Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Mus
Legacy Member
Tuninboy zei:En soms komen dingen die me nauw aan het hard liggen keihard binnen. En laat het net zijn dat ik familie en vrienden iets heel belangerijk vind. Belangerijker dan werk/studie.
Hebt ge daar eigenlijk al veel over gelezen, over hsp? Anders zijn die boeken die Karre aanhaalt wel de moeite.
Alleen is het wel meer dan te veel nadenken en fel inzitten met uw familie
Tuninboy
Legacy Member
Weet ik ook wel.Mus86 zei:Hebt ge daar eigenlijk al veel over gelezen, over hsp? Anders zijn die boeken die Karre aanhaalt wel de moeite.
Alleen is het wel meer dan te veel nadenken en fel inzitten met uw familie
dat waren maar 2 dingen er zijn nog wel wat ongemakken hoor. 
maar ik kan moeilijk alles gaan beschrijven. Maar ik heb nog niet veel gelezen over hps. Maar ik ga het wel proberen. Nog eens goesting in een deftig pm bericht ? Freya
Legacy Member
Ik heb een paar pagina's van deze thread eens diagonaal doorgelezen en mij vooral enorm geïrriteerd. Mensen moeten hier precies een mentale stoornis hebben om interessant te doen. Er zullen hier sowieso ook wel veel mensen zitten met echte mentale problemen, en als je hier dan komt aanzetten met "ik ben soms bang voor de toekomst, heb ik een angststoornis?" is dat echt de problemen van anderen minimaliseren.
Tuninboy
Legacy Member
Het was dan ook mijn schuld aangezien ik het hier gepost heb. Maar en is geen thread voor zoiets te posten. En weet je, veel hinder. Ik twijfel gewoon altijd over de keuze's die ik maak. 'Heb ik wel de juiste keuze gemaakt dmv nu nog te gaan studeren.' 'kan ik niet beter terug gaan werken' en die toestanden. En dan voel ik het weer in men maag opborrelen. En elke dag heb ik wel zo momenten. Dat ik mezelf de vragen stel of ik wel goed bezig ben of dit of dat...Amaryliss zei:
En dat brengt me dan in een negatieve spiraal... En laat me nog meer piekeren. En trek het me nog harder aan. Net zoals iemand anders problemen heeft. Ik trek me dat direct aan en als ik niet kan helpen geeft me dat een slecht gevoel. En krijg ik weer negatieve gedachten... Ik probeer de gedachten niet te laten winnen maar soms ben ik er aan voor de moeite...
Amaryliss
Legacy Member
Ik kan daar heel erg goed inkomen en ben eerlijk gezegd wel blij dat je ook al naar een psycholoog gaat.
Het lijkt me allemaal echt knap lastig om mee om te gaan & ik hoop dat het toch min of meer 'in orde' komt, dat je dit niet de rest van je leven hebt.
Echter lijkt HSP me geen deftige diagnose. Dat is gewoon ook geen wetenschappelijk onderbouwde diagnose. Maar daarom ben je zéker niet minder interessant ofzo hoor :-/ Dat wil ik zeker niet bedoelen...
Ik krijg het zelf allemaal niet zo makkelijk uitgelegd, maar ik wou je probleem zeker niet minimaliseren.
Het lijkt me allemaal echt knap lastig om mee om te gaan & ik hoop dat het toch min of meer 'in orde' komt, dat je dit niet de rest van je leven hebt.
Echter lijkt HSP me geen deftige diagnose. Dat is gewoon ook geen wetenschappelijk onderbouwde diagnose. Maar daarom ben je zéker niet minder interessant ofzo hoor :-/ Dat wil ik zeker niet bedoelen...
Ik krijg het zelf allemaal niet zo makkelijk uitgelegd, maar ik wou je probleem zeker niet minimaliseren.
glashelder
Legacy Member
Ik heb vandaag een paniekaanval gehad 
Gelukkig op weg naar/bij mijn psycholoog. Het was ook deels omdát ik naar mijn psycholoog ging. Allez, beetje vaag. Ik heb dus werk gevonden, volgende week begin ik. Ik vind het heel leuk en spannend, maar ik liep al sinds donderdag met een enórm stressgevoel. Gewoon constant een opgejaagd gevoel op mijn borst. 't Was echt niet meer plezant, zoveel stress dat ik daarvoor had. Ik kon daar ook niet echt met iemand over praten aangezien iedereen zegt van HOERA WERK en ik ook van HOERA doe. Als ik dan zei dat ik heel zenuwachtig was, dan zeiden mensen mij ofwel van da's normaal, ofwel dat gaat wel over, dat hoeft niet. Er zijn ook enkele mensen in mijn directe omgeving die mijn zorgen flauw vinden, of onnozel, want "het is maar parttime" en zij werken veel meer dus wat zit ik eigenlijk te zagen.
