Werkloosheid beperking in tijd komt eraan: wat zal het effect zijn?

[made of veng]

Nergens wordt geschreven dat die persoon zwaar hulpbehoevend is.
Er zijn heel wat mensen die zorg dragen voor een ander persoon, maar dat kan evengoed voorkomen binnen een relatief normale gezinsfunctie: zorgen dat er eten op tafel staat, erover waken dat pilletjes op tijd genomen worden, sociaal contact, etc.

Qua zorg kan je ook bijkomend ondersteund worden door Familiehulp (voor poetsen, was en de plas), en thuisverpleging voor te helpen douchen of naar toilet gaan of in bed leggen 's avonds.

Er zijn heel wat mensen die zo zorgen voor iemand, naast hun gewone job of studie, dus voor heel wat mensen zal een halftijdse job ook mogelijk zijn. Maar het is natuurlijk gemakkelijk om fulltime thuis te blijven als je toch een oneindige werkloosheidsuitkering krijgt.

Er staat ook nergens dat ze het niet is. Maar het was ook eerder algemeen bedoeld, dan specifiek op dat artikel.

Ik spreek over mensen die zwaar hulpbehoevend zijn, als in immobiel. Zelf niet meer kunnen koken of je pilletjes uit elkaar kunnen houden noem ik nu niet bepaald zwaar hulpbehoevend.

Thuisverpleging voor naar het toilet te gaan? Die bel je dan op als je plots moet gaan en die staan er dan binnen vijf minuten of hoe zie je dat? De thuisverpleging die bij ons komt heeft 36 patiënten per shift, laat staan dat die nog extra on-call moeten komen voor mensen op het toilet te zetten.

Nee, die mensen zijn er niet. Dan stoppen ze de persoon uit noodzaak in een rusthuis waar ze dan ook nog 2k+ voor mogen neerleggen. Waarom zou je dan als partner niet thuisblijven, zelfs al krijg je geen vergoeding is het nog steeds voordeliger dan ergens halftijds aan de slag te gaan.

Uiteraard is er heel spectrum waarbij mensen wel thuis kunnen wonen met voorgenoemde hulp, maar daar heb ik het niet over.

 

[Bloembak]

Er staat ook nergens dat ze het niet is. Maar het was ook eerder algemeen bedoeld, dan specifiek op dat artikel.

Ik spreek over mensen die zwaar hulpbehoevend zijn, als in immobiel. Zelf niet meer kunnen koken of je pilletjes uit elkaar kunnen houden noem ik nu niet bepaald zwaar hulpbehoevend.

Thuisverpleging voor naar het toilet te gaan? Die bel je dan op als je plots moet gaan en die staan er dan binnen vijf minuten of hoe zie je dat? De thuisverpleging die bij ons komt heeft 36 patiënten per shift, laat staan dat die nog extra on-call moeten komen voor mensen op het toilet te zetten.

Nee, die mensen zijn er niet. Dan stoppen ze de persoon uit noodzaak in een rusthuis waar ze dan ook nog 2k+ voor mogen neerleggen. Waarom zou je dan als partner niet thuisblijven, zelfs al krijg je geen vergoeding is het nog steeds voordeliger dan ergens halftijds aan de slag te gaan.

Uiteraard is er heel spectrum waarbij mensen wel thuis kunnen wonen met voorgenoemde hulp, maar daar heb ik het niet over.

Het gaat dan ook niet om over de zwaar hulpbehoevende mensen en de mensen die daarvoor moeten zorgen. Voor die zorgdragers is er in principe ook het statuut van mantelzorger. Geen probleem mee.

Het is niet productief om in elke discussie telkens het meest schrijnende voorbeeld of zielig verhaal of extreme situatie aan te halen om je punt te kunnen maken. En dat we daarom maar moeten pleiten om het status quo te behouden. Daar ben ik niet mee akkoord.

Er zijn gewoon heel wat mensen die om praktische en/of financiële redenen bij elkaar inwonen, en ja samenhuizen is vaak ook zorgen voor elkaar op een bepaalde manier. Maar dat ontslaat die mensen toch niet van enige verantwoording t.o.v. hun jarenlange werkloosheidsuitkering die ze ontvangen. Laat staan dat het toevallig altijd om zwaar hulpbehoevende mensen gaat.

