Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij

Xhizor zei:

Ook nooit willen verder studeren door een enorme faalangst, ook mensen zien kraken die er last van hadden. Mag je zeker niet onderschatten een student met een sterke faalangst, zou niet de eerste zijn die in de psychiatrie geraakt met zelfmoordgedachten.

Best is alles zoveel mogelijk plannen en er kei hard voor gaan, dan kan je zeker niks verwijten. Zolang je in de twintig bent heb je nog genoeg kansen om een job te vinden indien ge zou falen. Zal wel niet je droomjob zijn, maar zo'n 90% heeft niet zen droomjob

Doe nu al ver 7 jaar werk die geen diploma's vereisen gemiddeld verdiende ik 1500 euro netto, dus dat je echt extreem laag betaald bent zonder diploma is ook flauwekul. Ken mensen met een diploma die nu minder verdienen dan ik. Dus die faalangst is eigenlijk voor niks nodig, je moet altijd proberen te geloven in jezelf. Stress moet aanwezig zijn natuurlijk, als je geen stress zou hebben zou je ook niet kunnen presteren

Klik om te vergroten...

Dankje,

En als ik voel dat ik er helemaal onderdoor geraak,zal ik ook wel stoppen denk ik. Ik heb er ook al met men zus en moeder over gepraat en ze zeggen ook, probeer het. En dan zien we wel. Waar ik men ouders ook dankbaar voor ben trouwens.
Ik ga men best doen en we zien wel waar we uitkomen. Liever een menselijk leven, dan men leven om zeep helpen. En tis dak daar mss ook wat schrik voor heb ofzo.

Elke dag van 8 tot 8 savonds of later voor school bezig zijn. Er kruipt zoveel energie in. En het loon interesseert mij niet zo. Ik wil men job graag doen, met het gevoel van, hier haal ik men voldoening uit. Maar dat in mezelf geloven, ik probeer dat, maar het is zo moeilijk. Vraag me niet waarom, maar ik heb soms het gedacht dat andere veel meer in mij geloven dan mezelf. En dat als ik er alles aan zou doen, ik er mentaal gewoon ten onder aan geraak ofzo. Omdat ik hun niet wil teleurstellen.

Xhizor zei:

Als je gewoon de hele tijd een deuntje hoort wil nog niet zeggen dat je ocd hebt, zit ik ook de hele tijd tegen mezelf te praten op het werk. Thuis ook dat wilt nog niet zeggen dat ik schizofrenie heb. Komt veel voor bij mensen met een vorm van autisme, door de eenzaamheid en door het leven in hun eigen wereld voeren ze veel innerlijke dialogen.

Maar anders ga eens naar een erkende kliniek, moet er wel bij zeggen dat ze je misschien weer wandelen sturen. Als iedereen zou binnevallen ik heb last van een deuntje in men hoofd kan iedereen op de invaliditeit staan :/

Bekijk ook eens wat youtube filmpjes van mensen met ocd, probleem is echt veel meer dan wat deuntjes horen in je hoofd

Ook eens je link gelezen soms heb ik ook van die rare gedachten, maar of dat nu een soort ocd is
Let op als je niet meer kan functioneren op je werk of andere activiteiten moet je zeker hulp zoeken

Klik om te vergroten...

Ik zette die link hier in de hoop dat nog mensen zich hier in zouden herkennen.
Ik ben daadwerkelijk al in behandeling bij een psycholoog en psychiater en ik heb een angststoornis + dwangstoornis ( OCD, maar met mentale compulsies. Dus pure-O).
Ik heb al verschillende vormen/stadia gehad en heb ze nog altijd.
Het jammere is dat ik na zelfonderzoek op al die benamingen enzo gekomen ben en dit dan zelf voorgelegd heb aan de dokters. Want na 2 jaar behandeling, was nog geen enkele echt met die terminologie gekomen.
Dat ik me dan afvraag of ik wel goed zit qua hulp.

