Sneller dan verwacht, maar nog steeds tweeënhalf jaar na de oorspronkelijke release in Japan, konden we opnieuw op avontuur gaan met Van Arkride en zijn kompanen in The Legend of Heroes: Trails Through Daybreak II. Het verhaal van dit tweede deel gaat zoals verwacht verder waar de eerste Trails Through Daybreak eindigde en neemt je opnieuw sleeptouw doorheen de Calvard Republic, waar er een nieuwe dreiging op je staat te wachten en zowel bekende als nieuwe gezichten de revue passeren.
Na het opdoeken van de Almata-misdaadorganisatie en de ontdekking van de ware betekenis achter Vans krachten, heerst er opnieuw vrede in Calvard. Helaas is deze vrede in The Legend of Heroes: Trails Through Daybreak II
van korte duur, nadat het land wordt opgeschrikt door een reeks brutale moorden in de hoofdstad Edith. Onze vrienden van Arkride Solutions worden ingeschakeld om te achterhalen wie verantwoordelijk is voor deze moorden en al snel ontdekken ze dat een monsterlijke figuur genaamd het Crimson Beast achter deze bloedbaden zit. Maar zoals verwacht zijn er uiteraard nog andere mysterieuze krachten achter de schermen aan het werk en lijkt er een link te zijn met Almata's Legacy, een mysterieus artefact waar meerdere organisaties op zoek naar zijn sinds het opdoeken van Almata.
Onder deze personages zal je natuurlijk heel wat bekende gezichten herkennen uit het eerste deel, maar ook personages uit de andere delen in de Trails-franchise maken deze keer hun opwachting. Zo spelen Swin Abel en Nadia Rayne uit The Legend of Heroes: Trails into Reverie een belangrijke rol en gezien hun rol toch wel significanter is dan die van Elaine, is het voor dit tweede deel toch wel aangeraden om ook Trails into Reverie te hebben gespeeld. Maar dit spel was het slotstuk van drie andere verhaallijnen en zonder veel voorkennis hieraan beginnen is ook niet aangeraden, en zo is de cirkel eigenlijk rond. Want zo maakt bijvoorbeeld ook Towa Herschel uit de Trails of Cold Steel-reeks haar opwachting en worden bijvoorbeeld Rean en Class VII vermeld. Het toont aan hoe complex de wereldopbouw is die Nihon Falcom heeft gecreëerd voor deze franchise, waardoor het meteen ook zo moeilijk is voor nieuwkomers om zich in deze wereld te storten. Want daar waar ik zei dat de eerste Trails Through Daybreak een ideaal instapmoment was, verwacht dit tweede deel dat je toch net wat meer bagage hebt om het verhaal goed te kunnen volgen. Voor wie er toch wil induiken zonder de vorige spellen te hebben gespeeld of wie gewoon een opfrissing nodig heeft, voorziet Nihon Falcom gelukkig wel een beknopte samenvatting van de verschillende spellen.
Mijn grootste probleem met het spel op dit vlak was echter dat het verhaal nooit echt de grandeur bereikt van de vorige spellen. Vooral in de eerste helft van het spel voelt het aan als een te onsamenhangend geheel waarbij je op pad gaat met verschillende partijen die elk hun eigen haast episodisch avontuur beleven. De hoeveelheid banter tussen te personages en de manier waarop bepaalde ontmoetingen totaal willekeurig aanvoelen, doen het verhaal en het tempo van het spel helaas geen goed. Voor een franchise die het verhaal zo hoog in het vaandel draagt, was ik hier toch lichtjes teleurgesteld en hoop ik dat de makers zich herpakken voor de volgende delen, die het einde van deze enorme onderneming zullen inluiden.
Wat verder ook terugkeert in dit deel is een dungeon-systeem dat enigszins vergelijkbaar is met de True Reverie Corridor uit Trails into Reverie, namelijk de Märchen Garten. Dit is een virtuele wereld die bestaat uit een aantal verdiepingen die je kan doorlopen en waarbij op het einde van elk niveau er een eindbaas op je staat te wachten. Ondertussen verzamel je ook shards die je kan gebruiken om zogenaamde Mystic Cubes te analizeren, die je op hun beurt dan weer tal van items laten vrijspelen, gaande van cosmetische items en accessoires tot Quartz en skillpunten om je personages sterker te maken. De Märchen Garten is ideaal om je personages te versterken en bovendien is het een leuke manier om te experimenteren met de setup van je team, want naarmate er personages je gezelschap vervoegen, krijg je ook toegang tot hen in de Märchen Garten. Dit, samen met de verder uitgewerkte combat en de talrijke minigames tonen alvast aan dat de makers meer aandacht schonken aan de gameplay voor dit deel.
