Styx keert terug voor zijn derde soloavontuur. De goblin, die voor het eerst zijn opwachting maakte in Of Orcs and Men uit 2012, sluipt vanaf deze week weer rond op onze pc's en consoles in Styx: Blades of Greed. De eerste twee Styx-games waren best vermakelijke stealthgames die natuurlijk opvielen doordat je in de huid kroop van een vuilgebekte antiheld en de humor waarbij vaak de vierde wand werd doorbroken. Dit derde deel lijkt verder te bouwen op de formule van zijn voorgangers, maar ontwikkelaar Cyanide pakt het deze keer duidelijk grootser aan.
Het verhaal van Styx: Blades of Greed
vormt alvast een direct vervolg op Shards of Darkness. In de proloog worden we meegenomen naar het einde van dat spel en zien we hoe deze confrontatie zich verder uitspeelt. Met een beschadigd schip moeten Styx, Helledryn en Djarak hun toevlucht zoeken tot de sloppenwijken van de Wall, een reusachtig bastion van de mensen. Via een kleine omweg, waarbij Styx zijn crew vergroot met de twee dwergen Irving en Jasper, vind je een nieuw luchtschip en kan Styx zijn zoektocht naar de felbegeerde Quartz verderzetten. Naarmate hij deze magische stenen absorbeert, komt hij echter in contact met een geheimzinnige en oeroude entiteit die zichzelf Flux noemt.
De zoektocht naar Quartz neemt ons mee naar drie grote gebieden in de game, wat ons meteen brengt naar de grootste vernieuwing die Blades of Greed met zich meebrengt. In plaats van kleinere, besloten levels, krijg je hier dus drie grote speeltuinen om je in uit te leven. Zo heb je de indrukwekkende Wall, het meer moerassige Turquoise Dawn, het domein van de orks dat werd gekoloniseerd door de mensen, en tot slot de ruïnes van Akenash, een omgeving die je kent uit de eerste Styx-game, maar niet in zijn vorm zoals je die hier ziet. Het resultaat hiervan is dat de verticaliteit in de reeks een heel nieuwe dimensie krijgt. Dit creëert heel wat opties, maar zorgt er ook voor dat de omgevingen niet altijd even goed navigeerbaar zijn. Meer dans eens was het zoeken naar waar ik nu juist moest zijn of hoe ik ergens moest geraken, vaak met de nodige trial and error, waarbij ik meer dan eens te pletter stortte.
Om je op weg te helpen, krijg je gelukkig ook enkele nieuwe tools zoals een grijphaak of een glider. Deze hulpmiddelen speel je stapsgewijs vrij, waardoor je steeds zal moeten afwisselen tussen de drie gebieden, om plaatsen die eerder niet bereikbaar waren te verkennen. Wat wel vervelend is, is dat als je van gebied wilt wisselen, je steeds naar je zeppelin moet om hier weer een weg te banen naar de stuurcabine, wat voor mij als vervelend tijdverlies aanvoelde. Je krijgt op je zeppelin wel de kans om upgrades te verwerven of nieuwe zijmissies te aanvaarden die je crewmates voor je hebben, al bestaan die voornamelijk uit fetch quests. Verder zal je natuurlijk heel wat nieuwe krachten en tools verwerven die je helpen om de vele vijanden op sneaky wijze uit te schakelen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan tijdelijke onzichtbaarheid, een kloon die je kan maken en zelfs gooien, mind control - al miste ik hier wel de mogelijkheid om je vijand van een afgrond te laten lopen - en zelfs tijdmanipulatie, maar ook een cocon die je toelaat om te reviven, valstrikken, en zand en flessen om mee te gooien. Dat je deze middelen best goed inzet, wordt trouwens al snel duidelijk, want Styx is allesbehalve een vechtersbaas en de combat zelf voelt vrij klungelig aan.
De game kan dus nog wat oplapwerk gebruiken, maar de basis is er alvast. Zolang je de quick save-knop weet te vinden en je jezelf over de hierboven vermelde euvels kan zetten, valt er plezier te halen uit dit sneaky avontuur. Op pc draait de game ook redelijk soepel, met korte laadtijden en een goede performance. Met mijn setup (RTX 4080, Intel i7 13th Gen en 32 GB RAM) haalde ik aan een native resolutie van 1440p een stabiele zeventig frames per seconde, met de settings op High. Met upscaling en frame generation zat ik vervolgens makkelijk boven de honderd frames per seconde. Ik heb het spel ook even geprobeerd op de Steam Deck, en hoewel het speelbaar is op de handheld, moet je de graphics toch net te veel terugschroeven om het nog genietbaar te houden.