 

[made of veng]

Het gaat dan ook niet om over de zwaar hulpbehoevende mensen en de mensen die daarvoor moeten zorgen. Voor die zorgdragers is er in principe ook het statuut van mantelzorger. Geen probleem mee.

Het is niet productief om in elke discussie telkens het meest schrijnende voorbeeld of zielig verhaal of extreme situatie aan te halen om je punt te kunnen maken. En dat we daarom maar moeten pleiten om het status quo te behouden. Daar ben ik niet mee akkoord.

Er zijn gewoon heel wat mensen die om praktische en/of financiële redenen bij elkaar inwonen, en ja samenhuizen is vaak ook zorgen voor elkaar op een bepaalde manier. Maar dat ontslaat die mensen toch niet van enige verantwoording t.o.v. hun jarenlange werkloosheidsuitkering die ze ontvangen. Laat staan dat het toevallig altijd om zwaar hulpbehoevende mensen gaat.

Ik heb steeds benadrukt dat ik het daar wel over heb. Op basis van het artikel kan je niet afleiden wat de situatie is. Het enige waar ik voor pleit is wat meer nuance dan de stelling dat elke mantelzorger wel voor 50-60% kan gaan werken. Dat is waar ik op reageerde.

 

[Alberta Balsalm]

Ik pik graag even in op de 'zwaar behulphoevende mensen die immobiel zijn' als in 'de rolstoelgebruikers'. Ik wil onderstrepen dat ik dit niet cynisch bedoel.

Het is echter iets te gemakkelijk om te denken dat deze, schijnbaar zwaarste categorie, eenvoudig in te delen valt. Het is namelijk altijd verrassend en altijd maatwerk en altijd afhankelijk van het persoonlijk proces en aard.

Uit eigen ervaring:

Rolstoelgebruiker 1 komt een solliciatietraining bij mij volgen. Is een half uur te vroeg, no problemo want ik ben altijd een uur voor start aanwezig om nog van alles voor te bereiden en vroege vogels op te vangen. Wat ik voor het laatste halfuur steevast to do houd is altijd de tafelindeling; Het lokaal op maat inrichten en dus met tafels en stoelen sleuren om gepast en aangenaam met elkaar aan tafel te kunnen gaan zitten. Heel gezwind heeft deze rolstoelgebruiker met mij de tafels en stoelen verzet en was hij daar handiger in dan ik. Een heel clevere mens met een geweldig gevoel voor humor. Die vooral vastloopt op het feit dat anderen hem veel gehandicapter bekijken dan dat hij zichzelf zo ziet. Wordt ondanks zijn intelligentie, goede opleiding en enorm krachtige manier waarop hij zijn benen compenseert overal afgewezen: want die zit in een rolstoel. Wil vooral gezien worden op zijn competenties en terecht. Wil aanbieden wat hij kan en daar alles uit halen.

Rolstoelgebruiker 2 meld zichzelf aan voor begeleiding. Blijkt in een rusthuis te wonen en zware psychiatrische problemen ook te hebben. Blijkt eigenlijk zonder toestemming van de mutualiteit zich aangemeld te hebben maar vond een administratieve loophole. Gaat meteen aan de slag om aan de lopende band klachten neer te leggen. Heeft in geen 15 jaar nog met een computer gewerkt maar eist dat er administratief thuiswerk aangeboden wordt, welk hij in het rusthuis kan uitvoeren. Want dat rusthuis kost hem nogal wat. Hij koos er niet voor om zich in deze situatie te bevinden dus wij moeten een oplossing bieden. En als die niet per onmiddellijk komt dan is dat omdat wij ons werk niet goed doen. Heeft geen inzicht in zijn ontbrekende competenties. Wil dat werkgevers zich aanpassen naar wat hij niet kan.

Gewoon wat food for thought. Het is allemaal niet zo zwart wit of zo makkelijk in te delen. En dat is het nut van de individuele verhalen. Niet om een partij te liggen jammeren en huilen maar wel om duidelijk te maken dat het allemaal niet zo standaard is als mensen (die er eigenlijk niets van weten) graag willen denken.