Een aspect waar de reeks ten slotte naar mijn inziens te weinig vooruitgang boekt, is de audiovisuele presentatie. Hoewel we intussen al diep in de PlayStation 5-generatie zitten, hinkt het spel grafisch nog steeds achterop als je vergelijkt met andere JRPG's in een gelijkaardige stijl zoals Tales of Arise, Visions of Mana of Metaphor: ReFantazio. Je merkt dit vooral in de minder gedetailleerde omgevingen en soms sporadisch ogende dungeons. Ook het inconsistente gebruik van de voice-over was hier weer lichtjes vervelend, waarbij een gesprek kan starten met voice-overs om na enkele zinnen gewoon over te gaan naar tekst tot er plots een nieuw personage zich moeit en die wel gesproken tekst krijgt. Persoonlijk had ik liever dat alle relevante dialogen ingesproken waren en zijgesprekken enkel tekst zijn. Maar desondanks blijft dit natuurlijk een Trails-game, en ondanks de paar tekortkoming blijft dit natuurlijk een sterke JRPG met leuke personages, fijne gameplay en vooral een intrigerende wereld die steeds omvangrijker wordt.
Na het opdoeken van de Almata-misdaadorganisatie en de ontdekking van de ware betekenis achter Vans krachten, heerst er opnieuw vrede in Calvard. Helaas is deze vrede in The Legend of Heroes: Trails Through Daybreak II
Een complex kluwen
Na een korte, maar welverdiende rust hebben onze vrienden dus weer heel wat werk voor de boeg. Het verhaal gaat vrij snel van start en voor je het weet, word je weer ondergedompeld in tal van samenzweringen, mysteries, conflicten en zelfs de notie van tijdreizen om je een avontuur voor te schotelen dat je opnieuw heel wat uurtjes zoet zal houden. Ook dit nieuwe deel in de Trials-franchise blijft trouw aan de klassieke formule, waarbij je je mag verwachten aan lang uitgesponnen gesprekken tussen de personages, dungeons vol met monsters om te doorlopen en stadjes met tal van winkeltjes en zijmissies om te ontdekken. Terwijl een van mijn punten van kritiek - en van vele andere fans - bij het vorige spel de afwezigheid van minigames was, is het duidelijk dat dit niet onopgemerkt is gebleven bij Nihon Falcom. De minigames zijn immers talrijk terug in dit nieuwe deel, inclusief vissen, een kaartspelletje, en zelfs dingen zoals basketbal en een hacking minigame. Het spel heeft zelfs een Costa Del Sol-momentje, waarbij je enkele activiteiten, zoals parasailen en met een jeep rondrijden, kan doen om de band met de andere personages te versterken.Onder deze personages zal je natuurlijk heel wat bekende gezichten herkennen uit het eerste deel, maar ook personages uit de andere delen in de Trails-franchise maken deze keer hun opwachting. Zo spelen Swin Abel en Nadia Rayne uit The Legend of Heroes: Trails into Reverie een belangrijke rol en gezien hun rol toch wel significanter is dan die van Elaine, is het voor dit tweede deel toch wel aangeraden om ook Trails into Reverie te hebben gespeeld. Maar dit spel was het slotstuk van drie andere verhaallijnen en zonder veel voorkennis hieraan beginnen is ook niet aangeraden, en zo is de cirkel eigenlijk rond. Want zo maakt bijvoorbeeld ook Towa Herschel uit de Trails of Cold Steel-reeks haar opwachting en worden bijvoorbeeld Rean en Class VII vermeld. Het toont aan hoe complex de wereldopbouw is die Nihon Falcom heeft gecreëerd voor deze franchise, waardoor het meteen ook zo moeilijk is voor nieuwkomers om zich in deze wereld te storten. Want daar waar ik zei dat de eerste Trails Through Daybreak een ideaal instapmoment was, verwacht dit tweede deel dat je toch net wat meer bagage hebt om het verhaal goed te kunnen volgen. Voor wie er toch wil induiken zonder de vorige spellen te hebben gespeeld of wie gewoon een opfrissing nodig heeft, voorziet Nihon Falcom gelukkig wel een beknopte samenvatting van de verschillende spellen.
De minigames zijn immers talrijk terug in dit nieuwe deel, inclusief vissen, een kaartspelletje, en zelfs dingen zoals basketbal en een hacking minigame.
Mijn grootste probleem met het spel op dit vlak was echter dat het verhaal nooit echt de grandeur bereikt van de vorige spellen. Vooral in de eerste helft van het spel voelt het aan als een te onsamenhangend geheel waarbij je op pad gaat met verschillende partijen die elk hun eigen haast episodisch avontuur beleven. De hoeveelheid banter tussen te personages en de manier waarop bepaalde ontmoetingen totaal willekeurig aanvoelen, doen het verhaal en het tempo van het spel helaas geen goed. Voor een franchise die het verhaal zo hoog in het vaandel draagt, was ik hier toch lichtjes teleurgesteld en hoop ik dat de makers zich herpakken voor de volgende delen, die het einde van deze enorme onderneming zullen inluiden.
