Belangrijk is het om het onderscheid te zien tussen autochtone Franstalige Brusselaars (altijd Vlamingen van oorsprong, maar verfranst door het Belgisch regime - afgezien van die paar dozijn Waalse inwijkelingen + Franse politieke vluchtelingen in de 19de eeuw) en Walen.
In Wallonië zal je minder snel vies bekeken worden als men hoort dat je Vlaming bent. De meeste mensen daar zijn echt niet bezig met elkaar op te stoken. Het gehakketak laat hen koud. In Brussel daarentegen word je al veel sneller vies bekeken of zelfs voor het rot van de straat uitgescholden als je je als Vlaming durft uiten. Ik kan alleen maar zeggen dat het nergens in dit rotland zo "Belgisch" is als in Brussel.
Vergeet niet dat Wallonië net zo min als Vlaanderen ooit Franstalig is geweest. Men sprak Waals, wat voor een Fransman nagenoeg volledig onverstaanbaar is. Omdat er in Wallonië ook nauwelijks Vlamingen woonden in de 19de eeuw, en de bevolking maar al te graag de nieuwe grote cultuurnaam aannam, is Wallonië nooit echt rabiaat anti-Vlaams geweest. (Er zijn wel uitzonderingen en er moet ook gezegd worden dat de liefde voor Vlaanderen er ook nooit is geweest, eerbied vaak ook niet !)
Al die Vlamingen die zich in de twee vorige eeuwen in Wallonië vestigden om te werken, werden uitgelachen en vernederd, en op """faciliteiten"""" moesten ze al helemaal niet rekenen. Verplichte assimilatie, dat alleen!
Anders is het in Brussel, in 1830 nog vrijwel geheel Nederlandstalig. Om Brussel tot de ideale hoofdstad van het (Franstalige) België te maken werd een enorme verfransingsdruk uitgeoefend op de bevolking. Als het nodig was, zette men op school ook Vlaamse kinderen tegen hun eigen Vlaamssprekende ouders op. Waar het op neerkomt: je was alleen deftig en fatsoenlijk als je als goede Belg Frans sprak. Nu klopt het dat sommige inwoners van Brussel zich graag lieten verfransen om sociaal op te klimmen, maar dat er nooit protest tegen dat beleid is geweest, is een mythe waarmee de Francofielen in België graag dwepen. Er zijn voldoende bronnen te vinden waarin de ergernis wordt geuit over het wegdrukken van de Vlaamse cultuur en taal in Brussel. Nu, zoals jullie allemaal weten is die verfransing behoorlijk goed gelukt in Brussel. En die vijandigheid tegenover alles wat Vlaams is, valt terug te brengen op de omstandigheden en op de locatie waar die verfransing gebeurde: op Vlaams grondgebied. Een heel ander soort verfransing dus zoals die van Wallonië. Een gelukte verfransing op z'n Belgisch brengt dus bijna automatisch misprijzen mee voor de andere aanwezige: de Vlaming.
Wie al veel in Brussel is geweest moet toch goed kunnen meespreken over het feit dat je daar door heel wat Franstaligen als tweederangsburgertje wordt beschouwd omdat je "Vlaams" bent. Tegenover 20-30 jaar geleden is de mentaliteit wel verbeterd in die zin dat er ook Franstaligen bestaan die best wel Nederlands willen spreken en het perverse egoïsme en hoogheidswaanzin van hun eigen bevolkingsgroep doorzien.
De meesten zouden echter het "bilinguisme" graag naar heel BHV of als het effe kan naar heel Vlaanderen uitgebreid zien. Niet omdat ze van tweetaligheid houden, maar omdat ze dan in hun gemakkelijke zetel van "privilèges belges aux francophones" kunnen blijven zitten en omdat hun cultuur dan op lange termijn heel Vlaanderen zal veroveren. (Lees: zodat zij zich nooit hoeven aan te passen) Hemeltergend schijnheilig is het dan dat bijna al hun politici de liefde prediken en België als multicultureel land willen bewaren, terwijl hun gedrag net het omgekeerde laat blijken. (Zolang de Franstaligen zich maar thuisvoelen, en de anderen ... bwa da's minder belangrijk)
Besluit: heel bitter dat wij met "geconverteerde" volksgenoten zitten die ons op onze eigen bodem willen komen onderwerpen aan hun cultuur. Grof gezegd, maar daar komt het op neer. Ook al zijn zij zich vaak van geen kwaad bewust.
Kan iemand zich nog een West-Europees land voorstellen waar de ene locale overheid aanspraak maakt op gebied van die van de andere? In Belgique is het al bijna normaal.