Maar enfin... wie hier of elders houdt Pichal een handje boven het hoofd? En hoe zou jij weten of die links stemmen?
Terecht het heft in eigen handen... wat een populistische onzin. Jij hebt te hard gereden, terecht als ik de voorruit van je auto kom inslaan? Of wie bepaalt in hoeverre het terecht is?
Ik heb dat in andere threads ook al geschreven, en ik heb er rechtstreeks en tweedehands ervaring mee dat zo iemand echt te genezen valt, ja. Is het je professionele mening dat hij dusdanig ver op het spectrum van een bepaalde geestesziekte zit? Niet om er onnozel over te doen of de draak mee te steken, maar dat is wel degelijk iets wat veel bestudeerd is. Een zware, maar wel beproefde tak van de psychiatrie. Het is niet omdat dit gaat over iets walgelijks als kindermisbruik dat de stoornis zelf daarom noodzakelijk veel minder behandelbaar is dan een dwangneurose bijvoorbeeld. Misschien wel, maar dat hangt van geval tot geval af. Wat uiteraard wel zo is, is dat het risico op slachtoffers oneindig veel groter en pijnlijker is bij pedofilie dan bij een dwangneurose, dus dat moet je ook ernstig beperken. Nog meer dan bij de meeste misdrijven.
Maar ik heb ook al wel vaker uitgeschreven in topics dat hoe onbespreekbaarder we therapie maken, hoe meer we mensen die ermee worstelen in een hoekje duwen waar ze nooit uit durven te komen waardoor ze nog méér kans maken om over te gaan op ergere zaken. Hoe meer we doen alsof het onbehandelbaar is, zodat we er niet naar moeten kijken als maatschappij, hoe meer slachtoffers we zelf maken.
En nog erger, wat veel mensen vaak vergeten en wat wel degelijk -ook uit diezelfde ervaringen- meespeelt: hoe meer we die mensen in een vergeetput willen gooien als monsters, hoe minder slachtoffers geneigd zullen zijn om het daarover te hebben. Ik weet niet of je weet hoe zo'n slachtoffer denkt, maar bij pedofilie gaat het heel vaak over familieleden. En uiteraard over kleine kinderen. Vaker wel dan niet is zo'n slachtoffertje ervan overtuigd dat hij/zij in fout is. Dat de schuld bij hem/haar ligt, of op z'n minst gedeelde schuld. Durf je dan dat schuldgevoel nog groter te maken door te zeggen: 'als je er iets van zegt, verscheur je je familie en gooien ze je oom in een vergeetput'? Ik vind dat héél moeilijk. Maar dat is er onlosmakelijk ook mee verbonden.
Edit: En om verder te bouwen op wat
@Avondland legt, want dat vind ik ook, maar is misschien nog iets lastiger dan wat ik hierboven schreef... er is ook wel iets moois aan een samenleving die zelfs na zoiets bij oprechte spijt je weer in de armen kan sluiten. En samenleving is een heel breed woord, ik heb het letterlijk gezien bij families waar er kindermisbruik was, waarbij
uiteindelijk de dader weer opgenomen is in de familie. Met vallen en opstaan en met héél veel jaren en héél veel gepraat.