Vincort zei:
Even hier op inpikken, aan de EU mogen werken is gelijk de lotto winnen (maar dan miss wat meer talent mee gemoeid). Jouw schitterende situatie is niet echt relevant voor de meeste mensen met een Pol&Soc-diploma vrees ik. Het feit dat jij het wel ver brengt ligt volgens mij eerder aan je ingesteldheid, persoonlijke talenten, etc. Het moge duidelijk zijn dat een diploma dan ook maar een vodje papier is!
Ik begrijp ten zeerste wat je bedoelt, Vincort. En ik ga er op zich ook mee akkoord.
1. Ik besef maar al te goed dat ik met mijn gat in de boter ben gevallen, en prevel nog elke dag een schietgebedje dat deze chance mag blijven duren.
2. Mijn situatie is niet van toepassing op de meesten met een Pol&Soc-diploma, akkoord. Maar velen met zo'n diploma voldoen - laat ons eerlijk wezen - aan het cliché van dergelijke studenten. Ik heb altijd mijn best gedaan (enfin, in blok- en thesistijd toch, niet in het "gewone jaar"

) en ben dan ook 2 keer afgestudeerd met grote onderscheiding. Bijgevolg vind ik het op zich wel "terecht" dat ik uiteindelijk een mooie job geland heb.
3. Ingesteldheid, persoonlijke talenten en (helaas) een flinke portie geluk zijn inderdaad ook van extreem belang. Dat bedoelde ik ook met die post: je moet er voor durven gaan, geen angst hebben voor de toekomst. Want er zijn mooie kansen te nemen. Je mag je gewoon niet al te vroeg zorgen beginnen maken. Ik kan het je zelf in alle eerlijkheid toegeven: ik ben Internationale Politiek beginnen studeren omdat ik op mijn 18e niet klaar was om een deftige studiekeuze te maken. Dus ook ik was zo'n "ik zal dan maar dat doen"-Pol&Soc'er.

Gelukkig dat het voor mij dan wel zo uitgedraaid is dat bleek dat mijn interesse daar ook daadwerkelijk lag en dat ik toch een soort "talent" voor internationale betrekkingen had.
4. Net als ook een diploma van extreem belang is imo. 't Is inderdaad maar een vodje papier (helemaal mee akkoord), maar het illustreert wel dat je in staat bent om bepaalde intellectuele prestaties van niveau te leveren, toch?
Let op, deze situatie is nu een klein jaar. Had je mij exact een jaar geleden gevraagd of ik gelukkig was, ging ik volmondig "neen" geantwoord hebben: reeds 4 maand werkloos, uitzicht op mooie jobs maar waar ik me niet goed bij voelde maar wel in gepusht werd door omgeving, interimkantoren die me wekelijks lieten solliciteren bij bedrijven waar ik een functie zou moeten vervullen die me echt niet kon boeien,...
En een maand later ben ik dan gearriveerd waar ik nu zit. Dingen kunnen snel veranderen. 't Valt me ook op hoe werk blijkbaar een centraal gegeven is in mijn geluk.