Excuses voor de lange post maar de impuls om een liefdesbrief aan 1999 te schrijven was sterker dan mezelf.
1999 was het jaar waarin we overschakelden op Euro. Het was het jaar waarin Clinton impeached werd voor zijn oval office escapades met Monica Lewinsky. De muziek industrie was in rep en roer over een programma genaamd Napster waar mensen mp3s mee konden downloaden aan tergend trage snelheid. Spongebob kwam voor het eerst op tv. Het was het jaar dat nu oscar winnares Mikey Madison ons vervoegde en het jaar dat Stanley Kubrick ons verliet.
Belangrijker, het was een onschuldigere naïeve tijd, een tijd voor 9/11, waarin de toekomst saai en rooskleurig leek.
1999 was het jaar waarin iedereen vol verstomming realiseerde dat ze dode mensen konden zien. Waarin Buzz en Woody ons een tweede keer meenamen op een nog doller avontuur to infinity and beyond! Het was het jaar waarin men dacht dat een found footage docu-snuff film in de zalen speelde.
Het was ook het jaar waarin Darabont ons liet bleiten gelijk een klein kind door ons hart te breken over de behandeling van de ter dood veroordeelde gevangene John Coffey AKA Bear (Armageddon). South Park waagde zich met Bigger, Longer & Uncut aan een theatrical waarin ze de wereld shockeerden door Saddam het bed te laten delen met Satan. Ondertussen 2x niets meer en vrij tam voor deze tijden maar met Saddam's resurrectie als Trump zijn we vandaag bijna full circle.
In die pre-streaming tijden waarin cinemabezoek zo veel hoger lag en we bij gevolg gezamenlijk een veel gemeenschappelijkere filmcultuur deelden dan vandaag, valt het moeilijk te beschrijven hoe alomtegenwoordig en impactvol releases toen konden zijn. Iedereen was mee. Mede daarom ook dat spoof films zoals Scary Movie toen hun intrede maakten. De wereld leek film in en uit te ademen.
De 90s zijn ondertussen echt wel een ander tijdperk wiens tijdsgeest elementen omvat waar we vandaag de dag al eens bij fronsen. Excuses voor het volgende stukje cringe. Ik zal het doorzichtig en onsuccesvol trachten te kaderen als een studie in de objectificatie van vrouwen in de late 90s. Eyes Wide Shut was de laatste VHS die ik ooit kocht (daarna overgeschakeld naar DVD). Geweldige film maar wel mijn minst favoriete Kubrick. Dat gezegd zijnde heb ik die als puber grijs gedraaid. Het is te zeggen, één welbepaalde scene. en omdat het VHS was mag je dat effectief letterlijk nemen want zo vaak gerewind dat de tape begon af te slijten. This was the era of 56k modems mind you. Kinderen vandaag hebben geen idee hoe makkelijk ze het hebben. Kidman (NSFW) in her prime belonged to a different, more beautiful, species than the rest of us measly humans. Kubrick wist, zoals altijd, exact wat hij aant het doen was en hoe hij schoonheid in deze op meticuleuze wijze in beeld brengt... Ge voelt u er zelf niet schuldig over. T'is basically an art-fapje.
Dat kan echter niet gezegd worden over andere 1999 films zoals Cruel Intentions, American Pie, Drop Dead Gorgeous, Dick, Big Daddy, Deuce Bigalow... alhoewel deze ook hun lens richten op vrouwelijk schoon doen zij dit net iets minder stijlvol, om niet te zeggen op een ronduit sleazy manier. Moeilijk om naar te kijken zonder opborrelende schuldgevoelens maar zoals jezus ga ik door het dal en neem ik de schuld op mij. in 1999 hadden we daar natuurlijk ook nog Entrapment en deze mini essay zou niet compleet zijn zonder vermelding van die scene. Een die zich zodaning in het collectief onderbewustzijn boorde dat ze in de jaren erna tientallen keren geparodieerd werd.
Ok, now we got that cringe bit out of the way. Onto even cringier pastures! 1999 ging het jaar van Star Wars worden. Mensen die er niet bij waren gaan dit niet kunnen vatten maar de hype die daar destijds rond bestond is tot vandaag ongezien. De wereld ademde star wars en op de vooravond van diens release hield die de adem in. 17 jaar na the return of the jedi, the jedis would finally return.