Ik heb Asperger met veel bijkomende problemen zoals: sociale fobie en ptsd. Ik neem redelijk veel en zware medicatie in… Na lang thuis gezeten te hebben (klinische depressie) heb ik eindelijk mijn draai gevonden. Ondanks dat ik gesedeerd word, voel ik mij gelukkig en ben ik zeer tevreden hoe mijn leven op het moment gaat. Ik heb al 2 jaar aangepast vast werk met een goed loon. Meer heb ik niet nodig...

Force89 zei:

Ik heb Asperger met veel bijkomende problemen zoals: sociale fobie en ptsd. Ik neem redelijk veel en zware medicatie in… Na lang thuis gezeten te hebben (klinische depressie) heb ik eindelijk mijn draai gevonden. Ondanks dat ik gesedeerd word, voel ik mij gelukkig en ben ik zeer tevreden hoe mijn leven op het moment gaat. Ik heb al 2 jaar aangepast vast werk met een goed loon. Meer heb ik niet nodig...

Klik om te vergroten...

Mag ik vragen wat voor soort werk je momenteel doet?

Ik ga het hier eens plaatsen. Ik ben al een tijdje op zoek naar de oorzaak van de stress waarmee ik al enkele jaren geplaagd word en ik heb misschien gevonden waaraan het ligt.

Ik had dus verschillende minder-waarschijnlijke symptonen van stress zoals duizeligheid, soms griepachtig gevoel, vermoeidheid en had hier nog nooit een verklaring voor gevonden. Toen ik besloot om het eens een weekje rustig aan te doen (ik dacht dat ik te veel hooi op mn vork nam) was het nog slechter. Ik had immers nog zóveel werk te doen en deed eens niets. Dat eens niets kunnen doen heb ik inmiddels al geleerd, dus daar heb ik geen problemen meer mee.
Toen ik gedurende lange periode last had van oorpijn en oordruppels en bezoekjes aan de dokter niets uithaalden, ben ik naar een NKO-arts gegaan. Die zei me na een onderzoek dat het puur aan stress lag en dat chronische hyperventilatie er ook voor een stuk tussen zat.
Hij schreef me deanxit voor, een geneesmiddel dat mn stress-resistentie iets omhoog moest krikken waardoor het ging stoppen. Nu wist ik dus zeker dat stress voor mn gezondheidsproblemen zorgde. Zeker toen de medicatie goed bleek te werken. Ik kon iets beter tegen stress en de gezondheidsklachten verminderden gevoelig. (wat voor mij het belangrijkste was die stress ging ik zelf wel aanpakken)

Op zoek naar een medicatieloze manier om van die stress af te geraken kocht ik op aanraden van iemand het boek "stress is toch geen probleem van Luc Swinnen", een erg goed boek dat ik nu aan het uitlezen ben en waarvan ik al veel geleerd heb.

Met wat ik reeds van mezelf wist en leerde in het boek ben ik beginnen googlen en kwam ik vreemd genoeg op ADD uit.

Om het kort te houden. Tenzij ik érg gemotiveerd ben:
- heel snel afgeleid
- slecht geheugen
- concentratiestoornissen
- volgorde van taken zijn soms lastig

Dit alles op lange termijn. Zelfs als kind had ik hier last van.
Verder ben ik perfectionistisch maar tegelijk ook erg slordig. Bij mij zeker ook een oorzaak van stress omdat ik zoveel last heb om iets op orde te houden. Infeite denk ik dus dat ADD aan de basis ligt van mn stress.
Ook alles dat hier staat: ADD herkennen bij volwassenen? Hier staan de symptomen

Maar wel heb ik als ik gemotiveerd ben hele goeie carhandling door uiterste concentratie. (websites beschrijven dit blijkbaar als hyperfocus) Dit heb ik gezien mijn concentratieproblemen int dagelijks leven nooit goed begrepen. Ik rijd ook rally en kan goeie prestaties neerzetten als ik de motivatie heb.

