Ik had mezelf voorgenomen het niet te doen, maar laten we eerlijk zijn: zodra je de doos van Toys ziet en de speluitleg leest, is er maar één gedachte die door je hoofd schiet. "Dit lijkt wel héél erg op Toy Battle." En jammer genoeg verdwijnt die vergelijking tijdens het spelen nooit helemaal.
In Toys nemen twee spelers het tegen elkaar op in een strijd tussen klassiek en modern speelgoed. Op een uitvouwbaar speelbord, dat oogt als een kindertekening op een kladblok, probeer je met je speelgoedfiguren de basis van je tegenstander te bereiken. Dat doe je door slim te bewegen, gevechten aan te gaan en af en toe een kaart uit te spelen. De opzet is eenvoudig. Elke speler beschikt over dezelfde verzameling houten speelgoedfiguren. Op elk figuur staat een waarde die bepaalt hoeveel vakjes het mag bewegen. Tijdens je beurt kies je uit enkele eenvoudige acties: verplaatsen, aanvallen of een actiekaart spelen. Binnen vijf minuten kent iedereen de spelregels.
Wanneer twee speelgoedfiguren elkaar ontmoeten, ontstaat een gevecht. Opvallend genoeg werkt het systeem volledig omgekeerd dan je zou verwachten. Een figuur met waarde 3 mag slechts één dobbelsteen gooien, een waarde 2 krijgt twee dobbelstenen en de zwakste figuren met waarde 1 mogen zelfs drie dobbelstenen rollen. Enkel de hoogste dobbelsteen telt. Het idee erachter is duidelijk: tragere figuren krijgen meer kans om een gevecht te winnen en zo blijft het spel in balans. Toch voelt dat intuïtief wat vreemd aan. Gelukkig bestaat er nog een tweede manier om een tegenstander uit te schakelen: hem volledig omsingelen met je eigen speelgoed. Verslagen speelgoed verdwijnt vervolgens naar de zogenaamde "vuilbak". Althans, zo noemen de spelregels het. Op het bord zelf zie je echter enkel twee grote kruisen zonder enige illustratie van een vuilnisbak. Een klein detail, maar wel eentje dat wat onafgewerkt aanvoelt.
Ook qua productie weet Toys me niet volledig te overtuigen. De doos springt niet meteen in het oog en hoewel de houten speelstukken bedrukt zijn met verschillende soorten speelgoed, ogen ze eerder ongeïnspireerd. De glinsterende dobbelstenen zijn een leuke vondst, maar voegen uiteindelijk weinig toe aan de spelervaring.
In Toys nemen twee spelers het tegen elkaar op in een strijd tussen klassiek en modern speelgoed. Op een uitvouwbaar speelbord, dat oogt als een kindertekening op een kladblok, probeer je met je speelgoedfiguren de basis van je tegenstander te bereiken. Dat doe je door slim te bewegen, gevechten aan te gaan en af en toe een kaart uit te spelen. De opzet is eenvoudig. Elke speler beschikt over dezelfde verzameling houten speelgoedfiguren. Op elk figuur staat een waarde die bepaalt hoeveel vakjes het mag bewegen. Tijdens je beurt kies je uit enkele eenvoudige acties: verplaatsen, aanvallen of een actiekaart spelen. Binnen vijf minuten kent iedereen de spelregels.
