Ja, hier dus ook net uitgelezen nadat ik gisteren nog aan part 6 bezig was
Op dat moment wordt het inderdaad wel een page turner. Het kwam dus wat traag op gang, maar dat vond ik niet zo erg. Ik hou wel van verhalen waar er een tijdje niet zoveel gebeurt, gewoon om de sfeer te zetten en wat voeling te krijgen met de personages. Dat doet dit boek wel meesterlijk. Maar dat zorgde er ook voor dat ik mij in het begin wel een beetje moest 'dwingen' om verder te lezen. Er gebeurde niet zoveel, dus ik vroeg mij ook niet meteen af wat er daarna zou gebeuren. Naar het einde toe kon ik het dus niet meer wegleggen. In het begin vond ik die tussenstukjes irritant, maar het went en uiteindelijk ben ik het ook gaan appreciëren.
Ik ben nog altijd een beetje boos op het boek, omdat het mij zo verdrietig gemaakt heeft, eigenlijk. Ik was eerder deze avond gestopt met lezen ergens na het deel van de dode piloot, en toen had ik al zo'n ongemakkelijk gevoel in mijn maag. Die scene heeft mij ook het sterkst geraakt. Zeker als je dan nog eens beseft dat die piloot eigenlijk een vijand was. Maar een stervende mens is uiteindelijk een stervende mens.
Een andere scene of gedachtengang die mij heel erg geraakt heeft, is die van Max. Ik weet natuurlijk wat de Joden allemaal meegemaakt hebben in WO II, maar ik had gewoon... nooit zo stilgestaan bij die schuldgevoelens? Ik dacht dat ze gewoon wilden overleven en dat ze bang waren en dat ze gewoon een veilig onderkomen zochten. Maar ik had er nooit bij stilgestaan dat je je op zo'n moment heel erg schuldig voelt tegenover jouw redders en safekeepers, alsof je alleen maar een last bent. En dan besefte ik ook plots de magnitude van heel de houding tegenover hen. Echt een volkomen ontkenning van hun bestaan en hun bestaansreden. Ik dacht daar altijd vrij rationeel over, maar nu besef ik ineens wat het moet zijn als praktisch een heel land van je walgt. Dan ga je toch ook twijfelen aan jezelf, denk ik? Ik had echt nooit zo nagedacht over die emotionele impact van die redenering op de individuele Joden. Misschien is dat wel een soort beschermingsmechanisme van mezelf omdat het moeilijk te vatten is hoe diep het allemaal gaat. Ik denk dat ik daar nu wel een beetje anders naartoe kijk.
Een andere scene die mij intens verdrietig heeft gemaakt, is die waarin Liesel Rosa zit zitten met de accordeon van Hans 's nachts, nadat hij werd opgeroepen. Daar sprak zo'n eenzaamheid en verdriet uit, ik was daar echt niet goed van. Uiteindelijk is het wel haar man die daar uit haar leven wordt weggerukt, en blijft zij alleen achter.
Je weet al heel lang op voorhand dat Rudy zal sterven, dus die scene deed mij eigenlijk niet zoveel... Ook dat ze hem kust, dat wist je ook al op voorhand. Ik was dus meer geschokt door het feit dat Hans en Rosa ook sterven. Vooral Hans dan. Ik vind het dan wel weer mooi dat ze samen sterven. Maar toen ik las dat zo'n beetje heel Himmel Street sterft, heb ik wel gevloekt ja. Het is niet eerlijk.
Een vraagje: trouwt Liesel met Max?
?
, van oh nee, waarom allemaal dood. Gelukkig lees je in de epiloog dat de jood de concentratiekampen heeft overleeft. 