Anyway, als ik google naar de symptomen herken ik mezelf er volledig in en voor mezelf ben ik er redelijk van overtuigd dat ik gevonden heb ik naar waar ik al geruime tijd op zoek was.

Nu rest mij de vraag. Wat nu? Moet ik naar een psycholoog/dokter/psychiater om te horen dat ik ADD heb, of kan deze echt een meerwaarde bieden?
Op bovenstaande link staat:

Door medicatie verbetert de concentratie,
wordt men minder vermoeid en traag.

Hier zou ik wel wat aan hebben. Hebben mensen hier ervaring mee? Ik weet niet of ik de moeite wil doen en de stap wil zetten als het dan toch niet of amper loont.
ps, zeker geen depressie oid in het spel
ps² dit had zeker ook al met hetzelfde te maken, maar ik besefte het toen denk ik nog niet: https://www.beyondgaming.be/archive...ijna-ziek-concentratieloos-en-snel-moe.557583

citrofenwick neem je deanxit nog? Hoelang duurde het vooraleer het bij jou aansloeg? Ik ben het ook voorgeschreven geweest(ik kan mij grotendeels herkennen in uw verhaal, dezelfde klachten) maar bij mij heeft het precies snel zijn werking verloren, spijtig genoeg. Bij mij werkte het na 1 dag maar na enkele weken was het ermee gedaan.

Ofwel reageer ik averechts op medicatie ofwel verliezen ze hun werking. I hate my brain.

Zijn er hier mensen met PTSS? (Post traumatisch stress syndroom)

Ja, ik neem het nog. Bij mij hielp het enorm de eerste maanden, maar nu ook een pak minder. Misschien zou ik over kunnen schakelen naar 2 per dag, maar dat doe ik liever niet.
Ik ben al eens gestopt en na 2 weken waren de fysische symptomen terug. Toen ik ze begon te nemen merkte ik na ongeveer 2 weken verandering.
Ik had int begin enorm veel energie, maar dat ging terug over.

citrofenwick zei:

Ik ga het hier eens plaatsen. Ik ben al een tijdje op zoek naar de oorzaak van de stress waarmee ik al enkele jaren geplaagd word en ik heb misschien gevonden waaraan het ligt.

Ik had dus verschillende minder-waarschijnlijke symptonen van stress zoals duizeligheid, soms griepachtig gevoel, vermoeidheid en had hier nog nooit een verklaring voor gevonden. Toen ik besloot om het eens een weekje rustig aan te doen (ik dacht dat ik te veel hooi op mn vork nam) was het nog slechter. Ik had immers nog zóveel werk te doen en deed eens niets. Dat eens niets kunnen doen heb ik inmiddels al geleerd, dus daar heb ik geen problemen meer mee.
Toen ik gedurende lange periode last had van oorpijn en oordruppels en bezoekjes aan de dokter niets uithaalden, ben ik naar een NKO-arts gegaan. Die zei me na een onderzoek dat het puur aan stress lag en dat chronische hyperventilatie er ook voor een stuk tussen zat.
Hij schreef me deanxit voor, een geneesmiddel dat mn stress-resistentie iets omhoog moest krikken waardoor het ging stoppen. Nu wist ik dus zeker dat stress voor mn gezondheidsproblemen zorgde. Zeker toen de medicatie goed bleek te werken. Ik kon iets beter tegen stress en de gezondheidsklachten verminderden gevoelig. (wat voor mij het belangrijkste was die stress ging ik zelf wel aanpakken)

Op zoek naar een medicatieloze manier om van die stress af te geraken kocht ik op aanraden van iemand het boek "stress is toch geen probleem van Luc Swinnen", een erg goed boek dat ik nu aan het uitlezen ben en waarvan ik al veel geleerd heb.

Met wat ik reeds van mezelf wist en leerde in het boek ben ik beginnen googlen en kwam ik vreemd genoeg op ADD uit.

