Avondland zei:
Het voorbeeld van de holbewoners was gewoon om een héél eenvoudig voorbeeld te geven. Ik kan evengoed een voetbalmatch voor mij halen: het kamp van de Nederlandsupporters en het kamp van de Spanjesupporters. Daar ga je ook een wij-zij gemeenschap krijgen. En door de extatische roes van de loutere spanning gaat dat haast iets mystiek worden (wat bij vele concerten zeker het geval is). Zelfde gaat op voor een betoging dat gepaard gaat met een tegenbetoging of een gewelddadige politiemacht die de betoging met geweld tegenhoudt. Daar ga je een gemeenschappelijke strijdgeest zien ontstaan. Persoonlijke relaties of niet: je staat schouder aan schouder tegen een vijand. Natuurlijk is gemeenschapsvorming ook iets vriendschappelijks. Een nationale feestdag meemaken als toerist in het buitenland schept evengoed een wij-zijgevoel. Dat het tot onze oerinstincten behoort staat buiten kijf omdat wij sociale wezens zijn. Wij leven in gemeenschap vanuit onze natuur. Is het dan niet logisch dat we een identiteit gaan vormen op basis van onze eigen sociale omgeving? Identiteit is meerlagig: ik ben Boechoutenaar, Vlaming en Europeaan maar evengoed een hoogopgeleide student, reiziger en muziekliefhebber. Al die dingen maken deel uit van mijn identiteit.
Wel ja spontaan een identiteit vormen voor de 'extatische roes' is één ding. Maar zoals je zelf zegt, naargelang de context ben je van boechout, of van vlaanderen, of een muziekliefhebber. Ik beschouw dat nu niet echt als een identiteit, eerder als een persoonlijkheid, met name omdat die voor iedereen anders is.
Het gevaar bestaat dat wanneer een staat gaat proberen om een wij-zij gevoel tot stand te brengen, dat er maar een beperkt aantal sociaal aanvaardbare persoonlijkheden meer overschieten.
Maar ik begrijp nog altijd het probleem niet echt. Er is nu toch niemand die verbiedt dat muziekliefhebbers, boechoutenaren, of vlamingen zich verbonden met elkaar voelen? Zolang je maar niet de keuze van iemand anders verbiedt...