Wat is voor jou niet vanzelfsprekend, maar voor anderen wel?

[derp]

Mijne weg vinden. Ik kan 10 jaar ergens wonen en nog altijd verloren lopen in mijn eigen straat. Sommige mensen zijn continu zo bezig met bepaalde landmarks in hun hoofd te hebben (bv een kerktoren) en zijn zich dan bewust waar ze zijn t.o.v die kerktoren en kunnen zich zo oriënteren, dat heb ik dus echt totaal niet. Als ik mijne weg ken van punt A -> B en van B -> C en ik moet op een dag van A -> C dan zal ik dus altijd A -> B -> C doen in plaats van een logischere route te nemen waarbij B overgeslagen wordt.

 

[Archaos]

Bij mij hangt dat echt af of mijn gesprekspartner interessant is of niet. Er zijn onderwerpen waar ik oeverloos over kan doorbomen maar als er weinig common ground is valt het gesprek snel stil aan mijn kant. Humor doet ook veel, als die gelijkaardig is komt het gesprek véél beter op gang en is het ijs snel gebroken.

Als ik de mensen (goed) ken dan valt het meestal wel mee. Dan vind ik (vaak) wel iets om over te praten.

Nu, een grote prater ben ik sowieso niet. Idealiter is de andere persoon een spontane, babbelgrage persoon
Ik ben zelden de persoon die het gesprek echt gaande houdt. Tenzij dan bij familie of hele goede vrienden.

Ik ben meestal ook wel 'de stille'. Hoe groter de groep, hoe stiller ik word.

Ik lig er wel steeds minder en minder wakker van. Vroeger vond ik dat nog 'erg' of ongemakkelijk, maar als ik nu voor de 83e keer die ene collega aan het koffiemachine tegenkom, en er wordt wéér niets gezegd, dan denk ik nu ook al sneller van 'Tja, hij/zij zegt ook niets hé... move on...'

 

[eniac]

Wegens misofonie:

• in een stille ruimte zitten waar mensen aan het eten zijn en daar rustig onder blijven
• reclames horen op radio of TV die bepaalde geluiden hard uitvergroten (reclame voor een drank waar de slokken overdreven luid klinken, gefluister bvb. Tamaris-reclames, gekus op TV, ...) zonder daar echt lastig over te worden en dat duidelijk te laten blijken
  • ASMR vids als exponent hiervan - verdraag ik gewoon niet

 

[JorisBlack]

De meeste van die dingen werken niet in mijn ervaring, ge moet al de specifieke pompen weten staan.

Idd, ik weet hoe het moet maar meestal klikt dat ding gewoon niet vast...

 

[Str8_6]

Een zak bbq kolen open doen. Blijkbaar is er een techniek dst je dat met dat touwtje makkelijk kan. Meermaals proberen uit te zoeken maar na 5 minuten verlies ik mijn geduld en komt hangry modus boven dat ik de zak gewoon maar kapot scheur.

 

[Coolguy]

Een zak bbq kolen open doen. Blijkbaar is er een techniek dst je dat met dat touwtje makkelijk kan. Meermaals proberen uit te zoeken maar na 5 minuten verlies ik mijn geduld en komt hangry modus boven dat ik de zak gewoon maar kapot scheur.

Herkenbaar
Overgeschakeld naar gas nu om met mijn rijkdom te pronken

 

[Mr.Anderson]

Ik heb het soms ontzettend moeilijk om namen te onthouden/herinneren. Geen enkel probleem met nummers, maar wel met namen. Ik heb dus enkele medewerkers op 't werk waarvan ik de naam constant vergeet, of echt moeite heb om hem op te rakelen.
Ik heb dat altijd gehad. Ik wist tijdens mijn studies het huisnummer waar collegastudenten op kot zaten, maar de voornaam, dat was soms moeilijker.
Dat zijn dan geen mensen die ik af en toe zie. Ik mail de meeste van die mensen meerdere keren per week, en passeer sowieso 's morgens bij hen op het bureau..

Ik heb dat ook. Namen onthouden is een ramp. Maar dan vooral van kinderen / baby's waar ik geen echte band mee heb. Als we op babybezoek gaan moet m'n vrouw mij altijd updaten, want ik herken meisje/jongen niet en onthoud al zeker de naam niet.

Kinderen van vrienden zal ik zelden bij naam uitspreken omdat ik het gewoonweg niet meer weet.

Ugar die probeert om een naam uit te vissen.

Ugar: Ah, en hoe spel je jouw naam alweer?
Collega: Uhm? T-O-M. Tom.

Nee, maar hoe los je dat dan meestal op? De naam opnieuw vragen of ontwijken?

Hoe los je dat op:

Wat is uw naam alweer? "Tom".
'Ja, dat weet ik wel, uw familienaam bedoel ik'.

Voor mij niet vanzelfsprekend: de weg kennen. Ik mag 5 keer naar dezelfde locatie rijden, de 6de keer zal ook met gps zijn. Ik onthoud niets van de baan, dat is echt een ramp.