Betreft mantelzorg: daar kon je voorheen vrijstelling voor krijgen (met veel uitkeringsverlies) maar dat werd al enkele jaren geleden afgeschaft. Heel vreemd wanneer je weet dat de acute impact van de vergrijzing voor de deur staat en opvang in een OCMW rusthuis veel meer kost aan de hele maatschappij en een pak onmenselijker is.

Ook naar onze ouderen mogen we met wat meer nuance kijken.

Voordat ze mij ooit in een kamertje in een rusthuis steken, wat ik niet kan betalen omdat ik zo stom ben geweest een carrierre in de sociale sector uit te bouwen (wat geen zak verdient but someone's gotta do it), waar goedbedoelende verpleegsters in verkleinwoordjes tegen mij spreken alsof ik bij voorbaat al debiel ben en ik geen enkele vrijheid meer heb zou ik liefst gewoon een overdosis heroïne nemen zodat ik dit niet hoef mee te maken.

Het gaat mij in alle drie deze gevallen (rolstoel 1, 2 en mijzelf over 40 jaar) over zelfbeschikking en in een gestandaardiseerd vak gestopt worden door mensen die totaal geen kennis van zaken hebben.

 

[Straddle]

Uit artikel. Mss dat sommige vooroordelen toch een grond van waarheid bevatten.

Op de infosessie voor wie na 20 jaar uitkering verliest: ‘Gehuild toen ik de brief kreeg'

Wie twintig jaar werkloosheid op de teller heeft, verliest vanaf januari zijn werkloosheidsuitkering. Vakbond ABVV-FGTB organiseerde maandag een infosessie voor die groep.

www.bruzz.be

Bij de ABVV/FGTB Brussel: 2.200 van hun mensen verliezen hun werkloosheidsuitkering, waaronder 17 Nederlandstaligen.
0.80% Nederlandstaligen versus 99.2% Franstaligen.

 

[Alberta Balsalm]

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2025/10/02/cijfers-beperking-werkloosheid-in-de-tijd-vdab/

De helft van de 4.000 Vlamingen die vanaf januari zijn uitkering verliest heeft een arbeidsbeperking. Ik denk zelf dat een deel daarvan inderdaad niet meer kan werken en op een verkeerd statuut staat. En ik denk dat een deel heel graag wil werken maar geen werkgever kan vinden die het wil proberen met ze.

 

[KnightOfCydonia]

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2025/10/02/cijfers-beperking-werkloosheid-in-de-tijd-vdab/

De helft van de 4.000 Vlamingen die vanaf januari zijn uitkering verliest heeft een arbeidsbeperking. Ik denk zelf dat een deel daarvan inderdaad niet meer kan werken en op een verkeerd statuut staat. En ik denk dat een deel heel graag wil werken maar geen werkgever kan vinden die het wil proberen met ze.

Je moet dat niet zelf denken? Je verwijst naar een artikel dat het zelf al zegt.

Uit de gedetailleerde cijfers blijkt ook dat de hervorming veel kwetsbare mensen zal treffen. De helft van de 4.000 werklozen heeft een arbeidsbeperking. Het gaat dan bijvoorbeeld over mensen met autisme, chronische rugklachten of een verslaving(sverleden).
Zij werken al lang niet, zijn daar meestal ook niet toe in staat volgens de VDAB, maar vallen wel nog steeds onder de werkloosheidsregeling. De kans dat veel van die mensen aan de slag zullen gaan, is erg klein. Een deel van hen zal zich aanmelden voor een invaliditeitsuitkering, anderen zullen waarschijnlijk naar het OCMW stappen voor een leefloon.

Des te beter dat die mensen dan in het juiste stelsel terechtkomen denk ik dan. Chronische rugklachten moeten ook niet betekenen dat je totaal niet meer kan werken, al besef ik maar al te goed dat je natuurlijk iemand die 30 jaar gemetst heeft niet zomaar omschoolt naar iets anders.