Geen idee waarom ik dit deel want ik krimp zelf bijna van schaamte.
In my defense ik was toen 13. Waar ik voor de release er paginas over vol pende, wordt er na release met bijna geen woord over gerept. Behalve dan dat "Nathalie Portman een van de knapste meisjes is die ik ooit gezien heb 
) Eens een vrouwenzot, altijd een vrouwenzot I guess. Het magere aantal sterren, ik vermoed op 5, spreekt wel boekdelen. Had zo te zien destijds wel beter wat meer opgelet in de les Nederlands, niet dat dat vandaag zoveel beter is. Sidenote; Dat Gaumont ticket really takes me back. De voorganger van de UGC op de Keyserlei had, met die knusse zaaltjes en die rood stoffen stoelen, echt een speciaal sfeertje. Warm and fuzzy feels for sure.
Ik zou over zoveel 1999 films kunnen uitweiden; van The Mummy en Galaxy Quest tot The Straight Story en Girl, Interrupted en nog zoveel meer. Stuk voor stuk parels die in eender welk ander jaar top 10s hadden gehaald. Maar 1999 was gewoon peak cinema. Waar je vandaag blij mag zijn als er in een gegeven jaar één legendarische film uitkomt, schotelde 1999 er naar mijn gevoel 4 voor en tonnen maar dan echt tonnen fantastische en bovengemiddeld goeie films. Toch nog enkelen die ik er uit wil lichten.
Superman! I am not crying, you're crying!
- The Iron Giant
Alan Rickman has never been funnier - Dogma
Cronenbergh on the top of his game.
- eXistenZ
Looks like someone's got a case of the mondays. Michael Bolton is an OG. - Office Space
Magistrale soundtrack van Air die de hele prent naar hoogtes stuwt die los de hemel passeren - The Virgin Suicides
Jonze's trip was out of this world. Both figuratively and literally. - Being John Malkovich
We are in the endgame now. The final 4. Eindbazen die de gemiddelde nummer 1s van ander jaren tot stof verpulveren.
Ik weet het, we mogen er eigenlijk niet over praten maar toch trap ik de eindronde af met Fight Club. Die flopte in de zalen maar diens reputatie groeide gestaag met zijn dvd verkoop en is vandaag nog steeds alomtegenwoordig als een culturele touchstone.
Miskend bij release waardoor hij niet het grote geld ophaalde maar verdorie als die niet het gevoel van onze hele generatie wist samen te vatten. Dat dachten we toen toch. Waar velen ervan uitgingen dat we "The End of History" hadden bereikt begint het er ondertussen op te lijken dat ons tijdperk er toch geen zonder betekenis zal zijn. Los van dat alles; die film ademt nog steeds een ongelooflijke cool uit. Tour de force van everyone involved. Als Pitt daar wild gaat op Lou, "You don't know where I've been". Daar en op vele andere momenten in de film trad hij serieus buiten zichzelf wat fenomenale cinema opleverde. Van die grootse ideen zoals de oplijsting van Norton's appartement in een veroordeling van mundane consumerism (You are not your job or your bank account) tot de human fat bombs die kapitalisme trachten te ontmantelen om anarchie te bekomen tot de kleinere touches pure fun zoals Bob's Bitch tits en penguin power animals waar op zich ook allemaal weer food for thought zit in verscholen. In het grote boek der filmgeschiedenis pronkt Fight Club in heel groot lettertype.
Magnolia daarentegen heeft in vergelijking met Fight Club nooit zo'n grootse stempel gedrukt op mainstream cultuur of gelijkaardige grootorde golven veroorzaakt onder de brede massa. Echter, in mijn persoonlijk boek, alsook dat van velen anderen die al eens wat dieper in het filmaanbod graven, staat deze evengoed zo hoog aangeschreven. Voor mij PTA's beste. Wat hij met die gigantische cast aan uitmuntende karakters weet te bereiken is een ongezien perfect passend puzzelwerk dat uitmondt in de moeder der catharsissen. Een van de beste openers aller tijden als je het mij vraagt. Career best performance van Tom Cruise en eigenlijk bijna iedereen die er in meespeelt.
Daarnaast heb je nog de muziek van Aimee Mann die ook belachelijk veel hefwerk voor zijn rekening neemt. Ik kan nog steeds niet naar Save Me luisteren zonder een vuiltje in mijn oog te krijgen omdat het één geworden is met die scene in de film. Experience all the feels. Experience Magnolia.
