behulpzaam. Meertalig. Geniet van het leven en leeft gewoon. Da's toch prachtig. Ook hij heeft zijn problemen. Iedereen heeft die. Maar de enige juiste manier is je eigen manier.

Tot zover de woorden van een 21 jarige die door zijn bachelor slentert en binnenkort voor een jaar naar Duitsland gaat, zonder enig idee te hebben van de mogelijke gevolgen. Ja, ik heb angst. Maar ja, ik ben gelukkig. Ik doe wat goed voelt en hoe meer "men" dit niet apprecieert, hoe gemotiveerder ik ben. Vergeet niet dat de mensen die klagen vaak diegenen zijn die vol jaloezie of wrok zitten.

Klik om te vergroten...

Zo hard hoef je niet in te zitten met dat jaar Duitsland? Voor zover ik weet (mensen die ik op Erasmus heb leren kennen die deden wat jij doet), is dat een soort veredeld Erasmus. Normaal geen zware beproeving ofzo.

dacuba zei:

Tot zover de woorden van een 21 jarige die door zijn bachelor slentert en binnenkort voor een jaar naar Duitsland gaat, zonder enig idee te hebben van de mogelijke gevolgen. Ja, ik heb angst. Maar ja, ik ben gelukkig. Ik doe wat goed voelt en hoe meer "men" dit niet apprecieert, hoe gemotiveerder ik ben. Vergeet niet dat de mensen die klagen vaak diegenen zijn die vol jaloezie of wrok zitten.

Klik om te vergroten...

Mja. Bij mij is het meer dat ik bang ben dat mensen op mij neerkijken. Omdat ik zelf óók niet gelukkig ben met de situatie zoals die nu is, en ik schaam mij daar wel een beetje voor. Dus ben ik bang dat anderen dat ook opmerken (kijk, die is 27, woont nog thuis, studeert nog, heeft nog niks bereikt, nog geen auto of huis of niks van eigendom). Mensen zullen dat 9 van de 10 keer wel niet denken (allez, dat hoop ik toch ), maar 't is gewoon omdat ik mij er zelf zo slecht over voel dat ik bang ben dat anderen daarom op mij zullen neerkijken. Zie bijvoorbeeld dat topic van Soekie. Nu vergelijk ik mijzelf niet meteen met Soekie Maar hoeveel keer daar al niet gezegd geweest is van "je bent bijna 30, je hebt nog niks bereikt, je wil nog je diploma, geef het gewoon op, je bent toch niks waard op de arbeidsmarkt", etc etc. Dat zijn zo van die dingen die ik niet graag lees :/

Of als de dochters van de buren bij hen op bezoek komen... Vroeger waren dat mijn 2 beste vriendinnen, de ene is 2 jaar ouder dan ik, de andere een jaar jonger. Ik heb daar ontzettend veel mee gespeeld vroeger, wij zijn samen opgegroeid. Nu komen die elke zondag op bezoek bij hun ouders, met gans hun gezinnetje en man en nou ja, perfect family zo'n beetje. En dan zit ik daar in mijn huispak als één of andere marginaal een sigaret te roken aan de deur van mijn ouders, waar ik nog steeds woon Allez, dan vraag ik mij bijvoorbeeld af wat die wel niet van mij moeten denken. (En nee, het zou mij niet uit mogen maken, maar dat doet het dus wél, omdat ik er zelf ook niet zo gelukkig mee ben.)

glashelder zei:

Mja. Bij mij is het meer dat ik bang ben dat mensen op mij neerkijken. Omdat ik zelf óók niet gelukkig ben met de situatie zoals die nu is, en ik schaam mij daar wel een beetje voor. Dus ben ik bang dat anderen dat ook opmerken (kijk, die is 27, woont nog thuis, studeert nog, heeft nog niks bereikt, nog geen auto of huis of niks van eigendom). Mensen zullen dat 9 van de 10 keer wel niet denken (allez, dat hoop ik toch ), maar 't is gewoon omdat ik mij er zelf zo slecht over voel dat ik bang ben dat anderen daarom op mij zullen neerkijken. Zie bijvoorbeeld dat topic van Soekie. Nu vergelijk ik mijzelf niet meteen met Soekie Maar hoeveel keer daar al niet gezegd geweest is van "je bent bijna 30, je hebt nog niks bereikt, je wil nog je diploma, geef het gewoon op, je bent toch niks waard op de arbeidsmarkt", etc etc. Dat zijn zo van die dingen die ik niet graag lees :/

Of als de dochters van de buren bij hen op bezoek komen... Vroeger waren dat mijn 2 beste vriendinnen, de ene is 2 jaar ouder dan ik, de andere een jaar jonger. Ik heb daar ontzettend veel mee gespeeld vroeger, wij zijn samen opgegroeid. Nu komen die elke zondag op bezoek bij hun ouders, met gans hun gezinnetje en man en nou ja, perfect family zo'n beetje. En dan zit ik daar in mijn huispak als één of andere marginaal een sigaret te roken aan de deur van mijn ouders, waar ik nog steeds woon Allez, dan vraag ik mij bijvoorbeeld af wat die wel niet van mij moeten denken. (En nee, het zou mij niet uit mogen maken, maar dat doet het dus wél, omdat ik er zelf ook niet zo gelukkig mee ben.)

Klik om te vergroten...

Gewoon een beetje meer zelfvertrouwen krijgen.Wat andere mensen denken of zeggen moete u ni aantrekken.Als je jezelf goed voelt is t al meer dan voldoende.
Dat zou al een heel pak helpen om gelukkig te zijn.
Hangt er vooral vanaf wat je zelf wilt.

