Wat is voor jou niet vanzelfsprekend, maar voor anderen wel?
- Onderwerp starter Panda
- Startdatum
Prietpraat maken bij de slager/bakker/supermarkt.
Ook al kom ik zelfs vrienden tegen he, ik ben dan ongemakkelijk en ik weet dus niet waarom. Terwijl ik echt wel een sociaal leven heb he. In zo een setting kan ik dus geen gesprek gaande houden.
Nu, ze weten dat en maken het dan natuurlijk nog extra awkward als ze me tegenkomen.
Ook al kom ik zelfs vrienden tegen he, ik ben dan ongemakkelijk en ik weet dus niet waarom. Terwijl ik echt wel een sociaal leven heb he. In zo een setting kan ik dus geen gesprek gaande houden.
Nu, ze weten dat en maken het dan natuurlijk nog extra awkward als ze me tegenkomen.
ugar
Well-known member
Ik heb het soms ontzettend moeilijk om namen te onthouden/herinneren. Geen enkel probleem met nummers, maar wel met namen. Ik heb dus enkele medewerkers op 't werk waarvan ik de naam constant vergeet, of echt moeite heb om hem op te rakelen.
Ik heb dat altijd gehad. Ik wist tijdens mijn studies het huisnummer waar collegastudenten op kot zaten, maar de voornaam, dat was soms moeilijker.
Dat zijn dan geen mensen die ik af en toe zie. Ik mail de meeste van die mensen meerdere keren per week, en passeer sowieso 's morgens bij hen op het bureau..
Ik heb dat altijd gehad. Ik wist tijdens mijn studies het huisnummer waar collegastudenten op kot zaten, maar de voornaam, dat was soms moeilijker.
Dat zijn dan geen mensen die ik af en toe zie. Ik mail de meeste van die mensen meerdere keren per week, en passeer sowieso 's morgens bij hen op het bureau..
www.asciitable.com
Efkes naar beneden scrollen naar de letters en daar staat de oplossing voor uw probleem. Wel niet vergeten terug om te zetten van cijfers naar letters als ge iemand aanspreekt.
maccie
Active member
Ten grootste frustratie van men vrouw en dergelijke, ik kan geen gesprekken verstaan vant moment dat er een beetje achtergrond lawaai is (tv/radio/dampkap/koken/verkeer). Dat lawaai in de achtergrond overstemt voor mij alles terwijl het voor anderen precies zonder issue lukt om een gesprek te voeren.
Nice, ik ben niet alleen!
als ik ex-klasgenoten tegenkom in de supermarkt ofzo heb ik het daar echt lastig mee.
"Amaaaai! lang geleden! hoe ist?"
"euhm, goed". Done.
Eentje die ik slechts onlangs ontdekt heb:
dingen visueel inbeelden. Ik kan dat dus niet, als je tegen mij zegt "beeld u een vierkant in", dan kan ik u 1000 eigenschappen van een vierkant vertellen, maar ik kan geen vierkant voor mij zien. Heeft ook wel wat verregaandere gevolgen. Ik besefte bvb dus dat ik mij mijn (overleden) grootouders niet meer voor de geest kon halen. En toen besefte ik dat ik zelfs het gezicht van onze dochter niet voor de geest kan halen.
Als er iemand mij ooit overvalt en ze willen een robotfoto, ga ik dus ook niet verder komen dan "ja ja, hij heeft een gezicht, daar ben ik zeker van".
Ik wil u niet in paniek doen schieten, maar dat is het eerste symptoom van gehoorverlies.
maccie
Active member
Kweenie, heb het al voor zolang ik me kan herinneren. Toch al zeker van in mijn tienerjaren dus heb het al zo'n 15+ jaar, is ook niet verergerd of dergelijke. Ik hoor anders wel het kleinste geluidje nog, een zoemend voedingsblok van de laptop etc ... dat vind mijn vrouw dan absurd dat ik dat zoiets kan oppikken.
Vrouwtje Theelepel
Well-known member
Als linkshandige is het voor mij niet vanzelfsprekend om in een atoma schriftje te schrijven of een ringmap...
Op het werk liggen soms papieren om af te tekenen en die zitten in een ringmap, ik moet vaak dat papier eruit halen om deftig mijn naam te kunnen zetten.
Op het werk liggen soms papieren om af te tekenen en die zitten in een ringmap, ik moet vaak dat papier eruit halen om deftig mijn naam te kunnen zetten.
Kant-en-klare maaltijden, takeaway en restaurantbezoeken.
Ook: tot na 21 uur opblijven.
Ook: tot na 21 uur opblijven.
Pieterjan94
Well-known member
Smalltalk.
Str8_6
Well-known member
Heb ik ook. En het ergste moment bij mij is in de frituur. Omdat ik dan nog moet kiezen wat ik wil en ik me daar dan op wil concentreren.
Onzelfsprekend voor mij is lopen. Sinds mijn heupoperatie durf ik het niet meer. En dan bedoel ik niet 10km gaan lopen, maar zelfs gewoon een kort stukje naar bvb de auto.
Ik denk dat ik die prothese zou breken terwijl dat dus absoluut niet kan, maar ik kan me daar precies niet over zetten. Nuja als de Russen komen bombarderen zal ik me er wss wel rap over gezet hebben, maar tot dan lukt het niet.
Als ik dan in de containercup die kerel alle records zie breken met zijn prothese ben ik daar wel jaloers op dat hij die schrik niet heeft.
Amai da's wel heel vreemd dat ge u niks visueel kunt inbeelden. Zijn uw gedachten dan tekst of hoe moet ik dat zien? Kunt ge nu bijvoorbeeld de zee niet inbeelden? Dat lijkt mij op één of andere afwijking tbh
Idem.