Ik had dus heel erg het gevoel dat ik niet zenuwachtig mócht zijn. Ik mocht van mijzelf geen negatieve gevoelens hebben over die job dus kropte ik dat allemaal op (kon ook bij niemand terecht) en ik liep al sinds donderdag op het randje van een paniekaanval. Ik wist dat ik bij mijn psycholoog wél al mijn angsten en zorgen mocht zeggen dus ik was al op weg naar daar helemaal aan 't panikeren en wenen en alles aan het loslaten wat nu kon en mocht het eindelijk.
Dus stond ik daar praktisch te hyperventileren en te bleiten voor die voordeur, nog rap een sigaretje roken (ben daar altijd 10 minuten te vroeg), met enorm trillende handen. En eerlijk gezegd ook wel wat 'slechte' gedachten (zelfverwonding, "als ik hier nu onder die auto spring is het direct gedaan met die paniek"), wel onder controle hoor. En dan daarbinnen helemaal ingestort, natuurlijk. Maar ik ben er echt buiten gekomen met een superopgelucht gevoel. Dat ik mág zenuwachtig zijn, dat het normaal is, dat ik goed bezig ben, dat ik op korte tijd heel wat heb meegemaakt dus dat het logisch is dat het nu eventjes te veel wordt,... Gewoon het feit dat ik te horen krijg dat ik mág zenuwachtig en bang zijn heeft al ontzettend geholpen, stom hé :ironic:
Ik mag helemaal niet zo hard zijn, voor mezelf. Want dan kom ik dus dit soort toestanden tegen. Ik mag bang zijn en zenuwachtig zijn en ermee inzitten dat het heel zwaar en vermoeiend wordt. Dat wil echt niet zeggen dat ik niet tegelijk heel gemotiveerd en benieuwd ben, en uitkijk naar mijn eigen echte eerste job. Gewoon, een beetje voor mijzelf zorgen en mezelf toelaten om ook eens verdrietig of bang of wat dan ook te zijn.
Sindsdien is het paniekerige gevoel grotendeels weg, ik ben wel heel erg moe (logisch). Daarnet even een paniekmomentje toen ik nog een mail kreeg ivm een praktisch iets voor mijn werk, maar ik kon het ook redelijk snel 'verhelpen' (even wat dingen opzoeken) en de paniek is nu weer weg
Gelukkig op weg naar/bij mijn psycholoog. Het was ook deels omdát ik naar mijn psycholoog ging. Allez, beetje vaag. Ik heb dus werk gevonden, volgende week begin ik. Ik vind het heel leuk en spannend, maar ik liep al sinds donderdag met een enórm stressgevoel. Gewoon constant een opgejaagd gevoel op mijn borst. 't Was echt niet meer plezant, zoveel stress dat ik daarvoor had. Ik kon daar ook niet echt met iemand over praten aangezien iedereen zegt van HOERA WERK en ik ook van HOERA doe. Als ik dan zei dat ik heel zenuwachtig was, dan zeiden mensen mij ofwel van da's normaal, ofwel dat gaat wel over, dat hoeft niet. Er zijn ook enkele mensen in mijn directe omgeving die mijn zorgen flauw vinden, of onnozel, want "het is maar parttime" en zij werken veel meer dus wat zit ik eigenlijk te zagen.Ik had dus heel erg het gevoel dat ik niet zenuwachtig mócht zijn. Ik mocht van mijzelf geen negatieve gevoelens hebben over die job dus kropte ik dat allemaal op (kon ook bij niemand terecht) en ik liep al sinds donderdag op het randje van een paniekaanval. Ik wist dat ik bij mijn psycholoog wél al mijn angsten en zorgen mocht zeggen dus ik was al op weg naar daar helemaal aan 't panikeren en wenen en alles aan het loslaten wat nu kon en mocht het eindelijk.
