Geen betere manier om je met de bittere realiteit van je midlifecrisis te confronteren dan je te realiseren dat het bijna twintig jaar geleden is dat je heldhaftige elf uit de donkere riolen het verblindende zonlicht in ploeterde, om een uitgestrekte wereld van mogelijkheden te ontdekken. Zeggen dat The Elder Scrolls IV: Oblivion een mijlpaal was, die na al die jaren blijft resoneren, is dan ook een understatement. Het magische land van Cyrodiil, gevuld met bizarre figuren, geheimzinnige grotten en demonische poorten naar de hel maakte een onuitwisbare indruk die uitnodigde om geëxploreerd te worden. De hamvraag bij een re-release als deze is echter: pakt de mayonaise nog in dit overdadige broodje smos?
Het voelt een beetje als terugkeren naar een oude liefde. Die ene ex aan wie je warme herinneringen hebt, omdat ze garant stond voor uren aan verhalen en avonturen, zelfs al had ze duidelijk wat gekke kantjes. Nu is ze dus terug, met een geslaagde facelift en garderobe, en zelfs wat meer moderne sensibiliteiten... Alleen is ze onder dat opgefriste oppervlak nog steeds zo zot als een draaideur. Dat is de wat rare spreidstand van The Elder Scrolls IV: Oblivion in haar geremasterde vorm. Visueel is het volledig herwerkt en er zijn implementaties gedaan om de game wat frisser te maken voor een modern publiek, maar onder dat 2025-exterieur is het nog steeds 2006, baby!
Je vindt toevallig de ingang van een grot waar je een stelletje ondoden aantreft die een mythische schat bewaken, of verleent gunsten aan NPC’s die je aanspreken in dorpen, groeit uit tot een gevierd gladiator of sluit je aan bij een gilde. Zelfs wanneer je geen lid wordt van de Fighters, Mages, Thieves of mysterieuze Dark Brotherhood-guilds en die questlines niet beleeft, is er ontzettend veel te doen in Cyrodiil, en zelfs na al die jaren blijft het meeste stevige fun. Dat komt voor een deel omdat Oblivion iets vrij ‘onnozels’ heeft. Het is een game die altijd wat excentrieke kantjes had en de nodige bizarre humor in de dialogen had zitten. Dat goofy kantje blijft prominent aanwezig. Wat ook helpt, is dat Cyrodiil enorm uitnodigend is om te verkennen. Ja, de animaties van het paardrijden zijn op het randje van lachwekkend bij momenten, maar Cyrodiil blijft een genot om in rond te dwalen. Ik vermijd tot nu toe de vergelijking met Skyrim, maar als je vrij recent dat andere pareltje hebt gespeeld, dan weet je dat het kille land met zijn woeste bergketens zich niet altijd vlot liet bedwingen. Cyrodiil voelt met zijn glooiende heuvels en grasvelden, stokoude ruïnes, statige kastelen en sfeervol verlichte grotten haast gezellig. Als je de vampiers, bandieten, scamps en die vermaledijde Oblivion gates wegdenkt tenminste.
Dat neemt uiteraard niet weg dat onder dat mooie laagje vernis de gekkigheden die we associëren met Oblivion nog steeds duidelijk te zien zijn. Personages die eruitzien alsof ze net uit een freakshow zijn ontsnapt, of een blik in de ogen hebben die doet denken aan die keer dat je BFF de verkeerde snoepjes had genomen tijdens een weekend Tomorrowland. Bizarre animaties ... de quirks die we gewoon zijn bij Bethesda-RPG’s zijn volledig intact. Andere welkome toevoegingen zijn een herwerkte HUD, die je meer informatie geeft over je onmiddellijke omgeving, je health en magicka, en de mogelijkheid om te sprinten. In 2006 kon je enkel op een gezapig wandeltempo Cyrodiil verkennen, nu kun je sprinten zolang je stamina het toelaat. Het lijkt een kleine toevoeging, maar het voelt oprecht substantieel.