Om het kort te houden. Tenzij ik érg gemotiveerd ben:
- heel snel afgeleid
- slecht geheugen
- concentratiestoornissen
- volgorde van taken zijn soms lastig

Dit alles op lange termijn. Zelfs als kind had ik hier last van.
Verder ben ik perfectionistisch maar tegelijk ook erg slordig. Bij mij zeker ook een oorzaak van stress omdat ik zoveel last heb om iets op orde te houden. Infeite denk ik dus dat ADD aan de basis ligt van mn stress.
Ook alles dat hier staat: ADD herkennen bij volwassenen? Hier staan de symptomen

Maar wel heb ik als ik gemotiveerd ben hele goeie carhandling door uiterste concentratie. (websites beschrijven dit blijkbaar als hyperfocus) Dit heb ik gezien mijn concentratieproblemen int dagelijks leven nooit goed begrepen. Ik rijd ook rally en kan goeie prestaties neerzetten als ik de motivatie heb.

Anyway, als ik google naar de symptomen herken ik mezelf er volledig in en voor mezelf ben ik er redelijk van overtuigd dat ik gevonden heb ik naar waar ik al geruime tijd op zoek was.

Nu rest mij de vraag. Wat nu? Moet ik naar een psycholoog/dokter/psychiater om te horen dat ik ADD heb, of kan deze echt een meerwaarde bieden?
Op bovenstaande link staat:

Door medicatie verbetert de concentratie,
wordt men minder vermoeid en traag.

Hier zou ik wel wat aan hebben. Hebben mensen hier ervaring mee? Ik weet niet of ik de moeite wil doen en de stap wil zetten als het dan toch niet of amper loont.
ps, zeker geen depressie oid in het spel
ps² dit had zeker ook al met hetzelfde te maken, maar ik besefte het toen denk ik nog niet: https://www.beyondgaming.be/archive...ijna-ziek-concentratieloos-en-snel-moe.557583

Klik om te vergroten...

Die griepsymptomen kunnen komen van teveel cortisol, stresshormoon. Ik zou beginnen naar den huisdokter te gaan, als het u echt stoort. En als hij u homeopathischen brol voorschrijft, moet ge weigeren. Maar als ge goed zijt met Deanxit, waarom ermee stoppen?

Dat van die cortisol vermoedde ik ook en weet ik eigenlijk ook nog maar pas. (staat in dat boek beschreven) In de afgelopen jaren heb ik verschillende keren bloed laten trekken, maar vreemd genoeg werd daar nooit niets van gezegd. Ik ga bij m'n volgend bezoek aan de dokter nog eens bloed laten trekken om het nog eens te laten controleren en als het mogelijk is alle voorgaande verslagen van bloedanalyses opvragen en het zelf eens bekijken.

Met deanxit ben ik al een stuk beter, maar ik wil de oorzaak aanpakken. Namelijk die "ADD", of er op zijn minst mee om leren gaan.
Tevens heb ik nu nog steeds periodes dat ik geregeld eens een paar dagen licht grieperig ben. Gewoon minder erg dan zonder die deanxit. Vaak savonds ook een beetje. Zelfs nu op dit eigenste moment. Ik wil er gewoon vanaf.

citrofenwick zei:

Om het kort te houden. Tenzij ik érg gemotiveerd ben:
- heel snel afgeleid
- slecht geheugen
- concentratiestoornissen
- volgorde van taken zijn soms lastig

Dit alles op lange termijn. Zelfs als kind had ik hier last van.
Verder ben ik perfectionistisch maar tegelijk ook erg slordig.

Klik om te vergroten...

'K heb exact dezelfde "problemen"

citrofenwick zei:

Op zoek naar een medicatieloze manier om van die stress af te geraken kocht ik op aanraden van iemand het boek "stress is toch geen probleem van Luc Swinnen", een erg goed boek dat ik nu aan het uitlezen ben en waarvan ik al veel geleerd heb.