Dus stond ik daar praktisch te hyperventileren en te bleiten voor die voordeur, nog rap een sigaretje roken (ben daar altijd 10 minuten te vroeg), met enorm trillende handen. En eerlijk gezegd ook wel wat 'slechte' gedachten (zelfverwonding, "als ik hier nu onder die auto spring is het direct gedaan met die paniek"), wel onder controle hoor. En dan daarbinnen helemaal ingestort, natuurlijk. Maar ik ben er echt buiten gekomen met een superopgelucht gevoel. Dat ik mág zenuwachtig zijn, dat het normaal is, dat ik goed bezig ben, dat ik op korte tijd heel wat heb meegemaakt dus dat het logisch is dat het nu eventjes te veel wordt,... Gewoon het feit dat ik te horen krijg dat ik mág zenuwachtig en bang zijn heeft al ontzettend geholpen, stom hé :ironic:
Ik mag helemaal niet zo hard zijn, voor mezelf. Want dan kom ik dus dit soort toestanden tegen. Ik mag bang zijn en zenuwachtig zijn en ermee inzitten dat het heel zwaar en vermoeiend wordt. Dat wil echt niet zeggen dat ik niet tegelijk heel gemotiveerd en benieuwd ben, en uitkijk naar mijn eigen echte eerste job. Gewoon, een beetje voor mijzelf zorgen en mezelf toelaten om ook eens verdrietig of bang of wat dan ook te zijn.
Sindsdien is het paniekerige gevoel grotendeels weg, ik ben wel heel erg moe (logisch). Daarnet even een paniekmomentje toen ik nog een mail kreeg ivm een praktisch iets voor mijn werk, maar ik kon het ook redelijk snel 'verhelpen' (even wat dingen opzoeken) en de paniek is nu weer weg
Freya
Legacy Member
Ben redelijk ver terug in de thread gegaan, ik heb hier en daar eens een pagina gelezenKarre zei:Die post heb ik toch gemist denk ik
Zaken gezien als "Het volume van de tv moet altijd een rond getal zijn, heb ik nu OCD?" "Misschien heb ik wel ADHD want ik ben rap afgeleid!" "Ik word altijd zenuwachtig voor telefoongesprekken, wat betekent dit?" "Ik word soms depressief als ik denk aan de mensheid" 
Tuninboy
Legacy Member
We zien wel. Ik heb gewoon schrik dat dmv men gedachten van. Kan ik dit wel aan, naar de hoge school gaan. Me te diep brengen. En dat ik ga stoppen. En dat ik men ouders helemaal teleurstel. En nja, dan weet ik totaal niet wat doen. Want die kans zit er wel in. Ik zal elke week wel gepushed moeten worden om door te zetten. En aangezien ik in een pgo systeem zit.( 6 weken les. 1 week examen) ga ik elke dag moeten bijhouden. En of ik dat aankan. I dunno. Omdat ik graag rust in men leven heb en studeren toch altijd een stressboel is. En het met stress ook moeilijk heb natuurlijk.Amaryliss zei:
Mus
Legacy Member
Hebt gij u niet voor de foute redenen ingeschreven om te studeren, Tunin ? Ik herinner mij dat de beslissing van uw ex veel te maken had met wat die ouders vonden. Ik hoop niet dat dat de aanleiding is geweest van uw keuze, maar omdat ge dat zelf wilt. Als ge intrinsiek genoeg gemotiveerd zijt om zoiets te beginnen, zou die inwendige stress makkelijker te verminderen zijn als ge uzelf voor ogen houdt dat het dat is wat ge wilt doen.
Die angst om mensen teleur te stellen of dat ge iets niet zou aankunnen, zou ik eerder plaatsen onder een vorm van faalangst méér dan onder hsp zijn.
? Ik herinner mij dat de beslissing van uw ex veel te maken had met wat die ouders vonden. Ik hoop niet dat dat de aanleiding is geweest van uw keuze, maar omdat ge dat zelf wilt. Als ge intrinsiek genoeg gemotiveerd zijt om zoiets te beginnen, zou die inwendige stress makkelijker te verminderen zijn als ge uzelf voor ogen houdt dat het dat is wat ge wilt doen.Die angst om mensen teleur te stellen of dat ge iets niet zou aankunnen, zou ik eerder plaatsen onder een vorm van faalangst méér dan onder hsp zijn.
Amaryliss
Legacy Member
Misschien kan je zorgen dat je genoeg begeleiding hebt. Niet enkel de psycholoog, maar eventueel ook studiebegeleiding of iets dergelijks?
Mijn vriendin gaat dagelijks gebukt door een enorme hoeveelheid stress. 't is echt niet normaal. Toch heeft zij een diploma Romaanse talen aan de unif. Het is mogelijk
Wij geloven zelf niet zo in de diagnose HSP, maar ze valt zeker onder die criteria. En ja het was moeilijk, maar ze heeft het gehaald.
Mijn vriendin gaat dagelijks gebukt door een enorme hoeveelheid stress. 't is echt niet normaal. Toch heeft zij een diploma Romaanse talen aan de unif. Het is mogelijk
Wij geloven zelf niet zo in de diagnose HSP, maar ze valt zeker onder die criteria. En ja het was moeilijk, maar ze heeft het gehaald.
