Spirit Mancer omschrijft zichzelf als een action hack and slash game met deck building. Deze omschrijving klinkt als een gewaagde combinatie die perfect is voor mij, aangezien ik grote fan ben van TCG’s en indiegames. Sunnny Syrup Studio is echter nog heel wat vergeten te melden in hun samenvatting, want er is nog veel meer te doen in Spirit Mancer.
Wanneer je Spirit Mancer opstart, kom je terecht in een heerlijk nostalgisch gevoel naar de games van weleer. De prachtige pixel graphics doen me denken aan Metal Slug van de oude arcadekasten en ook de actie doet daar niet voor onder. Dit verleidt je om direct het spel in te duiken en er ook heel wat tijd in te spenderen. Na de prachtige intro (ook volledig in pixel graphics!) kom je terecht in een wereld vol demonen waarin varkens je op weg helpen om je vrienden terug te vinden. Verder ga ik niet uitweiden over het verhaal, maar ik kan wel zeggen dat het goed in elkaar zit voor een hack and slash game en je een doel krijgt voor het afmaken en vangen van de vele demonen. Het verhaal wordt amusant gebracht en vluchtig verteld, wat je aandacht bij het spel blijft houden. Wat hiervoor ook helpt is dat de belangrijke demonen, de eindbazen, na het verslaan in het verhaal blijven, dit gecombineerd met een mysterie dat stilletjes uit de doeken wordt gedaan. Dit maakt dat je meer van de demon world wilt ontdekken.
Als bovenstaande alinea klinkt alsof de gameplay snel in een chaos ontaardt, kan ik je (deels) geruststellen. Er zijn zelden taferelen waar je overweldigd wordt door vijanden en je krijgt wel de tijd om het spel gewoon te worden. Aanvankelijk zijn je acties ook nog beperkt, en krijg je simpele pistolen en één meêleewapen met beperkte combo’s. Een licht RPG-sausje laat je echter alles upgraden, waarna je wapen per wapen sterker kan maken en zelfs elke afzonderlijke kaart kan je hierdoor upgraden. Op het einde heb je toegang tot vijf mêleewapens, tientallen geweren en pistolen en meer dan honderd spirits om je deck mee te maken. Dit voelde voor mij als een overdaad, en voor deze review heb ik wel geëxperimenteerd met de verschillende wapens, maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik voor een gewone playthrough het bij het basiswapen had gehouden. Zeker als je weet dat je wapen per wapen moet upgraden, en het eerste wapen al sterker is dan de volgende wanneer je deze vrijspeelt. Ook voor de spirits is er teveel van het goeie, het is mij persoonlijk niet gelukt om ze allemaal te testen, waardoor ik na een tijd enkele favorieten had die ik gebruikte in mijn deck.
Ook de missies die het verhaal vertellen vind je terug in het dorp, en je hebt de keuze tussen de hoofd- en zijmissies. De zijmissies laten je extra gevechten doen, een schat zoeken in voorgaande levels of geeft je één van de ingewikkeldste quizzen die ik ooit in een game heb gezien. Al bij al zijn deze missies vrij leuk en geven ze je de kans om extra te experimenteren met alle voorwerpen die je krijgt, vooral door hun korte duur. Na elk level krijg je een score, die gebaseerd is op enkele criteria die je krijgt, zoals kills zonder vuurwapens. De completionist in mij probeerde vanaf begin om deze extra’s te doen, echter kwam ik er snel achter dat dit heel wat plezier uit het spel haalde. Dit omdat de main gameplay en het switchen tussen de verschillende vechtmogelijkheden het spel interessant maken, en de taken er vaak voor zorgden dat je enkel maar één soort wapen mocht gebruiken. Tijdens de korte zijmissies waren deze extra taken doenbaar, maar de hoofdmissies duren meestal langer en dan voelen deze taken als een belemmering. Ook waren ze niet altijd even duidelijk of fout getriggerd, ik ben er nog altijd niet zeker van dat “No gun kills” enkel op de health bar slaat, of je ook geen shield mag breken zo, wat wel zo werkt blijkbaar.