Heel vreemd, want in games (zoals GTA o.i.d.) lukt dat dan wel weer.

 

[Sylverscythe]

Ik heb altijd goed namen kunnen onthouden nadat ik die mensen had gesproken, tot op het punt dat ik in het middelbaar aan een bushalte iemand aansprak waarmee ik nog in de kleuterklas had gezeten (en tijdens de lagere school in een andere klas). Om dat terug te krijgen "euh wie ben jij?"

Nu komt daar precies wel wat sleet op, zo ontmoet ik in dezelfde context een Evelien en een Elise, en slaag ik die kennelijk altijd door elkaar.

Ook door mijn gebrek aan interesse in smalltalk tijdens het trainen zeg ik daar tegen een hoop mensen steevast "hallo" terwijl ik nooit hun naam heb geleerd, bij sommigen al 10 jaar ofzo. Dat is ook zo'n geval waar het nu wat ongemakkelijk wordt om dat nog te vragen.

 

[Bugsy]

Niet tegen mezelf praten.

Voor mij is het veel gemakkelijker om de dingen die ik denk effectief uit te spreken, dat helpt bij het denkproces. Als ik alleen thuis ben voer ik hele conversaties met mezelf. Uiteraard als ik denk dat andere mensen mij kunnen horen hou ik het allemaal wel intern Maar soms ben ik tijdens de wandeling met de hond wel onbewust beginnen praten, wat dan best genant is als je plots iemand tegen komt....

 

[gumball4000]

Ik vind dat vaak een dubbele. Als die "vriend" het de moeite waard vindt, dan verwatert er toch niets? Als je het lange tijd van 1 kant laat komen is dat iets anders, maar vaak komt het van geen enkele kant en noemt men het verwaterd.

Goh, ikzelf heb ook niet veel goede vrienden. Ik denk dat ik ze op één hand kan tellen. Al de rest is eerder een kennis geworden.
Kan dit kwaad? Nee, helemaal niet.
Maar anderzijds verrast het mij dan weer hoe andere mensen die vriendschap zien.
Ik ken een ex-medestudent waarmee ik mn bachelor gedaan heb. Na onze studies, spraken wij in het begin 2-3x/jr af, spraken we mekaar vaak op Facebook...en sinds hij een kind heeft, hoor ik hem amper...of komt het volledig van mij kant. Als we afspreken is het de laatste 3jr maar 1x/jr geweest.
Je zou dan denken "Oké, dit verwatert gewoon.."
En plots gaat hij trouwen...en ben ik één van zijn 3 vrienden die uitgenodigd is op zijn trouw. Hij ziet me dus wel degelijk als een goeie vriend blijkbaar. Heel bizar ook gewoon... We zijn nu +- 6-8mnd na de trouw en ik hoor hem nu weer amper. Weet niet wat ik ervan moet denken.

 

[massiveidiot]

Ik ben nogal in mijn eigen gekeerd, waardoor ik eerder neerslachtig ben en een gezonde portie empathie mis. En daardoor eerder een slechte vriend ben. En bijgevolg ook geen hopen vrienden heb. Ik vind heel moeilijk een klik met mensen. En de uitzondering waarmee het wel klikt, klamp ik dan te hard aan vast. Mensen vinden dan meestal vreemd. En dan zijn we full circle.

 

[Eland]

Ik vind dat vaak een dubbele. Als die "vriend" het de moeite waard vindt, dan verwatert er toch niets? Als je het lange tijd van 1 kant laat komen is dat iets anders, maar vaak komt het van geen enkele kant en noemt men het verwaterd.

Ik snap uw punt. Bij mij is het gewoon zo dat ik vaak niet direct reageer op berichten etc. en dan daardoor enkele uren/dagen later denk dat het niet meer de moeite is om erop te antwoorden. Hierdoor heb ik geen band meer met vriendengroepen uit het middelbaar/oude hobby's.

Ik reageer zo ook soms niet op berichten van mensen uit m'n omgeving die ik vaak zie. Da's door uitstel waarna ik een tijd later denk dat het geen zin meer heeft om erop te antwoorden.

 

[nestorius]

Ten grootste frustratie van men vrouw en dergelijke, ik kan geen gesprekken verstaan vant moment dat er een beetje achtergrond lawaai is (tv/radio/dampkap/koken/verkeer). Dat lawaai in de achtergrond overstemt voor mij alles terwijl het voor anderen precies zonder issue lukt om een gesprek te voeren.

Herkenbaar en erg irritant omdat mensen dat precies moeilijk snappen dat dat niet zo evident is.

 

[Str8_6]

Niet tegen mezelf praten.

Voor mij is het veel gemakkelijker om de dingen die ik denk effectief uit te spreken, dat helpt bij het denkproces. Als ik alleen thuis ben voer ik hele conversaties met mezelf. Uiteraard als ik denk dat andere mensen mij kunnen horen hou ik het allemaal wel intern Maar soms ben ik tijdens de wandeling met de hond wel onbewust beginnen praten, wat dan best genant is als je plots iemand tegen komt....