Daarbij zou men wel mogen aanvullen dat er tenzij m'n Frans tekort schiet, hiertegenover 18.700 Walen staan, een veelvoud (Brusselaars vind ik niet meteen terug), die vanaf januari hun uitkering verliezen.

Als klopt waar men op mikt, dat slechts één derde terugvalt op een leefloon of ziekteuitkering, één derde op 'eigen middelen' (bv. zwart-werk, gezinsleden, kapitaal, huurinkomsten) en één derde terug gaat werken (win-win) dan is dit een gigantische hervorming en besparing, richting bijna 2 miljard per jaar.

Ik ben oprecht benieuwd of dit optimistisch rekenen klopt en hoop uiteraard (menselijk) dat er geen mensen hierdoor te zwaar in de problemen komen, behalve uiteraard degenen die effectief écht profiteren. Zwartwerk tiert bijvoorbeeld wel degelijk nog steeds welig in dit land.
De cynicus in mij denkt dat 1/3 weinig lijkt.

 

[Yo-Han]

Ik heb steeds benadrukt dat ik het daar wel over heb. Op basis van het artikel kan je niet afleiden wat de situatie is. Het enige waar ik voor pleit is wat meer nuance dan de stelling dat elke mantelzorger wel voor 50-60% kan gaan werken. Dat is waar ik op reageerde.

En ik reageerde zo omdat niet elke mantelzorger 100% op kosten van de maatschappij moet leven. Dan schakel je oa de andere vormen van hulp in, dagelijkse thuisverpleging etc. Niet iedereen heeft ook nog familie of mensen die dat kunnen voor hen, en die mensen moeten ook hun plan trekken. Dus daar zijn middelen voor.
Ik heb ook niet gezegd elke mantelzorger hé, en ook niet elke mantelzorger zal al 10 20 jaar een werkloosheidsuitkering krijgen, verre van denk ik. Zo een anekdotische case zal in Vlaanderen al een hele poos bijna onmogelijk zijn.

ps. Men mag zeker menselijk blijven en er al eens goed bij stil staan hoe m'n met de toenemende vergrijzing en de oa hogere rusthuiskost dit probleem gaat aanpakken. Maar daarvoor zullen specifieke statuten of hervormingen nodig zijn als een deel van de zorg of bijna de complete zorg door en werkend of niet werkend familielid gebeurt.

 

[lammeken]

Ik pik graag even in op de 'zwaar behulphoevende mensen die immobiel zijn' als in 'de rolstoelgebruikers'. Ik wil onderstrepen dat ik dit niet cynisch bedoel.

Het is echter iets te gemakkelijk om te denken dat deze, schijnbaar zwaarste categorie, eenvoudig in te delen valt. Het is namelijk altijd verrassend en altijd maatwerk en altijd afhankelijk van het persoonlijk proces en aard.

Uit eigen ervaring:

Rolstoelgebruiker 1 komt een solliciatietraining bij mij volgen. Is een half uur te vroeg, no problemo want ik ben altijd een uur voor start aanwezig om nog van alles voor te bereiden en vroege vogels op te vangen. Wat ik voor het laatste halfuur steevast to do houd is altijd de tafelindeling; Het lokaal op maat inrichten en dus met tafels en stoelen sleuren om gepast en aangenaam met elkaar aan tafel te kunnen gaan zitten. Heel gezwind heeft deze rolstoelgebruiker met mij de tafels en stoelen verzet en was hij daar handiger in dan ik. Een heel clevere mens met een geweldig gevoel voor humor. Die vooral vastloopt op het feit dat anderen hem veel gehandicapter bekijken dan dat hij zichzelf zo ziet. Wordt ondanks zijn intelligentie, goede opleiding en enorm krachtige manier waarop hij zijn benen compenseert overal afgewezen: want die zit in een rolstoel. Wil vooral gezien worden op zijn competenties en terecht. Wil aanbieden wat hij kan en daar alles uit halen.

Dit is zo herkenbaar.