Het voelt een beetje als terugkeren naar een oude liefde. Die ene ex aan wie je warme herinneringen hebt, omdat ze garant stond voor uren aan verhalen en avonturen, zelfs al had ze duidelijk wat gekke kantjes. Nu is ze dus terug, met een geslaagde facelift en garderobe, en zelfs wat meer moderne sensibiliteiten... Alleen is ze onder dat opgefriste oppervlak nog steeds zo zot als een draaideur. Dat is de wat rare spreidstand van The Elder Scrolls IV: Oblivion in haar geremasterde vorm. Visueel is het volledig herwerkt en er zijn implementaties gedaan om de game wat frisser te maken voor een modern publiek, maar onder dat 2025-exterieur is het nog steeds 2006, baby!
Ouderwetse vrijheid
Oblivion is een goede ouderwetse fantasy-RPG, en die begin je dus met het aanmaken van je personage. Je kiest uit de tien rassen of je een soort elf, Nord, Imperial of een furry Khajiit wil zijn, wat weerslag heeft op je startskills en de manier waarop anderen in de vele dorpen en gehuchten op je reageren. Het leuke is dat het echt wel vrij diep gaat, want met je gekozen geboorteteken en een smorgasbord aan vaardigheden kun je al vrij snel de avonturier zijn die je zelf voor ogen hebt. Een geniepig sluipende boogschutter of een gevreesde krijger die kopjes kleiner maakt met een longsword? Of toch liever Gandalf? Het leuke aan een game als deze is dat je netjes de mogelijkheden aangereikt krijgt om de wereld als een krachtige mage, een vechtjas of geraffineerde schelm te trotseren. Op naar het grote complot dus.De belofte van avontuur
Dat grote complot dat je van de beklemmende duisternis van het riool richting het licht van het uitgestrekte Cyrodiil stuwt, is uiteraard nog steeds de moordaanslag op keizer Uriel Septim, waarvan je getuige bent. Het zet een plot in gang dat speelt met de clichés van het genre en draait rond voorspellingen, lotsbestemmingen en het stoppen van een demonische invasie die het einde van de wereld kan betekenen. Dat is allemaal een aardige crux, maar uiteindelijk is het niet datgene wat je Oblivion intrekt. Het moment dat je die riolen uitkomt, met het heilige amulet van de vermoorde keizer in je binnenzak en de belangrijke opdracht zijn verloren gewaande erfgenaam te vinden, is het eerste dat in je gedachten komt: ‘Dobby’. Je komt die claustrofobische gangen uit en ziet dit uitgestrekte land voor je, dat in alle windrichtingen de belofte van avontuur met zich meedraagt: Dobby is free! Het plot van Oblivion krijgt gaandeweg heus wel de tijd om te plotten en blijft ook wel boeien omdat het speelt met alle tropes die je verwacht van dit soort fantasie, maar het zijn de vele grote en kleine verhalen die je tijdens het exploreren beleeft, die Oblivion kleur geven.Oblivion krijgt vooral kleur door de vele avonturen die je in de spelwereld kan beleven.
Je vindt toevallig de ingang van een grot waar je een stelletje ondoden aantreft die een mythische schat bewaken, of verleent gunsten aan NPC’s die je aanspreken in dorpen, groeit uit tot een gevierd gladiator of sluit je aan bij een gilde. Zelfs wanneer je geen lid wordt van de Fighters, Mages, Thieves of mysterieuze Dark Brotherhood-guilds en die questlines niet beleeft, is er ontzettend veel te doen in Cyrodiil, en zelfs na al die jaren blijft het meeste stevige fun. Dat komt voor een deel omdat Oblivion iets vrij ‘onnozels’ heeft. Het is een game die altijd wat excentrieke kantjes had en de nodige bizarre humor in de dialogen had zitten. Dat goofy kantje blijft prominent aanwezig. Wat ook helpt, is dat Cyrodiil enorm uitnodigend is om te verkennen. Ja, de animaties van het paardrijden zijn op het randje van lachwekkend bij momenten, maar Cyrodiil blijft een genot om in rond te dwalen. Ik vermijd tot nu toe de vergelijking met Skyrim, maar als je vrij recent dat andere pareltje hebt gespeeld, dan weet je dat het kille land met zijn woeste bergketens zich niet altijd vlot liet bedwingen. Cyrodiil voelt met zijn glooiende heuvels en grasvelden, stokoude ruïnes, statige kastelen en sfeervol verlichte grotten haast gezellig. Als je de vampiers, bandieten, scamps en die vermaledijde Oblivion gates wegdenkt tenminste.