Sam Mendes verscheen praktisch uit het niets met een van de meest indrukwekkende debuut films aller tijden; American Beauty. Won met zijn eerste direct best picture en best director. De interne monoloog waar Burnham de film mee opent trekt meteen de aandacht. "Look at me, jerking off in the shower... This will be the high point of my day; it's all downhill from here." De hele cast creeert een vibe waar je volledig in op gaat. Annette Bening, Thora Birch, Mena Suvari en de vele randkarakters spelen hun rollen perfect maar het is Lester Burnham zijn show en wat je mening ook is over Kevin Spacey, hij zet Burnham neer als een onvergetelijk karakter.
Langs de andere kant valt het niet te ontkennen dat de hele saga rond Spacey de film anders inkleurt. Misschien luguber maar voor mij voegt het eerder lagen toe dan dat het de film zou ondermijnen.
Die score die Thomas Newman voor deze creerde is heel intens maar toch teder en vol emotie. De scene waarin een plastic zakje door de wind wordt meegevoerd werd eindeloos geparodieerd maar dat kon enkel maar omdat deze zo een wijdverspreide impact maakte. In dat ene moment worden zo heel mooi vele van de film's kernthemas gespiegeld. Deze alsook vele andere momenten voorschaduwen dat heerlijk bitterzoete einde.
"I guess I could be pretty pissed off about what happened to me... but it's hard to stay mad, when there's so much beauty in the world. Sometimes I feel like I'm seeing it all at once, and it's too much, my heart fills up like a balloon that's about to burst... And then I remember to relax, and stop trying to hold on to it, and then it flows through me like rain and I can't feel anything but gratitude for every single moment of my stupid little life... You have no idea what I'm talking about, I'm sure. But don't worry... you will someday."
Dan blijft er nog 1 over en dat is er één waar je echt niet rond kan.
The Matrix has you.
1999 ging het jaar worden van Star Wars. Reality decided differently. When all was said and done it turned out to be the year we all followed the white rabbit into wonderland. Het was het jaar waarin we voor een beslissing gesteld werden die tot vandaag nazindert.
Voor mij de beste cinema ervaring aller tijden. My feeble teen mind was not ready for the awesome that is The Matrix. Ik kan het aantal keer dat ik de cinema met een gelijkaardig gevoel van extase verlaten heb op één hand tellen. De kleinschalige marketing campagne die eraan vooraf ging die vooral inzette op mysterie; "No one can be told what the Matrix is. You have to see it for yourself." miste zijn doel niet maar het was de word of mouth die deze vleugels gaf. Iedereen die deze gezien had, niemand kon erover zwijgen.
Nietsvermoedende kijkers zoals ik sukkelden op goed geluk de zaal binnen om enkele minuten later vol ongeloof te staren naar Trinity die duidelijk maakt exact waarom die gast in maatpak op kille toon net ervoor aan een flik meedeelt dat; "No lieutenant, your men are already dead". Er is een wereld voor en een wereld na die eerste bullet time kick van Trinity.
Van Mr Anderson die zijn mond verliest en een bug geimplanteerd krijgt, tot de meeting met Morpheus en de liquid mirror... Eens ze het construct inladen en Morpheus ons meevoert naar the desert of the real zitten we nog niet halverwege en was ik mezelf al in de arm aan het knijpen afvragend of een film echt zo baanbrekend kon zijn of dat ik niet gewoon geweldig aan het hallucineren was in een trippy koortsdroom.
The woman in the red dress - I know this steak doesn't exist - What is real? How do you define real? - your species is like a virus - guns, lots of guns - You think that's air you're breathing? - Free your mind - I know kung fu - Dodge this - There is no spoon - Not like this - Deja vue - ... Whoa indeed Neo, Whoa indeed. Die hele film vloeit van memorabele scene naar memorabele scene.
En dan hebben we het nog niet eens gehad over de achterliggende filosofie, de manga en cyberpunk invloeden, die waanzinnige actie zoals de lobby scene of Morpheus breaking free, of die adrenaline pompende soundtrack met o.a Marilyn Manson en Rage Against the Machine en die zwepende score van Juno Reactor.
I can only show you the door but I hope y'all are beginning to believe.