Ik woon samen met mn verloofde.we hebben een pracht van n zoontje.we zijn alle 3 gezond.en hebben alles wat we nodih hebben.ben dus perfect gelukkig.

Voor sommige mensen is t nooit genoeg.dan word t wel moeilijk om te streven naar geluk.

Ja, ik zit in een vervelende positie op dit vlak. Ik heb alles wat iemand zou willen op mijn leeftijd. 28 en een prachtige vrouw, kind, geld zat op de bankrekening. Internationale werkervaring. Uitdagend werk. En ik kom echt van 0. Van echt heel heel ver. Nooit afgestudeerd, zware depressie door ex, erg lang thuisgezeten etc. En dat is nu net het probleem. Ik blijf in die "gevechtsmodus" zitten waar ik het gevoel heb dat ik voor alles moet vechten, hyper competitief, continue wantrouwen tov collegas, werken voor meerdere werkgevers tegelijk, weekends, nachten etc. Ik kan er ergens gewoon niet tegen dat ik vergeleken zou worden op basis van mijn opleidings niveau, dat gewoon erg laag ligt.

Mijn vrouw zegt me al een hele poos dat ik het moet kunnen loslaten, veel ruzie hierover. In het verkeer gedraag ik me trouwens ook extreem assertief, omdat ik geen neerbuigend gedrag kan verdragen.

Verstuurd van mijn Galaxy Nexus met Tapatalk

TheBud zei:

Ja, ik zit in een vervelende positie op dit vlak. Ik heb alles wat iemand zou willen op mijn leeftijd. 28 en een prachtige vrouw, kind, geld zat op de bankrekening. Internationale werkervaring. Uitdagend werk. En ik kom echt van 0. Van echt heel heel ver. Nooit afgestudeerd, zware depressie door ex, erg lang thuisgezeten etc. En dat is nu net het probleem. Ik blijf in die "gevechtsmodus" zitten waar ik het gevoel heb dat ik voor alles moet vechten, hyper competitief, continue wantrouwen tov collegas, werken voor meerdere werkgevers tegelijk, weekends, nachten etc. Ik kan er ergens gewoon niet tegen dat ik vergeleken zou worden op basis van mijn opleidings niveau, dat gewoon erg laag ligt.

Mijn vrouw zegt me al een hele poos dat ik het moet kunnen loslaten, veel ruzie hierover. In het verkeer gedraag ik me trouwens ook extreem assertief, omdat ik geen neerbuigend gedrag kan verdragen.

Verstuurd van mijn Galaxy Nexus met Tapatalk

Klik om te vergroten...

Je moet het idd kunnen loslaten.maar is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.Als het u zou lukken zou er een pak minder frustratie zijn.wat u relatie alleen maar ten goede zou komen.

dacuba zei:

Ja dat begrijp ik, maar wie weet denken zij daar totaal anders over he. Misschien zijn die ook helemaal niet zo gelukkig als het schijnt.

Klik om te vergroten...

Ja, het is soms moeilijk om niet te hervallen in een tunnelvisie, of niet te denken dat de hele wereld zoals mij denkt. Mijn zus nu ook, die is 5 jaar jonger dan ik, die is in september beginnen werken en nu begint die zo rond te kijken met haar vriend voor een huisje en ik kom er gewoon slecht van Da's mijn kleine zusje hé. En ik zit hier nog altijd in 't zelfde stramien als pakweg 10 jaar geleden (met het verschil dat ik nu naar 'de grote school' ga ). Maar het is moeilijk om niet te denken dat die misschien op mij neerkijken omdat ik nog altijd niet aan 'het echte leven' begonnen ben.

Depresjon zei:

Als je jezelf goed voelt is t al meer dan voldoende.

Klik om te vergroten...

Wel ja, daar ligt het ook een beetje aan hé Moest ik mij 100% goed voelen bij die situatie, dan zou het mij niet kunnen schelen wat anderen er over denken. Maar ik heb spijt van gemaakte keuzes, spijt van hoe ik zo 'slordig' ben omgegaan met mijn leven in mijn puberteit, spijt van de tijd die ik verspild heb,... Ik kon daar op zich ook niet allemaal aan doen, ik wist écht niet beter maar nu zit ik er wel mee. En ik kan er helemaal niks aan doen, behalve om het proberen 'beter' te maken, om het op te lossen. Daar ben ik aan bezig, maar ja, ondertussen heb ik nog steeds 'nothing to show for it'.

TheBud zei:

Ik kan er ergens gewoon niet tegen dat ik vergeleken zou worden op basis van mijn opleidings niveau, dat gewoon erg laag ligt.

Klik om te vergroten...

Kijk, en da's dan weer de andere kant van de situatie. Toen ik ergens begin de 20 was, had ik ook geen diploma, niet eens een hoger middelbaar. En ik voelde mij daar toen zó slecht over, de situatie (geen diploma) klopte niet met het beeld dat ik van mezelf had (iemand die eigenlijk wel unief zou aankunnen). Ik heb daarvoor gevochten en hard gewerkt en bladiebla, ondertussen zit ik in mijn 3de bachelor en wéét ik dat ik unief aankan... Maar de weg naar dat uiteindelijk papiertje is lang, héél lang en ondertussen tikt die tijd maar verder...

Wij zijn een beetje op dezelfde manier gestart denk ik (niet afgestudeerd, depressies) en we zijn allebei een andere weg opgegaan... Jij bent je leven begonnen, hebt een gezinnetje gesticht en al een tijdje aan het werk, ik heb gekozen om weer te gaan studeren. En toch allebei niet gelukkig met de situatie zoals ze is.

't Is hier precies het psychologentopic geworden.