Met wat ik reeds van mezelf wist en leerde in het boek ben ik beginnen googlen en kwam ik vreemd genoeg op ADD uit.

Om het kort te houden. Tenzij ik érg gemotiveerd ben:
- heel snel afgeleid
- slecht geheugen
- concentratiestoornissen
- volgorde van taken zijn soms lastig

Dit alles op lange termijn. Zelfs als kind had ik hier last van.
Verder ben ik perfectionistisch maar tegelijk ook erg slordig. Bij mij zeker ook een oorzaak van stress omdat ik zoveel last heb om iets op orde te houden. Infeite denk ik dus dat ADD aan de basis ligt van mn stress.
Ook alles dat hier staat: ADD herkennen bij volwassenen? Hier staan de symptomen

Maar wel heb ik als ik gemotiveerd ben hele goeie carhandling door uiterste concentratie. (websites beschrijven dit blijkbaar als hyperfocus) Dit heb ik gezien mijn concentratieproblemen int dagelijks leven nooit goed begrepen. Ik rijd ook rally en kan goeie prestaties neerzetten als ik de motivatie heb.

Anyway, als ik google naar de symptomen herken ik mezelf er volledig in en voor mezelf ben ik er redelijk van overtuigd dat ik gevonden heb ik naar waar ik al geruime tijd op zoek was.
[/url]

Klik om te vergroten...

Ik herken mij in al die punten van die site.

Ik ben ook van kind af aan ook nogal perfectionistisch en tegelijk enorm verstrooid dus ik herken me hier wel in. Tijdens gesprekken raak ik heel snel de draad kwijt. Bij momenten kan ik mij dan net extreem goed concentreren (vlak voor een deadline bijvoorbeeld) maar ik houd het nooit vol op de langere termijn. Er moet altijd een motivatie zijn om te kunnen hyperfocussen (vb. deadline of een activiteit die ik graag doe).
Soms wil ik mij op iets concentreren en het lukt gewoon niet, alsof mijn brein tegenwerkt. Ik kon dan soms tijdens het studeren 1 dag zitten staren op mijn papieren zonder dat er iets van in mijn hoofd ging en de volgende dag lukte het dan plots wel en kon ik plots heel veel leren op korte tijd.
Wanneer er luistertesten werden gedaan op school was ik dikwijls gebuisd en tijdens lange (saaie) meetings op het werk gaat al die informatie gewoon 1 oor in het het andere weer uit. Ik denk dat iedereen dat laatste wel heeft maar de meeste mensen onthouden nog iets van een meeting, terwijl ik er dikwijls niets meer van weet.
Verder heb ik een traag reactievermogen en dat zou ook een symptoom van ADD kunnen zijn. Het lijkt alsof er op mij altijd een lag zit van een halve seconde. In het verkeer moet ik soms ook meer moeite doen dan anderen om er met mijn gedachten bij te blijven. Ik speel zelfs niet graag chauffeur met andere mensen er bij want ik ben dan sneller afgeleid.
Ik heb constant het gevoel om onder mijn mogelijkheden te presteren en mijn geheugen is een zeef.

Stress maakt deze klachten allemaal veel erger.

jawadde001 zei:

Mag ik vragen wat voor soort werk je momenteel doet?

Klik om te vergroten...

Ik werk in een soort van rusthuis waar enkel hulpbehoevende zusters zitten. Mijn moeder is daar verantwoordelijke, mijn broer hoofdverpleger en dan nog twee tantes die daar ook werken. De familiare omgeving en de zusters die echt leuke mensen zijn en ook interesse hebben in mijn problematiek en daar rekening mee houden, is de enigste reden dat ik een vast werk kan volhouden. Mochten er natuurlijk geen zusters meer zijn dan kom ik waarschijnlijk in een beschutte werkplaats terecht…

Bl3ssTheFall zei:

Zijn er hier mensen met PTSS? (Post traumatisch stress syndroom)

Klik om te vergroten...

