MrSoKoLoV
Legacy Member
En bij deze start ik graag, wat ik nu al voorspel, een verhit debat omtrent één van de belangrijkste zaken in ons leven, het leven en dus de dood zelf. Want met de komst van de "zelfmoordmachine", het "zelfmoordpoeder" en de bestaande regels omtrent euthanasie, zijn er dus tal van mogelijkheden. Artikels hieronder:
Zelfmoordmachine: https://www.ad.nl/wetenschap/voorvechter-euthanasie-maakt-zelfmoordkist~aa265f80/
Zelfmoordpoeder: https://www.hln.be/nieuws/buitenlan...tie-laatste-wil-is-zo-goed-als-klaar~a5947fd1
Fries koppel stapt "dansend" uit het leven: https://www.hln.be/nieuws/buitenland/fries-bejaard-stel-stapt-dansend-uit-het-leven~abb78005/
Meteen ga ik mijn eigen opinie heel duidelijk maken. Niet de wet, niet het "geloof" of "god" (voor mij fabeltjes van weleer), niet je ouders, niet je partner of wie dan ook heeft het recht te zeggen wanneer jij sterft, jij hebt dan recht en enkel jij. Het spreekt voor zich dat er hierop uitzonderingen zijn, zoals dementie of een comateuze toestand, oftewel toestanden waar je het zelf niet meer kan zeggen. Vandaag de dag leven we echter in een samenleving waar de wet dicteert hoe jij zal sterven en wanneer, doch als je daarom vraagt. Het gebrek aan respect is daar enorm vind ik zelf, waarom hoort men ondraaglijk te lijden? Waarom moet men als een zak pattaten of een plant verder leven? Waarom is dat allemaal nodig als men zelf hoort te beslissen, is dat niet goed genoeg?
Het spreekt voor zich dat als een jongere dit voorstelt, zonder enige reden dat het wel problemen vormt. Maar dan nog, als deze niet in een depressie zit of mentaal onstabiel is, is dat dan nog altijd niet zijn of haar recht? Moet hij of zij nog 30, 40, 50 jaar doorleven als men dat niet wilt? Ja spreken daarover "helpt" maar de keuze blijft bij jou. Stel je bent "jong" maar alleen, je vind niemand ook al probeer je duizend maal, je gaat dag in en dag uit werken, komt thuis alleen en volgt dezelfde routine keer op keer. En je denkt "moet ik zo de rest van mijn leven door doen?", men kan redeneren en met gemakkelijke uitspraken zeggen "je vind wel iemand" of "jouw tijd komt nog" maar realistisch is dat niet altijd. Niet ieder vind iemand, niet ieder is gelukkig. Ik geef toe dat dit geen reden is om zelf een einde te maken aan je leven, althans dat is niet mijn recht om dat te beslissen. Maar wie ben ik, wie is de wet, omdat wel voor jou te beslissen?
Dit is natuurlijk een heel andere zaak dan ouderen. Degene die aftakelen fysiek of mentaal of allebei. Niemand ziet graag een geliefde aftakelen, waarom dan geen waardig einde krijgen als men dat wil? Moet men ernstig ziek zijn of dergelijke meer? Waarom is dat uitdrukkelijk nodig? Belachelijke regels zoals ik al eerder heb vermeld. Vandaar dat ik deze artikels toejuich, mensen die het zelf kiezen, die de optie krijgen om het te doen op "illegale" manier. Als de wet geen respect toont, dan moet de wet dat maar weten.
Bij deze is de poll ook OPENBAAR, vind het maar normaal dat je hiervoor uitkomt ook al ben je zeer gelovig bijvoorbeeld. Dit is niet het soort onderwerp waar je je in verbergt.Ben je toch ongemakkelijk en blijf je toch liever anoniem, dan stem je maar niet.
Zelfmoordmachine: https://www.ad.nl/wetenschap/voorvechter-euthanasie-maakt-zelfmoordkist~aa265f80/
Zelfmoordpoeder: https://www.hln.be/nieuws/buitenlan...tie-laatste-wil-is-zo-goed-als-klaar~a5947fd1
Fries koppel stapt "dansend" uit het leven: https://www.hln.be/nieuws/buitenland/fries-bejaard-stel-stapt-dansend-uit-het-leven~abb78005/
Meteen ga ik mijn eigen opinie heel duidelijk maken. Niet de wet, niet het "geloof" of "god" (voor mij fabeltjes van weleer), niet je ouders, niet je partner of wie dan ook heeft het recht te zeggen wanneer jij sterft, jij hebt dan recht en enkel jij. Het spreekt voor zich dat er hierop uitzonderingen zijn, zoals dementie of een comateuze toestand, oftewel toestanden waar je het zelf niet meer kan zeggen. Vandaag de dag leven we echter in een samenleving waar de wet dicteert hoe jij zal sterven en wanneer, doch als je daarom vraagt. Het gebrek aan respect is daar enorm vind ik zelf, waarom hoort men ondraaglijk te lijden? Waarom moet men als een zak pattaten of een plant verder leven? Waarom is dat allemaal nodig als men zelf hoort te beslissen, is dat niet goed genoeg?
Het spreekt voor zich dat als een jongere dit voorstelt, zonder enige reden dat het wel problemen vormt. Maar dan nog, als deze niet in een depressie zit of mentaal onstabiel is, is dat dan nog altijd niet zijn of haar recht? Moet hij of zij nog 30, 40, 50 jaar doorleven als men dat niet wilt? Ja spreken daarover "helpt" maar de keuze blijft bij jou. Stel je bent "jong" maar alleen, je vind niemand ook al probeer je duizend maal, je gaat dag in en dag uit werken, komt thuis alleen en volgt dezelfde routine keer op keer. En je denkt "moet ik zo de rest van mijn leven door doen?", men kan redeneren en met gemakkelijke uitspraken zeggen "je vind wel iemand" of "jouw tijd komt nog" maar realistisch is dat niet altijd. Niet ieder vind iemand, niet ieder is gelukkig. Ik geef toe dat dit geen reden is om zelf een einde te maken aan je leven, althans dat is niet mijn recht om dat te beslissen. Maar wie ben ik, wie is de wet, omdat wel voor jou te beslissen?
Dit is natuurlijk een heel andere zaak dan ouderen. Degene die aftakelen fysiek of mentaal of allebei. Niemand ziet graag een geliefde aftakelen, waarom dan geen waardig einde krijgen als men dat wil? Moet men ernstig ziek zijn of dergelijke meer? Waarom is dat uitdrukkelijk nodig? Belachelijke regels zoals ik al eerder heb vermeld. Vandaar dat ik deze artikels toejuich, mensen die het zelf kiezen, die de optie krijgen om het te doen op "illegale" manier. Als de wet geen respect toont, dan moet de wet dat maar weten.
Bij deze is de poll ook OPENBAAR, vind het maar normaal dat je hiervoor uitkomt ook al ben je zeer gelovig bijvoorbeeld. Dit is niet het soort onderwerp waar je je in verbergt.Ben je toch ongemakkelijk en blijf je toch liever anoniem, dan stem je maar niet.