Ik heb indertijd zeer veel gesolliciteerd en kreeg daarbij bijna constant het deksel op de neus.
Dan moet je zeer sterk in je schoenen staan om het op den duur niet gewoon op te geven en foert te zeggen.
Werkgevers mogen op dat vlak toch echt wel eens in eigen boezem kijken.
Ik wilde echt graag terug aan het werk, maar je werd vaak al niet meer in overweging genomen vanaf men de rolstoel zag .
Op den duur begin je het zelf bijna te geloven dat je niks meer kan en je niet meer mag meedraaien in de maatschappij.

En dat was dan nog voor een knelpuntberoep waar men smeekt naar goede profielen.

 

[Sneeuwstorm]

Dit is zo herkenbaar.

Ik heb indertijd zeer veel gesolliciteerd en kreeg daarbij bijna constant het deksel op de neus.
Dan moet je zeer sterk in je schoenen staan om het op den duur niet gewoon op te geven en foert te zeggen.
Werkgevers mogen op dat vlak toch echt wel eens in eigen boezem kijken.
Ik wilde echt graag terug aan het werk, maar je werd vaak al niet meer in overweging genomen vanaf men de rolstoel zag .
Op den duur begin je het zelf bijna te geloven dat je niks meer kan en je niet meer mag meedraaien in de maatschappij.

En dat was dan nog voor een knelpuntberoep waar men smeekt naar goede profielen.

Als dat is voor een bureaujob (vb. IT) dan zou dat eigenlijk geen rol mogen spelen. Het is niet omdat je benen niet werken dat je verstand niet functioneert.
Anderzijds zullen diezelfde werkgevers wel eisen dat iemand met een gebroken been nog van thuis werkt...

 

[made of veng]

En ik reageerde zo omdat niet elke mantelzorger 100% op kosten van de maatschappij moet leven. Dan schakel je oa de andere vormen van hulp in, dagelijkse thuisverpleging etc. Niet iedereen heeft ook nog familie of mensen die dat kunnen voor hen, en die mensen moeten ook hun plan trekken. Dus daar zijn middelen voor.
Ik heb ook niet gezegd elke mantelzorger hé, en ook niet elke mantelzorger zal al 10 20 jaar een werkloosheidsuitkering krijgen, verre van denk ik. Zo een anekdotische case zal in Vlaanderen al een hele poos bijna onmogelijk zijn.

ps. Men mag zeker menselijk blijven en er al eens goed bij stil staan hoe m'n met de toenemende vergrijzing en de oa hogere rusthuiskost dit probleem gaat aanpakken. Maar daarvoor zullen specifieke statuten of hervormingen nodig zijn als een deel van de zorg of bijna de complete zorg door en werkend of niet werkend familielid gebeurt.

Je zei dat een mantelzorger van een heel hulp behoevende wel wat flexibiliteit mag krijgen in zijn 50% werk. En ik zeg daarop dat iemand die zorgt voor een heel hulpbehoevend iemand niet eens 50% kan gaan werken. En nee, mensen die dat netwerk niet hebben moeten niet hun plan trekken, die steekt men in een rusthuis. Als je denkt dat thuisverpleging halftijds zorg komt voorzien weet je niet goed hoe die mensen werken vrees ik.

Akkoord met je laatste alinea.

 

[gumball4000]

"Het kwam redelijk hard aan": Peter kreeg het slechte nieuws dat zijn werkloosheidsuitkering wordt stopgezet

"Het kwam redelijk hard aan": Peter kreeg het slechte nieuws dat zijn werkloosheidsuitkering wordt stopgezet | VRT NWS: nieuws

Volgens de VDAB verliezen 4.092 Vlamingen die langer dan 20 jaar werkloos zijn begin volgend jaar hun uitkering. Zij kregen intussen allemaal een brief. De federale regering heeft beslist om de werkloosheidsuitkeringen na een tijd stop te zetten. Dat systeem gaat in januari van start, en wordt...

vrtnws.be

 

[Antwerpenaar88]

Optie 3 nog toevoegen: "Meer mensen richting ziekte/invaliditeit"

Moeten ze wel een huisarts vinden die hun zo een lange periode wil thuisschrijven.

 

[JPV]

Als dat is voor een bureaujob (vb. IT) dan zou dat eigenlijk geen rol mogen spelen. Het is niet omdat je benen niet werken dat je verstand niet functioneert.
Anderzijds zullen diezelfde werkgevers wel eisen dat iemand met een gebroken been nog van thuis werkt...