Het verhaal van Styx: Blades of Greed
The crystals of power
Naast de zoektocht naar Quartz voegt Blades of Greed zo een fascinerend mysterie toe dat je samen met Styx zal ontrafelen. Ondertussen moet je ook nog eens afrekenen met de Inquisition, die hun eigen snode plannen hebben met deze kristallen. Omdat je voornamelijk bezig bent met rondkruipen en klauteren tijdens je zoektocht naar de Quartz, ontvouwt het verhaal zich op een gezapig tempo, maar het was wel fijn om te ontdekken dat er een groter plan was achter het verzamelen van de kristallen. De gebeurtenissen in het spel bouwen ook voort op het verhaal van de revolutie in Of Orcs and Men, wat natuurlijk een leuke knipoog is naar de fans van deze cultgame.De zoektocht naar Quartz neemt ons mee naar drie grote gebieden in de game, wat ons meteen brengt naar de grootste vernieuwing die Blades of Greed met zich meebrengt. In plaats van kleinere, besloten levels, krijg je hier dus drie grote speeltuinen om je in uit te leven. Zo heb je de indrukwekkende Wall, het meer moerassige Turquoise Dawn, het domein van de orks dat werd gekoloniseerd door de mensen, en tot slot de ruïnes van Akenash, een omgeving die je kent uit de eerste Styx-game, maar niet in zijn vorm zoals je die hier ziet. Het resultaat hiervan is dat de verticaliteit in de reeks een heel nieuwe dimensie krijgt. Dit creëert heel wat opties, maar zorgt er ook voor dat de omgevingen niet altijd even goed navigeerbaar zijn. Meer dans eens was het zoeken naar waar ik nu juist moest zijn of hoe ik ergens moest geraken, vaak met de nodige trial and error, waarbij ik meer dan eens te pletter stortte.
In plaats van kleinere, besloten levels, krijg je hier drie grote speeltuinen om je in uit te leven
Om je op weg te helpen, krijg je gelukkig ook enkele nieuwe tools zoals een grijphaak of een glider. Deze hulpmiddelen speel je stapsgewijs vrij, waardoor je steeds zal moeten afwisselen tussen de drie gebieden, om plaatsen die eerder niet bereikbaar waren te verkennen. Wat wel vervelend is, is dat als je van gebied wilt wisselen, je steeds naar je zeppelin moet om hier weer een weg te banen naar de stuurcabine, wat voor mij als vervelend tijdverlies aanvoelde. Je krijgt op je zeppelin wel de kans om upgrades te verwerven of nieuwe zijmissies te aanvaarden die je crewmates voor je hebben, al bestaan die voornamelijk uit fetch quests. Verder zal je natuurlijk heel wat nieuwe krachten en tools verwerven die je helpen om de vele vijanden op sneaky wijze uit te schakelen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan tijdelijke onzichtbaarheid, een kloon die je kan maken en zelfs gooien, mind control - al miste ik hier wel de mogelijkheid om je vijand van een afgrond te laten lopen - en zelfs tijdmanipulatie, maar ook een cocon die je toelaat om te reviven, valstrikken, en zand en flessen om mee te gooien. Dat je deze middelen best goed inzet, wordt trouwens al snel duidelijk, want Styx is allesbehalve een vechtersbaas en de combat zelf voelt vrij klungelig aan.
Een ruwe diamant
Het rondsluipen in deze wereld en de creatieve vrijheid die je krijgt om de verschillende hindernissen te overkomen, zal menig fan van stealthgames alvast verheugen. Vooral de speciale krachten zijn een leuke toevoeging aan je arsenaal. Helaas zijn de vijanden meestal niet te snugger en kan je ze snel van je af schudden indien nodig. Soms durven er ook al eens glitches de kop op te duiken, zoals vijanden die je doorheen een muur zien of kunnen grijpen, vijanden die lijken te slapen op bijzonder bizarre manieren, of vijanden die achter objecten blijven vaststeken of vastzitten cirkelbewegingen. Het zijn kleine schoonheidsfoutjes die verder worden aangevuld door dingen zoals textures die traag inladen, animaties die wat onafgewerkt ogen tijdens cutscenes, of de resolutie die steeds reset wanneer ik het spel opstartte.De game kan dus nog wat oplapwerk gebruiken, maar de basis is er alvast. Zolang je de quick save-knop weet te vinden en je jezelf over de hierboven vermelde euvels kan zetten, valt er plezier te halen uit dit sneaky avontuur. Op pc draait de game ook redelijk soepel, met korte laadtijden en een goede performance. Met mijn setup (RTX 4080, Intel i7 13th Gen en 32 GB RAM) haalde ik aan een native resolutie van 1440p een stabiele zeventig frames per seconde, met de settings op High. Met upscaling en frame generation zat ik vervolgens makkelijk boven de honderd frames per seconde. Ik heb het spel ook even geprobeerd op de Steam Deck, en hoewel het speelbaar is op de handheld, moet je de graphics toch net te veel terugschroeven om het nog genietbaar te houden.
Conclusie
Styx: Blades of Greed plaatst je opnieuw in de schoenen van de sneaky antiheld, en samen met je crew doorkruis je drie grote gebieden op zoek naar waardevolle Quartz-kristallen. Je zoektocht brengt je echter ook in contact met een eeuwenoude entiteit die zichzelf Flux noemt. Sluip, klim en moord jezelf een weg doorheen deze knappe wereld, maar let op dat je niet verloren geraakt of gevat wordt. Blades of Greed heeft enkele ruwe kantjes, maar de vrijheid die je krijgt om je doelen te bereiken, zorgt voor een fijne ervaring die de fans van de reeks zeker zal bekoren.
Pro
- Gameplay biedt heel wat vrijheid
- Leuk arsenaal aan tools en krachten
- Goede performance op pc
- Levels zijn op zich knap ontworpen ...
Con
- A.I. van vijanden laat steekjes vallen
- Soms wat teveel trial and error
- Enkele technische mankementjes
- ... Maar laten te wensen over op vlak van navigeerbaarheid
6.5
Over
Beschikbaar vanaf
19 februari 2026
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Stealth
Ontwikkelaar
- Cyanide Studio
Uitgever
- Nacon