Kaarten zorgen voor wat variatie
Waar Toys zich enigszins probeert te onderscheiden, zijn de actiekaarten. Iedere speler beschikt over een deck van veertien kaarten, waarvan je er steeds vier op hand hebt. Daarmee kan je bijvoorbeeld een speelgoedfiguur laten vliegen, extra bewegen of onverwacht uit een gevecht ontsnappen. Alleen voelt dat kaartenpakket erg beperkt aan. Elke kaart zit tweemaal in het deck, waardoor je tijdens één spelletje eigenlijk alles al gezien hebt. Persoonlijk had ik graag wat meer variatie gezien of zelfs unieke kaarten afhankelijk van de speelgoedfactie waarmee je speelt. Dat had het thema veel sterker ondersteund.Wanneer twee speelgoedfiguren elkaar ontmoeten, ontstaat een gevecht. Opvallend genoeg werkt het systeem volledig omgekeerd dan je zou verwachten. Een figuur met waarde 3 mag slechts één dobbelsteen gooien, een waarde 2 krijgt twee dobbelstenen en de zwakste figuren met waarde 1 mogen zelfs drie dobbelstenen rollen. Enkel de hoogste dobbelsteen telt. Het idee erachter is duidelijk: tragere figuren krijgen meer kans om een gevecht te winnen en zo blijft het spel in balans. Toch voelt dat intuïtief wat vreemd aan. Gelukkig bestaat er nog een tweede manier om een tegenstander uit te schakelen: hem volledig omsingelen met je eigen speelgoed. Verslagen speelgoed verdwijnt vervolgens naar de zogenaamde "vuilbak". Althans, zo noemen de spelregels het. Op het bord zelf zie je echter enkel twee grote kruisen zonder enige illustratie van een vuilnisbak. Een klein detail, maar wel eentje dat wat onafgewerkt aanvoelt.
Leuk ... maar voor hoe lang?
Toys is zonder twijfel een toegankelijk spel. Je legt het snel uit, speelt een potje op een halfuur en kan meteen opnieuw beginnen. Toch bekroop me al snel het gevoel dat ik na enkele potjes alles gezien had. Er is slechts één speelbord, de speelgoedfiguren beschikken buiten hun bewegings- en gevechtswaarde over geen unieke eigenschappen en ook het kaartenpakket biedt weinig verrassingen. Daardoor ontbreekt het spel aan een gevoel van ontdekking of evolutie. Elke partij voelt grotendeels hetzelfde aan, waardoor de herspeelbaarheid voor mij eerder beperkt blijft.Toys ontbreekt het aan een gevoel van ontdekking of evolutie. Elke partij voelt grotendeels hetzelfde aan.
Ook qua productie weet Toys me niet volledig te overtuigen. De doos springt niet meteen in het oog en hoewel de houten speelstukken bedrukt zijn met verschillende soorten speelgoed, ogen ze eerder ongeïnspireerd. De glinsterende dobbelstenen zijn een leuke vondst, maar voegen uiteindelijk weinig toe aan de spelervaring.
Conclusie
Ik begrijp perfect wat de ontwerper met Toys wilde bereiken. Het is een laagdrempelig tweespelerspel dat snel op tafel ligt en eenvoudig uit te leggen is. Voor gezinnen of jonge spelers zal dat zeker een pluspunt zijn. Alleen verschijnt Toys op een bijzonder ongelukkig moment. De gelijkenissen met Toy Battle zijn simpelweg te groot om te negeren en net op de punten waar Toys zich zou moeten onderscheiden — variatie, spanning en tactische diepgang — komt het net tekort. Daardoor blijft vooral het gevoel hangen dat Toys een degelijk instapspel is, maar eentje dat moeilijk een plaats zal veroveren naast de concurrentie. Wie al een tweespelersduelspel in de kast heeft, zal hier waarschijnlijk te weinig nieuws ontdekken om echt overtuigd te raken.
Alle foto's werden aangeleverd door Wouter Debisschop. Meer foto's vind je op zijn Instagram-pagina Tabletopping.
Alle foto's werden aangeleverd door Wouter Debisschop. Meer foto's vind je op zijn Instagram-pagina Tabletopping.
Pro
- Snel uitgelegd en toegankelijk voor jong en oud
- Vlotte speelduur met weinig wachttijd
- Leuk omsingelingsmechanisme naast de dobbelgevechten
Con
- Te weinig variatie en beperkte herspeelbaarheid
- Moeilijk om niet met Toy Battle vergeleken te worden
- Actiekaarten en speelgoedfiguren missen diepgang
6
Over
Uitgever
- White Goblin Games
Designer
Thomas Balk
Aantal spelers
2
Tijdsduur
15 - 30 min