Ik ben nog niet lang geleden opgenomen geweest voor mijn ptsd, was een crisis opname. Ze stelden mij EMDR voor maar ik heb dit geweigerd. Omdat ik niet veel zin had in een confrontatie en omdat mijn huidige medicatie die ptsd heel hard remt heb ik er eigenlijk op het moment geen last meer van.

Ik heb asperger syndroom (een soort van autisme), maar ik vind het helemaal niet erg dat ik deze diagnose heb.
Ik denk dat die diagnose klopt, maar ik zie asperger syndroom niet als een handicap of een ziekte.

Clark zei:

Ik zette die link hier in de hoop dat nog mensen zich hier in zouden herkennen.
Ik ben daadwerkelijk al in behandeling bij een psycholoog en psychiater en ik heb een angststoornis + dwangstoornis ( OCD, maar met mentale compulsies. Dus pure-O).
Ik heb al verschillende vormen/stadia gehad en heb ze nog altijd.
Het jammere is dat ik na zelfonderzoek op al die benamingen enzo gekomen ben en dit dan zelf voorgelegd heb aan de dokters. Want na 2 jaar behandeling, was nog geen enkele echt met die terminologie gekomen.
Dat ik me dan afvraag of ik wel goed zit qua hulp.

Klik om te vergroten...

Probleem is dat veel psychiaters niet echt hun functie waard zijn, velen veroordelen je ook al voordat ze je onderzocht hebben. Bv bij men 2de psycholoog zei hij ach weeral zo iemand met een vorm van autisme, de dag van vandaag hebben ze dat allemaal. Had ik zoiets van wa voor nen rare gast is me dat

Was al heel men leven verteld geweest vanaf het kleuter al dat ik ver altijd alleen ben, men taalontwikkeling was ook ver achter. Ik sprak ver nog geen zinnen op 3-4 jarige leeftijd. Dat zijn toch wel ernstige klachten die wijzen op autisme :/

Ook de manier waarop ik speelde was niet echt normaal, altijd alles mooi in een rij zetten. Hebben we zelfs op video staan, toen ik dat zag wist ik zeker dat ik iets had. Toen maar opgezocht en autisme kwam uit de bus

Van ocd ken ik niks, wel onlangs een film gezien met jessica alba die daar over ging. Ze was zeer terug getrokken en had een obsessie met nummers. Ieder keer in een stress situatie moest ze op iets kloppen en bij ieder geluid beelde ze een nummer in.

paxfilosoof zei:

Ik heb asperger syndroom (een soort van autisme), maar ik vind het helemaal niet erg dat ik deze diagnose heb.
Ik denk dat die diagnose klopt, maar ik zie asperger syndroom niet als een handicap of een ziekte.

Klik om te vergroten...

Is te zien in welke graduatie je er last van hebt, ik kan persoonlijk onmogelijk een relatie beginnen fulltime werken is ook niet echt gepast voor mij. Dus ik zie het zeker wel als een handicap, ook niet om grof te doen maar veel mensen krijgen die diagnose terwijl er iets heel anders aan de hand is. Zijn woorden van een erkende psychiater, en ook op canvas verschenen niet mijn eigen woorden

Xhizor zei:

Is te zien in welke graduatie je er last van hebt, ik kan persoonlijk onmogelijk een relatie beginnen fulltime werken is ook niet echt gepast voor mij. Dus ik zie het zeker wel als een handicap, ook niet om grof te doen maar veel mensen krijgen die diagnose terwijl er iets heel anders aan de hand is. Zijn woorden van een erkende psychiater, en ook op canvas verschenen niet mijn eigen woorden

Klik om te vergroten...

Een relatie is voor mij ook iets dat gewoonweg onmogelijk is. De DSM-5 heeft geen Asperger syndroom meer maar word autisme spectrum stoornis genoemd met verschillende gradaties in wat ik persoonlijk beter vind.