Er waren naast dit best nog wel wat onduidelijkheden in het spel, of dingen die beter uitgelegd konden worden. Echter niks onoverkomelijk en sommigen zullen genieten van experimenteren en het zelf proberen uit te vinden wat best werkt. Vervelender waren andere problemen die ik ben tegengekomen, zo crashte het spel als ik in het dorp een bepaalde handeling deed, of heb ik een level volledig moeten opnieuw starten omdat de laadtijden bleven hangen na het sterven bij een baasgevecht. Dit waren frustrerende momenten waarbij ik het spel normaal gezien had weggelegd, als ik niet moest verder doen voor deze review.
Wanneer je Spirit Mancer opstart, kom je terecht in een heerlijk nostalgisch gevoel naar de games van weleer. De prachtige pixel graphics doen me denken aan Metal Slug van de oude arcadekasten en ook de actie doet daar niet voor onder. Dit verleidt je om direct het spel in te duiken en er ook heel wat tijd in te spenderen. Na de prachtige intro (ook volledig in pixel graphics!) kom je terecht in een wereld vol demonen waarin varkens je op weg helpen om je vrienden terug te vinden. Verder ga ik niet uitweiden over het verhaal, maar ik kan wel zeggen dat het goed in elkaar zit voor een hack and slash game en je een doel krijgt voor het afmaken en vangen van de vele demonen. Het verhaal wordt amusant gebracht en vluchtig verteld, wat je aandacht bij het spel blijft houden. Wat hiervoor ook helpt is dat de belangrijke demonen, de eindbazen, na het verslaan in het verhaal blijven, dit gecombineerd met een mysterie dat stilletjes uit de doeken wordt gedaan. Dit maakt dat je meer van de demon world wilt ontdekken.
Hack & slash & shoot & catch
Wat je ook steeds terug naar het spel lokt, is de gameplay natuurlijk, en die is verfrissend te noemen. Waar een hack and slash al snel kan vervelen nadat je een favoriete combo hebt ontdekt, geldt dit niet voor Spirit Mancer. Elke demon dat je tegenkomt heeft naast zijn gezondheidsbalk ook een bepaalde kleur van schild. Dit kan staan voor groen (melee), blauw (gun) of paars (spirits). Om een demon te verslaan kan je brute actie gebruiken en gewoon de health-balk leegmaken, maar dit zal je veel moeite en energie kosten. Slimmer is om eerst de shields leeg te maken door de juiste aanvallen te gebruiken, waarna de vijand gestunned wordt en je vrij spel hebt om deze te vangen of af te maken. Wanneer je een demon vangt, komt deze in je huidige card stack en staat het je vrij om deze als spirit te gebruiken om zijn voormalige vrienden aan te vallen. Verder in het spel kom je ook vijanden tegen die meerdere schilden hebben en waar je dus één voor één de juiste aanvallen moet gebruiken om de demon te verslaan.Als bovenstaande alinea klinkt alsof de gameplay snel in een chaos ontaardt, kan ik je (deels) geruststellen. Er zijn zelden taferelen waar je overweldigd wordt door vijanden en je krijgt wel de tijd om het spel gewoon te worden. Aanvankelijk zijn je acties ook nog beperkt, en krijg je simpele pistolen en één meêleewapen met beperkte combo’s. Een licht RPG-sausje laat je echter alles upgraden, waarna je wapen per wapen sterker kan maken en zelfs elke afzonderlijke kaart kan je hierdoor upgraden. Op het einde heb je toegang tot vijf mêleewapens, tientallen geweren en pistolen en meer dan honderd spirits om je deck mee te maken. Dit voelde voor mij als een overdaad, en voor deze review heb ik wel geëxperimenteerd met de verschillende wapens, maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik voor een gewone playthrough het bij het basiswapen had gehouden. Zeker als je weet dat je wapen per wapen moet upgraden, en het eerste wapen al sterker is dan de volgende wanneer je deze vrijspeelt. Ook voor de spirits is er teveel van het goeie, het is mij persoonlijk niet gelukt om ze allemaal te testen, waardoor ik na een tijd enkele favorieten had die ik gebruikte in mijn deck.