Meer dan een likje verf
Dat Cyrodiil er zo uitnodigend uitziet, is uiteraard voor een groot deel te danken aan het harde werk dat in deze remaster is gestoken. Bethesda zelf omschrijft de game daadwerkelijk als een remaster, maar laten we eerlijk zijn ... dit komt toch eerder in de buurt van een remake. Het Franse Virtuos heeft namelijk alle visuele assets van de grond af opnieuw opgebouwd met behulp van de Unreal Engine 5, en een groot deel van de dialogen werd opnieuw opgenomen. Fans van het origineel herinneren zich vast hoe een handvol acteurs instond voor het stemgeluid van een veelvoud aan personages. Dat is nu een stuk gevarieerder geworden. Het helpt allemaal om Cyrodiil overtuigend tot leven te brengen en niet als een gedateerd reliek van weleer te doen ogen. Dit is een spelwereld waarin het ook anno 2025 bij momenten overweldigend is om in rond te dwalen.Onder de indrukwekkende aanpassingen, blijft Oblivion vooral eigenzinnig zichzelf.
Dat neemt uiteraard niet weg dat onder dat mooie laagje vernis de gekkigheden die we associëren met Oblivion nog steeds duidelijk te zien zijn. Personages die eruitzien alsof ze net uit een freakshow zijn ontsnapt, of een blik in de ogen hebben die doet denken aan die keer dat je BFF de verkeerde snoepjes had genomen tijdens een weekend Tomorrowland. Bizarre animaties ... de quirks die we gewoon zijn bij Bethesda-RPG’s zijn volledig intact. Andere welkome toevoegingen zijn een herwerkte HUD, die je meer informatie geeft over je onmiddellijke omgeving, je health en magicka, en de mogelijkheid om te sprinten. In 2006 kon je enkel op een gezapig wandeltempo Cyrodiil verkennen, nu kun je sprinten zolang je stamina het toelaat. Het lijkt een kleine toevoeging, maar het voelt oprecht substantieel.
Ouderwets charmant
De eigenlijke gameplay voelt een beetje gedateerd aan, maar blijft verrassend goed overeind voor een game die oud genoeg is om een rijbewijs te hebben. Ja, je bent nogal hard in de weer met navigeren door de menu’s wanneer je bezig bent met dingen als alchemie en je inventory, maar het hoort bij dit soort oudere RPG’s. En ja, het uithalen met je zwaard is nogal simplistisch, maar niet zonder enige knullige charme. Daarbovenop is het nu mooi meegenomen dat je de impact die je wapens maken op vijanden ook effectief ziet, inclusief bloedspatten op de kling. Je gaat het, zeker omwille van de bij momenten lachwekkende animaties, niet verwarren met een moderne game, maar ergens schuilt ook daar de charme van deze remaster, remake of wat ze het ook willen noemen. Onder het opgefriste snoetje is Oblivion nog steeds de game waar we in 2006 als een blok voor vielen, met alle grote en kleine kantjes.Conclusie
The Elder Scrolls IV: Oblivion zet in opgefriste vorm een maatstaf voor hoe een geliefde game na bijna twee decennia als een soort Doornroosje wakker gekust kan worden. Door de game audiovisueel wederom op te bouwen en een aantal moderne toetsen toe te voegen, maar de ervaring onder het oppervlak intact te laten, wist Virtuos het nieuwe en het oude te huwen. Dat resulteert in een game die verrassend harmonieus aanvoelt en, ondanks of misschien zelfs dankzij de gedateerde elementen en knullige kantjes, uitnodigt om ontdekt te worden. Of je nu voor het eerst uit het riool stapt of terugkeert naar Cyrodiil, Oblivion is anno 2025 een verzameling avonturen en verhalen die de moeite waard zijn om beleefd te worden.
Pro
- Audiovisuele opsmukbeurt is hoogst effectief
- Kleine tweaks zoals een verbeterde HUD en de mogelijkheid om te sprinten zijn welkom
- Het blijft die grote open wereld vol avontuur die verrassend waardig ouder geworden is.
Con
- De framerate heeft op dit moment nog wat haperingen
- Het vele navigeren door menu's is een aspect waar de game stevig haar leeftijd toont.
8.5
Over
Beschikbaar vanaf
23 april 2025
Gespeeld op
- Xbox Series X|S
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- RPG
Ontwikkelaar
- Bethesda Game Studios
- Virtuos
Uitgever
- Bethesda Softworks