Karre
Legacy Member
Maar dat is toch hetgeen ik op de vorige pagina zei? HSP is een eigenschap, geen stoornis. En door die eigenschap kunnen er problemen ontstaan zoals depressies, overmatige stress, obsessief piekeren en angststoornissen. Vanuit die herkenning ervan kan je net ook leren omgaan met je gevoeligheid en dus de bijkomende problemen inperken. Soms mankeer je ook gewoon niets bij die psychologen en psychiaters
Clark
Legacy Member
Xhizor
Legacy Member
Clark zei:
Als je gewoon de hele tijd een deuntje hoort wil nog niet zeggen dat je ocd hebt, zit ik ook de hele tijd tegen mezelf te praten op het werk. Thuis ook dat wilt nog niet zeggen dat ik schizofrenie heb. Komt veel voor bij mensen met een vorm van autisme, door de eenzaamheid en door het leven in hun eigen wereld voeren ze veel innerlijke dialogen.
Maar anders ga eens naar een erkende kliniek, moet er wel bij zeggen dat ze je misschien weer wandelen sturen. Als iedereen zou binnevallen ik heb last van een deuntje in men hoofd kan iedereen op de invaliditeit staan :/
Bekijk ook eens wat youtube filmpjes van mensen met ocd, probleem is echt veel meer dan wat deuntjes horen in je hoofd
Ook eens je link gelezen soms heb ik ook van die rare gedachten, maar of dat nu een soort ocd is
Let op als je niet meer kan functioneren op je werk of andere activiteiten moet je zeker hulp zoeken
Tuninboy
Legacy Member
Mus86 zei:Hebt gij u niet voor de foute redenen ingeschreven om te studeren, Tunin
Die angst om mensen teleur te stellen of dat ge iets niet zou aankunnen, zou ik eerder plaatsen onder een vorm van faalangst méér dan onder hsp zijn.
Ik weet wat je bedoelt, en ik weet niet of dat komt dmv men ex. Mss ergens wel. Maar ik heb wel de keuze gemaakt om dat te doen.
Ik ben gemotiveerd, en zie me die job ook doen om er voldoening uit te halen. Maar de stress om te falen is groter op dit moment. Maar ik ga het wel proberen. Want ik wil men ouders laten zien dat ik het wil. Maar zal ze wss toch teleurstellen. Want ze geloven wel in men kunnen. Ook al heb ik (in mijn ogen) iets dat er mentaal niet goed zit.
Amaryliss zei:Misschien kan je zorgen dat je genoeg begeleiding hebt. Niet enkel de psycholoog, maar eventueel ook studiebegeleiding of iets dergelijks?
Mijn vriendin gaat dagelijks gebukt door een enorme hoeveelheid stress. 't is echt niet normaal. Toch heeft zij een diploma Romaanse talen aan de unif. Het is mogelijk
Wij geloven zelf niet zo in de diagnose HSP, maar ze valt zeker onder die criteria. En ja het was moeilijk, maar ze heeft het gehaald.
Ik geloof op dit moment niet dat ik het aankan. Omdat ik soms echt wel die rust nodig heb om ook in men hoofd rust te hebben. Mss als ik 2 maanden ver geraak, dat het anders zal zijn, als ik dat al haal.
Wat kan een studiebegeleiding extra doen ?
Xhizor
Legacy Member
Tuninboy zei:
Ook nooit willen verder studeren door een enorme faalangst, ook mensen zien kraken die er last van hadden. Mag je zeker niet onderschatten een student met een sterke faalangst, zou niet de eerste zijn die in de psychiatrie geraakt met zelfmoordgedachten.
Best is alles zoveel mogelijk plannen en er kei hard voor gaan, dan kan je zeker niks verwijten. Zolang je in de twintig bent heb je nog genoeg kansen om een job te vinden indien ge zou falen. Zal wel niet je droomjob zijn, maar zo'n 90% heeft niet zen droomjob
Doe nu al ver 7 jaar werk die geen diploma's vereisen gemiddeld verdiende ik 1500 euro netto, dus dat je echt extreem laag betaald bent zonder diploma is ook flauwekul. Ken mensen met een diploma die nu minder verdienen dan ik. Dus die faalangst is eigenlijk voor niks nodig, je moet altijd proberen te geloven in jezelf. Stress moet aanwezig zijn natuurlijk, als je geen stress zou hebben zou je ook niet kunnen presteren
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.