Een bureaujob heeft natuurlijk ook nood aan mobiliteit, hé.

Als ik morgen invalide wordt, moet ik nog altijd op mijn werk geraken. Met de NMBS zou dat in de praktijk quasi onmogelijk zijn of hoogstens 1 dag per week. Bovendien ben ik dan niet flexibel. Ook kan ik niet zeker zijn dat externe vergaderingen waar ik naartoe moet, in een toegankelijk gebouw plaatsvinden. Vergaderingen met simultaanvertaling zouden bvb al lastig zijn, omdat de micro vaak te ver staat van een niet-verhoogbare tafel. De tolken zouden mij dus niet kunnen horen en mij niet vertalen.



(mijn werkgever heeft trouwens iemand jarenlang een taxi voor mindervaliden gegeven, maar denk dat mijn traject daar iets te duur voor zou zijn . Vermoedelijk zouden ze me wel in dienst houden, met héél veel telewerk, maar dat weegt uiteindelijk ook op de rentabiliteit van mijn job).

 

[benjicroc]

Dit zijn idd allemaal dingen waar ik (uiteraard) nog niet bij heb stilgestaan.
Het is zoveel meer dan gewoon een verhoogje hebben om binnen te geraken op het werk en je stoel onder de bureau te rollen.

Chapeau in ieder geval aan de werknemers en werkgevers die allemaal die inspanningen doen

 

[Sylverscythe]

Een bureaujob heeft natuurlijk ook nood aan mobiliteit, hé.

Als ik morgen invalide wordt, moet ik nog altijd op mijn werk geraken. Met de NMBS zou dat in de praktijk quasi onmogelijk zijn of hoogstens 1 dag per week. Bovendien ben ik dan niet flexibel. Ook kan ik niet zeker zijn dat externe vergaderingen waar ik naartoe moet, in een toegankelijk gebouw plaatsvinden. Vergaderingen met simultaanvertaling zouden bvb al lastig zijn, omdat de micro vaak te ver staat van een niet-verhoogbare tafel. De tolken zouden mij dus niet kunnen horen en mij niet vertalen.



(mijn werkgever heeft trouwens iemand jarenlang een taxi voor mindervaliden gegeven, maar denk dat mijn traject daar iets te duur voor zou zijn . Vermoedelijk zouden ze me wel in dienst houden, met héél veel telewerk, maar dat weegt uiteindelijk ook op de rentabiliteit van mijn job).

Grotendeels off-topic, maar de infrastructuur in dit land is verre van rolstoelvriendelijk. Je haalt de NMBS aan (of misschien eerder Infrabel): je hebt nog heel wat stations zonder lift, waar je heel wat trappen moet nemen, en ik weet niet hoe makkelijk je van je perron op een trein raakt met een rolstoel. Ook gewoon de stoep op veel plaatsen: vaak hobbelige, smalle stroken van betontegels met allerhande rommel in de weg.

 

[JPV]

Grotendeels off-topic, maar de infrastructuur in dit land is verre van rolstoelvriendelijk. Je haalt de NMBS aan (of misschien eerder Infrabel): je hebt nog heel wat stations zonder lift, waar je heel wat trappen moet nemen, en ik weet niet hoe makkelijk je van je perron op een trein raakt met een rolstoel. Ook gewoon de stoep op veel plaatsen: vaak hobbelige, smalle stroken van betontegels met allerhande rommel in de weg.

klopt. Wie denkt dat een bepaald traject rolstoeltoegankelijk is (we spreken nog niet over rolstoelvriendelijk), moet eens met een rolstoelgebruiker mee op stap gaan. Mijn traject te voet naar het station is dat alvast niet, en dan is het grootste stuk ervan nog maar recent herlegd.

Soms gaat het ook over simpele zaken: de dag dat er vuilbakken opgehaald worden, moet je al op een héél stuk langere tijd rekenen om op je bestemming te geraken.

Dingen zoals dit: fietsen icm auto's die dicht bij de stoep staan

of borden voor wegenwerken:

laat staan liften die plots niet werken voor onbepaalde tijd.