Haha doe ik ook. Dan doe ik alsof ik aan het hoesten was als ik iemand tegen kom. Maar volgens mij kan ik dat even goed niet doen.

 

[Mojo]

Ballonnen knopen! Wie heeft er ooit beslist om die floepkes zo kort te maken?!!

 

[DiffieHM]

Als ik de mensen (goed) ken dan valt het meestal wel mee. Dan vind ik (vaak) wel iets om over te praten.

Nu, een grote prater ben ik sowieso niet. Idealiter is de andere persoon een spontane, babbelgrage persoon
Ik ben zelden de persoon die het gesprek echt gaande houdt. Tenzij dan bij familie of hele goede vrienden.

Ik ben meestal ook wel 'de stille'. Hoe groter de groep, hoe stiller ik word.

Ik lig er wel steeds minder en minder wakker van. Vroeger vond ik dat nog 'erg' of ongemakkelijk, maar als ik nu voor de 83e keer die ene collega aan het koffiemachine tegenkom, en er wordt wéér niets gezegd, dan denk ik nu ook al sneller van 'Tja, hij/zij zegt ook niets hé... move on...'

Ook een beetje dit. Ik heb gewoon een hekel aan het "praten om te praten". Op een slechte dag moet ik bij mij bij wijze van spreken al inhouden om niet met mijn ogen te rollen als iemand weer eens over het weer begint of zo. Maar als er iemand aan het koffiemachien begint over een interessant onderwerp dan kan het wél eens een lange pauze worden

 

[R@ndom]

Een ziekenhuis, (mijn) grote bron van ergernis, je bent een blok vlees dat ze binnenbrengen zoals een 1/2 varken bij de beenhouwer, een bloemlezing over de jaren heen.

• Tijdje terug op spoed beland, stond daar ineens een verpleger(spuit stak bijna in mijn arm) vraag ik: wat gaan we doen? Ah meneer ik ga in een tetanus spuit geven want etc. ... dat had wel graag vooraf effe geweten, heb spuit gehad maar de manier waarop.
• Onderzoeken: men loopt binnen en buiten of deur blijft wagenwijd open staan alsof het niets is terwijl ge daar in uwe naakt staat/ligt en nu mogen die dat in alle maten en geuren en kleuren gezien hebben, een beetje privacy aub mag toch wel.
• Pijn : hoe kan iemand (dokter/verpleger) weten hoe ik pijn ervaar? Niet dat ik per direct een spuit morfine wil maar men minimaliseert uw pijn naar boutades in de zin van , nog effe op uw tanden bijten, een gebroken arm die 45° graden scheef staat is duidelijk dacht ik dat dat geen komedie is en na 2 uur wachten doet dat echt pijn en dan is een zinnetje als niet kleinzerig iets teveel gezegd.
• Met bejaarde moeder naar spoed, het is niet omdat iemand oud is dat ze ook seniel zijn per definitie, respectvol iemand aanspreken misschien om te beginnen?
• Met echtgenote naar spoed omdat ze dacht dat ze haar enkel gebroken had, spoedarts deed het nogal lacherig af ..platen gaven wel degelijk een breuk aan ...

 

[Deleted member 611]

Focussen, in audio en visueel drukke omstandigheden.
Aanpassen aan zeer snelle veranderingen.
Het leven zijn loop laten, de controle uit handen geven.
Hulp vragen bij iets wat mij dan wel goed ligt, aan de andere kant nieuwe en onbekende taken uitvoeren zonder supervisie.
Stoppen met nadenken over echt alles.

 

[polar bear]

Mijne weg vinden. Ik kan 10 jaar ergens wonen en nog altijd verloren lopen in mijn eigen straat. Sommige mensen zijn continu zo bezig met bepaalde landmarks in hun hoofd te hebben (bv een kerktoren) en zijn zich dan bewust waar ze zijn t.o.v die kerktoren en kunnen zich zo oriënteren, dat heb ik dus echt totaal niet. Als ik mijne weg ken van punt A -> B en van B -> C en ik moet op een dag van A -> C dan zal ik dus altijd A -> B -> C doen in plaats van een logischere route te nemen waarbij B overgeslagen wordt.

Dat is dan weer 1 van mijn alles sterkste punten. Ik herken wegen en huizen jaren lang ook al passeer ik er zelden.
Mooiste voorbeeld is als 6 jarige met mijn pa mee gegaan om een boerenkar te kopen op een erf 45km van ons huis. Vorig jaar voor mijn werk op pad en door wegenwerken een klein weggetje moeten nemen en ik passeerde langs een boerderij en ik wist 1 seconde later dat dit het hof was waar we die kar weest gaan halen waren. 's Avonds nog gebeld om te verifiëren met mijn pa en het klopte. 29 jaar na datum.
Ik kan dan weer echt niet goed hoofdrekenen. Barslecht ben ik daar in net als taalfouten, ik weet dat ik er constant maak en het geraakt er gewoon niet in.

 

[Bloembak]

Small talk.