Eyes Wide Shut 2
Fight Club 5
The Mummy 2
The Matrix 5
Magnolia 1
Beau travail 1
The Insider 1
1999 was het jaar waarin we overschakelden op Euro. Het was het jaar waarin Clinton impeached werd voor zijn oval office escapades met Monica Lewinsky. De muziek industrie was in rep en roer over een programma genaamd Napster waar mensen mp3s mee konden downloaden aan tergend trage snelheid. Spongebob kwam voor het eerst op tv. Het was het jaar dat nu oscar winnares Mikey Madison ons vervoegde en het jaar dat Stanley Kubrick ons verliet.
Belangrijker, het was een onschuldigere naïeve tijd, een tijd voor 9/11, waarin de toekomst saai en rooskleurig leek.1999 was het jaar waarin iedereen vol verstomming realiseerde dat ze dode mensen konden zien. Waarin Buzz en Woody ons een tweede keer meenamen op een nog doller avontuur to infinity and beyond! Het was het jaar waarin men dacht dat een found footage docu-snuff film in de zalen speelde.
Het was ook het jaar waarin Darabont ons liet bleiten gelijk een klein kind door ons hart te breken over de behandeling van de ter dood veroordeelde gevangene John Coffey AKA Bear (Armageddon). South Park waagde zich met Bigger, Longer & Uncut aan een theatrical waarin ze de wereld shockeerden door Saddam het bed te laten delen met Satan. Ondertussen 2x niets meer en vrij tam voor deze tijden maar met Saddam's resurrectie als Trump zijn we vandaag bijna full circle.In die pre-streaming tijden waarin cinemabezoek zo veel hoger lag en we bij gevolg gezamenlijk een veel gemeenschappelijkere filmcultuur deelden dan vandaag, valt het moeilijk te beschrijven hoe alomtegenwoordig en impactvol releases toen konden zijn. Iedereen was mee. Mede daarom ook dat spoof films zoals Scary Movie toen hun intrede maakten. De wereld leek film in en uit te ademen.
De 90s zijn ondertussen echt wel een ander tijdperk wiens tijdsgeest elementen omvat waar we vandaag de dag al eens bij fronsen. Excuses voor het volgende stukje cringe. Ik zal het doorzichtig en onsuccesvol trachten te kaderen als een studie in de objectificatie van vrouwen in de late 90s. Eyes Wide Shut was de laatste VHS die ik ooit kocht (daarna overgeschakeld naar DVD). Geweldige film maar wel mijn minst favoriete Kubrick. Dat gezegd zijnde heb ik die als puber grijs gedraaid. Het is te zeggen, één welbepaalde scene. en omdat het VHS was mag je dat effectief letterlijk nemen want zo vaak gerewind dat de tape begon af te slijten. This was the era of 56k modems mind you. Kinderen vandaag hebben geen idee hoe makkelijk ze het hebben. Kidman (NSFW) in her prime belonged to a different, more beautiful, species than the rest of us measly humans. Kubrick wist, zoals altijd, exact wat hij aant het doen was en hoe hij schoonheid in deze op meticuleuze wijze in beeld brengt... Ge voelt u er zelf niet schuldig over. T'is basically an art-fapje.
Dat kan echter niet gezegd worden over andere 1999 films zoals Cruel Intentions, American Pie, Drop Dead Gorgeous, Dick, Big Daddy, Deuce Bigalow... alhoewel deze ook hun lens richten op vrouwelijk schoon doen zij dit net iets minder stijlvol, om niet te zeggen op een ronduit sleazy manier. Moeilijk om naar te kijken zonder opborrelende schuldgevoelens maar zoals jezus ga ik door het dal en neem ik de schuld op mij. in 1999 hadden we daar natuurlijk ook nog Entrapment en deze mini essay zou niet compleet zijn zonder vermelding van die scene. Een die zich zodaning in het collectief onderbewustzijn boorde dat ze in de jaren erna tientallen keren geparodieerd werd.
Ok, now we got that cringe bit out of the way. Onto even cringier pastures! 1999 ging het jaar van Star Wars worden. Mensen die er niet bij waren gaan dit niet kunnen vatten maar de hype die daar destijds rond bestond is tot vandaag ongezien. De wereld ademde star wars en op de vooravond van diens release hield die de adem in. 17 jaar na the return of the jedi, the jedis would finally return.
Geen idee waarom ik dit deel want ik krimp zelf bijna van schaamte.