 

[Sylverscythe]

klopt. Wie denkt dat een bepaald traject rolstoeltoegankelijk is (we spreken nog niet over rolstoelvriendelijk), moet eens met een rolstoelgebruiker mee op stap gaan. Mijn traject te voet naar het station is dat alvast niet, en dan is het grootste stuk ervan nog maar recent herlegd.

Ik ben eens met vrouw, dochter, en schoonmoeder in rolstoel Gent gaan bezoeken. Mijn schoonmoeder was enkel verzwakt dus die kon desnoods nog uitstappen, maar ik kan je zeggen dat het een uitdaging was. En dat was dan gewoon met de wagen naar een stadsparking rijden.

 

[lammeken]

Een bureaujob heeft natuurlijk ook nood aan mobiliteit, hé.

Als ik morgen invalide wordt, moet ik nog altijd op mijn werk geraken. Met de NMBS zou dat in de praktijk quasi onmogelijk zijn of hoogstens 1 dag per week. Bovendien ben ik dan niet flexibel. Ook kan ik niet zeker zijn dat externe vergaderingen waar ik naartoe moet, in een toegankelijk gebouw plaatsvinden. Vergaderingen met simultaanvertaling zouden bvb al lastig zijn, omdat de micro vaak te ver staat van een niet-verhoogbare tafel. De tolken zouden mij dus niet kunnen horen en mij niet vertalen.



(mijn werkgever heeft trouwens iemand jarenlang een taxi voor mindervaliden gegeven, maar denk dat mijn traject daar iets te duur voor zou zijn . Vermoedelijk zouden ze me wel in dienst houden, met héél veel telewerk, maar dat weegt uiteindelijk ook op de rentabiliteit van mijn job).

Klopt wat je zegt inderdaad.
Maar in mijn geval was dit geen issue, of zou het geen mogen zijn.
Ik rijd zelf met de wagen op eigen kracht en zonder hulp. Wat ook zo altijd is doorgegeven aan werkgevers waar ik solliciteerde.
Ik wil hier nu geen discussie openen over rolstoelen enzo, maar werkgevers mogen gerust wat meer gesensibiliseerd worden over mensen met een handicap die solliciteren.

 

[zwarten]

Werklozen over het verlies van hun uitkering: “Ik voel me niet thuis in het werkcircuit, dat kapitalistische gedoe

Case 1:

Onder de aanwezigen is Ronny Lambrecht (61), al meer dan twintig jaar werkloos. “Ik voel me niet thuis in het werkcircuit, dat kapitalistische gedoe”, zegt hij. “Ik heb het vroeger geprobeerd, maar werd te vaak afgewezen.” Hij werkt als vrijwilliger bij de voedselbank. “We helpen anderen, maar dat telt niet voor de regering. En aan die socialisten van Vooruit heb je ook niets meer. Ik heb geen huis, geen partner en geen spaargeld. Wat moet ik nu doen?”

Case 2:

Kristin (59) zoekt na de sessie naar antwoorden bij de vakbondsmensen. “Ik heb verschillende hernia’s en mijn knieën zijn kapot. Ik wil werken, maar het lukt niet”, zegt ze verdrietig. “Mijn dochter heeft autisme en mijn man zit in het buitenland. Niemand keek ooit naar mij om en nu willen ze plots al hun geld bij ons halen?”

Algemene tendens

Ook de andere werklozen zitten met veel vragen. “Wat als je niets van het OCMW krijgt?”, vraagt iemand tijdens de sessie. “Hoe zit het met vrijstellingen voor 55-plussers?” klinkt het luid. Een vrouw achteraan vraagt zich af of de regering zou vallen als iedereen volgende week betoogt.

Ergens kan ik me toch niet ontdoen van het idee dat het vooral de ander zijn schuld is. U niet thuisvoelen in het kapitalistisch systeem is een redelijk zwak excuus om gratis door het leven te gaan. Ook in case 2 vind ik de opmerking 'willen ze nu plots al hun geld bij ons halen' Neen, we willen geen geld meer geven.. niet halen, die nuancering is blijkbaar niet duidelijk.