Ja iedere autist is uniek, heb ik ook gemerkt bij zo'n bijeenkomst. Maar is wel ergerlijk dat sommigen beweren dat ze het niet ervaren als een handicap. Als je al enorm veel moeite hebt om een relatie op te bouwen of je gevoelens te tonen. Of één of ander geesteziekte ontwikkeld door teveel prikkels kan je niet zeggen dat het maar autisme is.

Het is wel degelijk een ernstige handicap, maar met de juiste begeleiding en begrip kan je wel een zeer goed leven opbouwen. En sommige slagen er wel in om een relatie te krijgen, maar dat is maar zo'n kleine 5-10 %. En dan heb ik het nog eens niet eens hoeveel mensen die met een zeer goeie diploma in een beschutte werkplaats terecht komen

Ik ervaar het wel degelijk als een handicap en nog geen klein beetje, dus vind het maar wat vreemd dat sommige autisten zeggen dat ze er geen problemen mee hebben. Misschien doen ze dat omdat ze niet houden dat ze bestempeld worden als abnormaal

Jack The Ripper zei:

Ik herken mij in al die punten van die site.

Ik ben ook van kind af aan ook nogal perfectionistisch en tegelijk enorm verstrooid dus ik herken me hier wel in. Tijdens gesprekken raak ik heel snel de draad kwijt. Bij momenten kan ik mij dan net extreem goed concentreren (vlak voor een deadline bijvoorbeeld) maar ik houd het nooit vol op de langere termijn. Er moet altijd een motivatie zijn om te kunnen hyperfocussen (vb. deadline of een activiteit die ik graag doe).
Soms wil ik mij op iets concentreren en het lukt gewoon niet, alsof mijn brein tegenwerkt. Ik kon dan soms tijdens het studeren 1 dag zitten staren op mijn papieren zonder dat er iets van in mijn hoofd ging en de volgende dag lukte het dan plots wel en kon ik plots heel veel leren op korte tijd.
Wanneer er luistertesten werden gedaan op school was ik dikwijls gebuisd en tijdens lange (saaie) meetings op het werk gaat al die informatie gewoon 1 oor in het het andere weer uit. Ik denk dat iedereen dat laatste wel heeft maar de meeste mensen onthouden nog iets van een meeting, terwijl ik er dikwijls niets meer van weet.
Verder heb ik een traag reactievermogen en dat zou ook een symptoom van ADD kunnen zijn. Het lijkt alsof er op mij altijd een lag zit van een halve seconde. In het verkeer moet ik soms ook meer moeite doen dan anderen om er met mijn gedachten bij te blijven. Ik speel zelfs niet graag chauffeur met andere mensen er bij want ik ben dan sneller afgeleid.
Ik heb constant het gevoel om onder mijn mogelijkheden te presteren en mijn geheugen is een zeef.

Stress maakt deze klachten allemaal veel erger.

Klik om te vergroten...

Yup, ik herken mij ook 100% in uw klachten. Enkel heb ik het voordeel dat het bij mij in het verkeer wel vrij goed gaat. Maar dat zal wel komen omdat verkeer mij interesseert. Auto's in het algemeen ook. Ik houd er van om mensen hun rijgedrag te analyseren en proberen te voorspellen.
In het begin had ik daar wel meer problemen mee.

Op het werk functioneer ik eigenlijk maar echt goed als het overmatig druk is en al het werk heel snel afgehandeld moet worden om er door te geraken. 'Maar' gewoon druk ervaar ik als saai en komt mijn inzet en concentratie absoluut niet ten goede.