In my defense ik was toen 13. Waar ik voor de release er paginas over vol pende, wordt er na release met bijna geen woord over gerept. Behalve dan dat "Nathalie Portman een van de knapste meisjes is die ik ooit gezien heb ) Eens een vrouwenzot, altijd een vrouwenzot I guess. Het magere aantal sterren, ik vermoed op 5, spreekt wel boekdelen. Had zo te zien destijds wel beter wat meer opgelet in de les Nederlands, niet dat dat vandaag zoveel beter is. Sidenote; Dat Gaumont ticket really takes me back. De voorganger van de UGC op de Keyserlei had, met die knusse zaaltjes en die rood stoffen stoelen, echt een speciaal sfeertje. Warm and fuzzy feels for sure.Ik zou over zoveel 1999 films kunnen uitweiden; van The Mummy en Galaxy Quest tot The Straight Story en Girl, Interrupted en nog zoveel meer. Stuk voor stuk parels die in eender welk ander jaar top 10s hadden gehaald. Maar 1999 was gewoon peak cinema. Waar je vandaag blij mag zijn als er in een gegeven jaar één legendarische film uitkomt, schotelde 1999 er naar mijn gevoel 4 voor en tonnen maar dan echt tonnen fantastische en bovengemiddeld goeie films. Toch nog enkelen die ik er uit wil lichten.
Superman! I am not crying, you're crying!
- The Iron Giant
Alan Rickman has never been funnier - Dogma
Cronenbergh on the top of his game.
- eXistenZ
Looks like someone's got a case of the mondays. Michael Bolton is an OG. - Office Space
Jonze's trip was out of this world. Both figuratively and literally. - Being John Malkovich
We are in the endgame now. The final 4. Eindbazen die de gemiddelde nummer 1s van ander jaren tot stof verpulveren.
Ik weet het, we mogen er eigenlijk niet over praten maar toch trap ik de eindronde af met Fight Club. Die flopte in de zalen maar diens reputatie groeide gestaag met zijn dvd verkoop en is vandaag nog steeds alomtegenwoordig als een culturele touchstone.
Miskend bij release waardoor hij niet het grote geld ophaalde maar verdorie als die niet het gevoel van onze hele generatie wist samen te vatten. Dat dachten we toen toch. Waar velen ervan uitgingen dat we "The End of History" hadden bereikt begint het er ondertussen op te lijken dat ons tijdperk er toch geen zonder betekenis zal zijn. Los van dat alles; die film ademt nog steeds een ongelooflijke cool uit. Tour de force van everyone involved. Als Pitt daar wild gaat op Lou, "You don't know where I've been". Daar en op vele andere momenten in de film trad hij serieus buiten zichzelf wat fenomenale cinema opleverde. Van die grootse ideen zoals de oplijsting van Norton's appartement in een veroordeling van mundane consumerism (You are not your job or your bank account) tot de human fat bombs die kapitalisme trachten te ontmantelen om anarchie te bekomen tot de kleinere touches pure fun zoals Bob's Bitch tits en penguin power animals waar op zich ook allemaal weer food for thought zit in verscholen. In het grote boek der filmgeschiedenis pronkt Fight Club in heel groot lettertype.
Magnolia daarentegen heeft in vergelijking met Fight Club nooit zo'n grootse stempel gedrukt op mainstream cultuur of gelijkaardige grootorde golven veroorzaakt onder de brede massa. Echter, in mijn persoonlijk boek, alsook dat van velen anderen die al eens wat dieper in het filmaanbod graven, staat deze evengoed zo hoog aangeschreven. Voor mij PTA's beste. Wat hij met die gigantische cast aan uitmuntende karakters weet te bereiken is een ongezien perfect passend puzzelwerk dat uitmondt in de moeder der catharsissen. Een van de beste openers aller tijden als je het mij vraagt. Career best performance van Tom Cruise en eigenlijk bijna iedereen die er in meespeelt.
Daarnaast heb je nog de muziek van Aimee Mann die ook belachelijk veel hefwerk voor zijn rekening neemt. Ik kan nog steeds niet naar Save Me luisteren zonder een vuiltje in mijn oog te krijgen omdat het één geworden is met die scene in de film. Experience all the feels. Experience Magnolia.