Gameplay boven alles
Waar het spel wel uitblinkt, is de gameplay die hier opnieuw verder verfijnd en uitgediept werd. Net als in het vorige deel zal je ook hier vlot kunnen wisselen tussen de zogenaamde Field Battles (realtime) en Command Battles (turn-based), uitgezonder tijdens baasgevechten die altijd turn-based verlopen. Zo werden de realtime gevechten verrijkt met meer mogelijkheden, waaronder Quick Arts die je toelaten om een magische aanval te lanceren en kan je ook uithalen met een Heavy Attack die de vijand automatisch verdooft. Ook nieuw is de Cross Charge, waarbij je na een perfect dodge de kans krijgt om te retaliëren met een charged up-aanval van een ander personage, waarna je controle neemt over dit personage dat bovendien een tijdelijke bonus krijgt op zijn of haar aanvalskracht. Dit alles zorgt ervoor dat de gevechten tegen normale vijanden in realtime veel fijner en gevarieerder aanvoelen. De Command Battles kregen dan weer een upgrade met de EX Chains, een sterkere vorm van de SCLM-aanvallen uit het eerste deel, die je enkel kan gebruiken onder bepaalde voorwaarden tijdens het gevecht.Wat verder ook terugkeert in dit deel is een dungeon-systeem dat enigszins vergelijkbaar is met de True Reverie Corridor uit Trails into Reverie, namelijk de Märchen Garten. Dit is een virtuele wereld die bestaat uit een aantal verdiepingen die je kan doorlopen en waarbij op het einde van elk niveau er een eindbaas op je staat te wachten. Ondertussen verzamel je ook shards die je kan gebruiken om zogenaamde Mystic Cubes te analizeren, die je op hun beurt dan weer tal van items laten vrijspelen, gaande van cosmetische items en accessoires tot Quartz en skillpunten om je personages sterker te maken. De Märchen Garten is ideaal om je personages te versterken en bovendien is het een leuke manier om te experimenteren met de setup van je team, want naarmate er personages je gezelschap vervoegen, krijg je ook toegang tot hen in de Märchen Garten. Dit, samen met de verder uitgewerkte combat en de talrijke minigames tonen alvast aan dat de makers meer aandacht schonken aan de gameplay voor dit deel.
De Märchen Garten is een leuke manier om te experimenteren met de setup van je team
Een aspect waar de reeks ten slotte naar mijn inziens te weinig vooruitgang boekt, is de audiovisuele presentatie. Hoewel we intussen al diep in de PlayStation 5-generatie zitten, hinkt het spel grafisch nog steeds achterop als je vergelijkt met andere JRPG's in een gelijkaardige stijl zoals Tales of Arise, Visions of Mana of Metaphor: ReFantazio. Je merkt dit vooral in de minder gedetailleerde omgevingen en soms sporadisch ogende dungeons. Ook het inconsistente gebruik van de voice-over was hier weer lichtjes vervelend, waarbij een gesprek kan starten met voice-overs om na enkele zinnen gewoon over te gaan naar tekst tot er plots een nieuw personage zich moeit en die wel gesproken tekst krijgt. Persoonlijk had ik liever dat alle relevante dialogen ingesproken waren en zijgesprekken enkel tekst zijn. Maar desondanks blijft dit natuurlijk een Trails-game, en ondanks de paar tekortkoming blijft dit natuurlijk een sterke JRPG met leuke personages, fijne gameplay en vooral een intrigerende wereld die steeds omvangrijker wordt.
Conclusie
Met The Legend of Heroes: Trails Through Daybreak II geeft Nihon Falcom een vrij klassiek vervolg, waarbij vooral de terugkeer van de minigames en de verdere uitbreiding van de realtime combat opvallen. Verder krijg je met de Märchen Garten een nieuwe globale dungeon die je toelaat om te experimenteren met de setup van je team, je personages laat ontwikkelen en tal van items laat vrijspelen. Helaas is het verhaal in dit nieuwe deel niet zo sterk in vergelijking met vorige delen, en valt er weinig vooruitgang te merken wat betreft de graphics en het gebruik van de voice-overs.
Pro
- De wereld van Trails verkennen blijft boeiend
- Minigames zijn terug
- Toevoegingen aan het gevechtssysteem
- Märchen Garten-dungeon
Con
- Grafisch weinig vooruitgang
- Verhaal minder sterk dan in vorige spellen
- Nog steeds inconsistent gebruik van voice-overs
7.5
Over
Beschikbaar vanaf
14 februari 2025
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
- PlayStation 4
- PlayStation 5
Genre
- JRPG
Ontwikkelaar
- Nihon Falcom
Uitgever
- NIS America