Tegen mensen die ik redelijk ken, begin ik nog wel eens met een droge ´hoe gaat het ermee?´
Maar mensen die ik niet goed ken (bv collega´s in heyt bedrijf die je nog nooit gesproken hebt, of ouders van andere kindjes, ...) dat blijft toch een ramp bij mij.
Ik heb dat wekenlang na mijn vasectomie gehad, ik dacht dat mijne zak zou scheuren voor het minste
Nu een heupprothese is natuurlijk nog een ander verhaal.
Nope, ik kan mij dat niet inbeelden. Ik vond zo "meditatie" dingen als "denk dat je aan de zee ligt...; sssshh...; " dus ook gigantische zever, want ik zie dat dus nooit voor mij. Hier op het forum is er ergens een thread over, en daardoor ontdekt dat ik dus de uitzondering benAmai da's wel heel vreemd dat ge u niks visueel kunt inbeelden. Zijn uw gedachten dan tekst of hoe moet ik dat zien? Kunt ge nu bijvoorbeeld de zee niet inbeelden? Dat lijkt mij op één of andere afwijking tbh
Ik kan me ook (letterlijk) geen enkele droom herinneren he. Als ik wakker wordt uit nachtmerrie, dan zegt mijn vrouw dat het meestal gaat over een ongeval met een vrachtwagen (haalt ze uit mijn gebrabbel), maar ik vermoed dat mijn dromen eerder een reeks van emoties zijn ipv effectieve beelden.
Sinds dat besef er is gekomen, ook wel veel meer foto's beginnen nemen van "momenten". Want ik heb het altijd al raar gevonden dat ik quasi niks van mijn kindertijd kan herinneren (pas vanaf 12 jaar ofzo), maar dat heeft dus hoogstwaarschijnlijk daar ook mee te maken, ik herinner mij het wel maar kan er geen beeld van maken waardoor de trigger om de herinnering op te halen er niet is. Als ik dan een foto zie, kan ik bijna perfect zeggen waar die foto getrokken is en wat we toen aan het doen waren etc.
Ik ben dan ook verschrikkelijk slecht in het herkennen van bekende mensen op foto, ik kan namelijk hun gezicht in mijn gedachten er niet naast plakken. Ik focus mij dus op heel specifieke kenmerken (genre "die heeft een putje in zijn kin, en die zijn linkse oog hangt wat lager, en heeft een grijze lok") maar als er dus aan die kenmerken voldaan is, dan is het voor mij een "match" ook al lijkt hij er eigenlijk niet op.
Vervelend maar wel fascinerend.Nope, ik kan mij dat niet inbeelden. Ik vond zo "meditatie" dingen als "denk dat je aan de zee ligt...; sssshh...; " dus ook gigantische zever, want ik zie dat dus nooit voor mij. Hier op het forum is er ergens een thread over, en daardoor ontdekt dat ik dus de uitzondering ben
Ik kan me ook (letterlijk) geen enkele droom herinneren he. Als ik wakker wordt uit nachtmerrie, dan zegt mijn vrouw dat het meestal gaat over een ongeval met een vrachtwagen (haalt ze uit mijn gebrabbel), maar ik vermoed dat mijn dromen eerder een reeks van emoties zijn ipv effectieve beelden.
Sinds dat besef er is gekomen, ook wel veel meer foto's beginnen nemen van "momenten". Want ik heb het altijd al raar gevonden dat ik quasi niks van mijn kindertijd kan herinneren (pas vanaf 12 jaar ofzo), maar dat heeft dus hoogstwaarschijnlijk daar ook mee te maken, ik herinner mij het wel maar kan er geen beeld van maken waardoor de trigger om de herinnering op te halen er niet is. Als ik dan een foto zie, kan ik bijna perfect zeggen waar die foto getrokken is en wat we toen aan het doen waren etc.
Ik ben dan ook verschrikkelijk slecht in het herkennen van bekende mensen op foto, ik kan namelijk hun gezicht in mijn gedachten er niet naast plakken. Ik focus mij dus op heel specifieke kenmerken (genre "die heeft een putje in zijn kin, en die zijn linkse oog hangt wat lager, en heeft een grijze lok") maar als er dus aan die kenmerken voldaan is, dan is het voor mij een "match" ook al lijkt hij er eigenlijk niet op.
Dus gij als autokenner/liefhebber kunt u dus niet de achterkant van een BMW 5-serie inbeelden terwijl ge quasi alle beschikbare motorisaties kent, meteen weet of het een LCI is of niet etc als je er eentje ziet?
Is een breinbreker voor mij dit
Inderdaad,Vervelend maar wel fascinerend.
Dus gij als autokenner/liefhebber kunt u dus niet de achterkant van een BMW 5-serie inbeelden terwijl ge quasi alle beschikbare motorisaties kent, meteen weet of het een LCI is of niet etc als je er eentje ziet?
Is een breinbreker voor mij dit
Kijk naar de "herken de auto op basis van een detail"-thread, ik herkende daar een i30N niet, waarschijnlijk puur omdat het een detail was dat niet in mijn mentale "lijstje" stond van details.
Als ze mij de weg uitleggen, en ze zeggen "aan dat kruispunt met dat wit gebouw naar links, en dat is mij nooit specifiek opgevallen, dan heb ik geen idee dat daar een wit gebouw staat. Maar als er bvb letters op het gebouw staan, kan ik wel zeggen "aan het gebouw met dat bord van aannemer xyz naar links".
Nu, ik leef al heel mijn leven zo he, dus ik ervaar daar geen "last" uit. Maar dus onlangs pas ontdekt dat dat niet bij iedereen zo is...