Sam Mendes verscheen praktisch uit het niets met een van de meest indrukwekkende debuut films aller tijden; American Beauty. Won met zijn eerste direct best picture en best director. De interne monoloog waar Burnham de film mee opent trekt meteen de aandacht. "Look at me, jerking off in the shower... This will be the high point of my day; it's all downhill from here." De hele cast creeert een vibe waar je volledig in op gaat. Annette Bening, Thora Birch, Mena Suvari en de vele randkarakters spelen hun rollen perfect maar het is Lester Burnham zijn show en wat je mening ook is over Kevin Spacey, hij zet Burnham neer als een onvergetelijk karakter.
Langs de andere kant valt het niet te ontkennen dat de hele saga rond Spacey de film anders inkleurt. Misschien luguber maar voor mij voegt het eerder lagen toe dan dat het de film zou ondermijnen.
Die score die Thomas Newman voor deze creerde is heel intens maar toch teder en vol emotie. De scene waarin een plastic zakje door de wind wordt meegevoerd werd eindeloos geparodieerd maar dat kon enkel maar omdat deze zo een wijdverspreide impact maakte. In dat ene moment worden zo heel mooi vele van de film's kernthemas gespiegeld. Deze alsook vele andere momenten voorschaduwen dat heerlijk bitterzoete einde.
"I guess I could be pretty pissed off about what happened to me... but it's hard to stay mad, when there's so much beauty in the world. Sometimes I feel like I'm seeing it all at once, and it's too much, my heart fills up like a balloon that's about to burst... And then I remember to relax, and stop trying to hold on to it, and then it flows through me like rain and I can't feel anything but gratitude for every single moment of my stupid little life... You have no idea what I'm talking about, I'm sure. But don't worry... you will someday."
Dan blijft er nog 1 over en dat is er één waar je echt niet rond kan.
The Matrix has you.
1999 ging het jaar worden van Star Wars. Reality decided differently. When all was said and done it turned out to be the year we all followed the white rabbit into wonderland. Het was het jaar waarin we voor een beslissing gesteld werden die tot vandaag nazindert.
Voor mij de beste cinema ervaring aller tijden. My feeble teen mind was not ready for the awesome that is The Matrix. Ik kan het aantal keer dat ik de cinema met een gelijkaardig gevoel van extase verlaten heb op één hand tellen. De kleinschalige marketing campagne die eraan vooraf ging die vooral inzette op mysterie; "No one can be told what the Matrix is. You have to see it for yourself." miste zijn doel niet maar het was de word of mouth die deze vleugels gaf. Iedereen die deze gezien had, niemand kon erover zwijgen.
Nietsvermoedende kijkers zoals ik sukkelden op goed geluk de zaal binnen om enkele minuten later vol ongeloof te staren naar Trinity die duidelijk maakt exact waarom die gast in maatpak op kille toon net ervoor aan een flik meedeelt dat; "No lieutenant, your men are already dead". Er is een wereld voor en een wereld na die eerste bullet time kick van Trinity.
Van Mr Anderson die zijn mond verliest en een bug geimplanteerd krijgt, tot de meeting met Morpheus en de liquid mirror... Eens ze het construct inladen en Morpheus ons meevoert naar the desert of the real zitten we nog niet halverwege en was ik mezelf al in de arm aan het knijpen afvragend of een film echt zo baanbrekend kon zijn of dat ik niet gewoon geweldig aan het hallucineren was in een trippy koortsdroom.
The woman in the red dress - I know this steak doesn't exist - What is real? How do you define real? - your species is like a virus - guns, lots of guns - You think that's air you're breathing? - Free your mind - I know kung fu - Dodge this - There is no spoon - Not like this - Deja vue - ... Whoa indeed Neo, Whoa indeed. Die hele film vloeit van memorabele scene naar memorabele scene.
En dan hebben we het nog niet eens gehad over de achterliggende filosofie, de manga en cyberpunk invloeden, die waanzinnige actie zoals de lobby scene of Morpheus breaking free, of die adrenaline pompende soundtrack met o.a Marilyn Manson en Rage Against the Machine en die zwepende score van Juno Reactor.
I can only show you the door but I hope y'all are beginning to believe.
Eyes Wide Shut 2
Fight Club 5
The Mummy 2
The Matrix 5
Magnolia 1
Beau travail 1
The Insider 1
Laatst bewerkt:
). Living in The Matrix is gewoon een begrip geworden!