Overdaad schaadt
Deze overdaad vind je ook terug in het dorp waarin je je bevindt tussen de missies door, die gaandeweg het spel verder ontwikkelt en waar je verschillende dingen kan doen. Denk aan dingen zoals vissen om extra kaarten te vinden, je vaardigheden upgraden, wapens kopen of upgraden, varkens op missies sturen, je boerderij runnen, enzovoort. Alles wat je kan doen geeft je extra’s voor in de missies te gebruiken, maar echt leuk zijn al deze dingen jammer genoeg niet. Echter zijn ze ook niet verplicht of langdradig, maar er bekroop mij toch regelmatig het gevoel dat dingen simpeler hadden kunnen zijn. Waarom is er bijvoorbeeld een bank waar je je geld kan achterlaten, terwijl je dit niet echt kan verliezen, waarom moet je vaardigheden upgraden op een andere plek dan waar je je wapens kunt upgraden? Er zullen zeker dingen zijn die ik niet helemaal heb uitgedokterd, maar de missies waren gewoon leuker dan varkens wegsturen om extra geld en items te vergaren.Spirit Mancer biedt unieke gameplay die het meer maakt dan een simpele hack and slash.
Ook de missies die het verhaal vertellen vind je terug in het dorp, en je hebt de keuze tussen de hoofd- en zijmissies. De zijmissies laten je extra gevechten doen, een schat zoeken in voorgaande levels of geeft je één van de ingewikkeldste quizzen die ik ooit in een game heb gezien. Al bij al zijn deze missies vrij leuk en geven ze je de kans om extra te experimenteren met alle voorwerpen die je krijgt, vooral door hun korte duur. Na elk level krijg je een score, die gebaseerd is op enkele criteria die je krijgt, zoals kills zonder vuurwapens. De completionist in mij probeerde vanaf begin om deze extra’s te doen, echter kwam ik er snel achter dat dit heel wat plezier uit het spel haalde. Dit omdat de main gameplay en het switchen tussen de verschillende vechtmogelijkheden het spel interessant maken, en de taken er vaak voor zorgden dat je enkel maar één soort wapen mocht gebruiken. Tijdens de korte zijmissies waren deze extra taken doenbaar, maar de hoofdmissies duren meestal langer en dan voelen deze taken als een belemmering. Ook waren ze niet altijd even duidelijk of fout getriggerd, ik ben er nog altijd niet zeker van dat “No gun kills” enkel op de health bar slaat, of je ook geen shield mag breken zo, wat wel zo werkt blijkbaar.
Er waren naast dit best nog wel wat onduidelijkheden in het spel, of dingen die beter uitgelegd konden worden. Echter niks onoverkomelijk en sommigen zullen genieten van experimenteren en het zelf proberen uit te vinden wat best werkt. Vervelender waren andere problemen die ik ben tegengekomen, zo crashte het spel als ik in het dorp een bepaalde handeling deed, of heb ik een level volledig moeten opnieuw starten omdat de laadtijden bleven hangen na het sterven bij een baasgevecht. Dit waren frustrerende momenten waarbij ik het spel normaal gezien had weggelegd, als ik niet moest verder doen voor deze review.
Conclusie
Spirit Mancer is een verfrissend spel voor fans van hack & slash games en mensen die houden van retro pixel games. Maar alhoewel ik heb genoten van de gameplay en het verhaal, waren er sommige zaken die net iets beter hadden kunnen uitgewerkt worden en soms zelfs tot frustraties leidden. Sunny Syrup Studio had misschien net iets meer tijd moeten nemen om de basis wat meer te polijsten in plaats van (te) veel te willen toevoegen. De action hack & slash is zeker aanwezig, maar het deck building miste ik een beetje, wat niet wegneemt dat ik zeker heb genoten van de originele gameplay.
Pro
- Unieke gameplay die het meer maakt dan een simpele hack and slash
- Prachtige pixel graphics
- Co-op
- Veel spirits om uit te kiezen
Con
- Crashes
- Met momenten onduidelijk
- Voelt soms ongebalanceerd aan in moeilijkheid
7.5
Over
Beschikbaar vanaf
26 november 2024
Gespeeld op
- Nintendo Switch
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
- PlayStation 5
Genre
- Hack and slash
Ontwikkelaar
- Sunny Syrup Studio
Uitgever
- Dear Villagers
