KnightOfCydonia zei:
Daar ben ik het wel 100% mee eens, een soort van examen waarvoor ze zich gedurende een paar maanden kunnen voorbereiden, de basic vaktermen leren van de belangrijkste dossiers, etc.
Ik meen dat Europese commissarissen ook al iets vergelijkbaar moeten doorstaan. Het jammere is natuurlijk dat wanneer dat examen dan niet zo goed gaat, een politicus dan nog altijd mits partijdruk tot commissaris/minister benoemd kan worden, maar met wat geluk wordt iemand die eigenlijk echt onbekwaam is voor de job er op die manier alsnog uit weggehouden omdat de coalitiepartners alsnog een veto opwerpen.
Maar moest het iets publiek zijn, waar ook de oppositie vragen mag stellen, dan hoop ik dat dat ergens al voldoende motivatie is voor een partij om niet één of andere dumbo af te vaardigen. Een echt bindend examen lijkt me moeilijk want wie bepaalt de moeilijkheid en de vragen, dat wordt een politiek spel zonder einde. Gewoon iets dat rechtstreeks op tv te zien lijkt me al een hele stap vooruit, zelfs als ze dan achteraf toch minister worden zijn ze al een groot stuk van hun geloofwaardigheid kwijt (kijk bvb naar die minister van onderwijs onder Trump, ze is wel minister geworden maar ze werd daar echt kapot gemaakt tijdens die hoorzitting, dat moet wel een invloed hebben op de mensen die nadien naar jouw moeten luisteren)
MiniJeffrey zei:
Ik vind dat je toch ergens wel je strepen verdiend moet hebben in een domein. Een minister van onderwijs is voor mij bij voorkeur pedagoog, ex-leraar of ex-directeur. Een minister van economie is bij voorkeur econoom of heeft grote ervaring in een economische positie. Minister van defensie moet toch ergens wel kennis en ervaring hebben binnen defensie. Je inwerken in dossiers is imo niet genoeg, je moet ook gewoon een zekere basiskennis (of zelfs verregaande kennis) hebben in de materie. Als je ziet dat een Crevits eerst landbouw doet en volgende legislatuur onderwijs, dan vraag ik me wel af hoe zoiets kan tbh.
Een groot probleem dat ik daarbij heb is dat mensen die ervaring hebben met het gebied waarvoor ze het beleid moeten uitstippelen dan vaak ook lid zijn van een belangengroep in dat gebied, dan krijg je rap ons kent kent ons beslissingen. Als een minister van onderwijs een ex leraar is, dan is de kans groot dat ze rapper de kant van leraars zal kiezen in beleidszaken waarin de belangen van de leraren tegenover die van de leerlingen staan. Zelfde bijvoorbeeld voor gezondheidszorg waar een minister ook de belangen van patiënten zou moeten verdedigen en soms hard moet kunnen zijn tegen dokters. Da's een pak moeilijker als je zelf dokter bent en de helft van je sociale cirkel uit dokters bestaat.
Het heeft zeker ook voordelen maar dat lijkt me toch een heel groot nadeel, zeker als we dat een soort van vereiste zouden maken en de minister iedere keer een specialist is die uit het vakggebied komt.