Tis nu aan mij om de stap te zetten om er iets aan te doen, maar kdurf precies nie goe ad:

Ik ben terug aan het wegzakken, een knagend, alles omvattend onaangenaam gevoel heeft zich terug eens meester over mij gemaakt. Ik zie er geen uitweg meer uit, net alsof ik verstik of verdrink. Het maakt mij kapot van binnen uit. Het geeft mij gedachten die ik eindelijk niet wil delen hier. Het is mij geen onbekend gevoel, laatst toen ik dit had ben ik volledig onderuit gegaan omdat ik er geen controle over krijg en het bleef aanslepen. Ik heb toen dingen gedaan waar ik niet trots op ben, maar ik voel mij het zelfde straatje inslaan. En niets is erger dan beseffen dat het de verkeerde kant uitgaat en daar maar niets aan kunnen doen. Ik word hele tijd heen en weer geslingerd, ik word er zo moe van...

Net toen ik dacht dat het min of meer wel wat beter ging. Ja ik had nog sterke up-and-downs. Maar het was wel voor het eerst in mijn leven dat ik voor langere tijd een partime jobje had kunnen behouden. Werkte misschien maar een dag en een half, het was een hele prestatie voor mij. Alle voorgaande uitdagingen had ik vakkundig verprutst. Mijn secundair diploma heb ik niet gehaald omdat een gelijkaardig gevoel mij tot een wanhoopsdaad had geleid, mijn eerst 3 jobs heb ik zelf ontslag in genomen omdat een zelfde gevoel terug de kop op stak. Net zoals bij de talloze keren dat ik tweedekansonderwijs heb geprobeerd. Mijn laatst job ben ik ook wel even volgehouden, maar toen heeft het ook niet veel gescheeld of ik was er ook volledig onderdoor gegaan. Het is na het stoppen van de verplichtingen dat het geleidelijk aan terug wat beter begint te gaan.

Dat gevoel heeft mij in zijn macht en bepaald mijn leven. Telkens dat ik denk dat het beter met me gaat, en dat ik mijn leven terug op de rails wil zetten slaat het terug genadeloos hard toe. Ik heb al veel kansen in mijn leven gekregen, heb voor vele hard gewerkt, maar heb ze allemaal ook terug verprutst.

Ik ben boos op mezelf omdat ik mij zo voel. Ik voel mij schuldig. Ik ben bang dat het mij nooit zal lukken. Ik ben bang dat ik op een punt zal komen dat als ik mij zodanig slecht in mijn vel voel dat ik opnieuw het zelfde straatje zal inslaan. Ik zie geen uitweg. Ik zie geen oplossing. Ik geef toe dat ik nu ook al nare gedachten heb omdat ik het allemaal beu ben. Het is misschien allemaal beter zo? Ik weet wat ik voel... Ik ben er bang van. Het is sinds mijn 17de ofzo geleden dat ik mij zo diep zat. Het was ook toen dat ik een poging ondernomen heb en ook tegen dat gevoel verzet ik mij nu met alles was ik heb. Maar vrees ervoor dat ik de strijd aan het verliezen ben. Ik zal mij moeten focussen en alles wat ik heb daarop inzetten en dat betekend dan weer mijn job opzetten om voor mezelf te zorgen. Net nu heb ik meer uren op mijn werk gekregen heb, een nieuwe kans om mezelf te bewijzen, om mijn leven op te bouwen, om wat meer financiële zekerheid te hebben.

Mensen hebben hun nek voor mij uitgestoken en ik wil hen niet teleur stellen. Maar het word mij allemaal beetje teveel. Financieel heb ik die meer uren nodig, maar als dit er voor zorgt dat ik nare gedachten heb vraag ik mij af hoe het eindelijk bij mij ooit verder moet. Ik ben er moedeloos van. Ik voel mij niet in staat te functioneren in deze maatschappij momenteel. Aan de ene kant wil ik mijn job ook niet opgeven. Want het is geen oplossing, geen werk hebben, geen loon hebben, is niet de manier van leven die ik wil. Ik wil een evenwichtig leven. Een normaal leven...

*
Sorry, maar moest het ergens kwijt.
Mijn psycholoog is in vakantie, maar heb al paar keer contact gehad met iemand van het CAW
(ik geef niet zomaar op)