De verwondering en het enthousiasme dat je kan hebben als kind, dat verdwijnt toch helemaal (of ik ben gewoon een droogstoppel

). Uitkijken naar die woensdagmiddag omdat je dan met je pa naar de speelgoedwinkel mocht om eindelijk na lang sparen dat ene spelletje te kunnen/mogen kopen bijvoorbeeld. Of uitkijken naar Sinterklaas en afwachten of je dat ene cadeau'tje ging krijgen.
Dat gaat dan ook gepaard met 'het wachten', dat nu ook deels verdwenen is. Hetzij door technologie, hetzij door een zekere 'rijkdom' die ik nu heb als volwassene. Als ik nu graag pakweg een boek wil, dan koop ik dat gewoon, simpel gezegd. Alleen met dure zaken zou ik dat nog kunnen ervaren, maar ik heb niet meteen dure hobby's.
Als ik zie wat mijn kinderen nu allemaal ter beschikking hebben (Netflix, Youtube, ...). Kijken wat je wil (of het scheelt niet veel), waar je wil en zoveel je het wil. Dat wachten van vroeger, hopen dat ze film x of y nog eens gingen spelen op TV, klaar zitten met de knop aan de videorecorder, ... dat had toch ook wel zijn charme. Ik denk dat dat ook helpt om zaken te leren appreciëren of niet vanzelfsprekend te nemen (maar nu klink ik echt wel oud).
Van games best wel veel: Diablo II, Unreal Tournament, RCT, Age of Empires 2, Settlers III, ... daar toch wel de nodige uurtjes mee versleten. Heel veel van NES/SNES ook. FIFA 98, mijn eerste game op de PlayStation, wat toch ineens een gamechanger was na alle 'leutige' spelletjes die ik gewoon was van NES/SNES.
Een leven zonder (snel) internet kan ik mij niet meer voorstellen, dus echt nostalgisch naar de tijd zonder internet zal ik niet zijn. Maar internet heeft zeker ook niet alles verbeterd, dat is waar. De ontdekkingsfase die je als kind/puber hebt, is hier toch een stuk mee in de kiem gesmoord, met alles op een paar klikken verwijderd. Anderzijds kan je nu als kind ook bijzonder veel kennis opdoen dankzij het internet, op manieren dat het vroeger ondenkbaar was.