Ninja Gaidens Ryu Hayabusa is niet de enige ninja uit een klassieke games-periode waarvoor een ontwikkelaar dit jaar een comeback organiseerde. SEGA wou Joe Musashi eindelijk eens afstoffen en zij huurden Lizardcube in als hulp voor deze klus, nadat die studio hun kunnen demonstreerde met Wonder Boy: The Dragon’s Trap en (de presentatie van) Streets of Rage 4. Een geschikte partner in mijn opinie, en niet alleen omdat ze bijzonder getalenteerde 2D-artiesten zijn! Toch is deze opdracht niet te onderschatten, want over het assortiment van platformers (al dan niet met een vleugje actie) kunnen we de laatste paar maanden allesbehalve klagen. Kreeg Lizardcube het echter voor elkaar om het onderste uit de kan te halen voor Shinobi: Art of Vengeance, of verbleekt deze titel naast de inspanningen van de concurrentie?
Joe Musashi, de leider van de Oboro Clan die nogmaals de rol van speelbare protagonist aanneemt, is uit op wraak nadat de barbaarse megalomaan Lord Ruse een aanslag op z’n dorp pleegde en prompt zo goed als iedere inwoner versteende. Meer dan dat heeft een ninja niet nodig als excuus om een slechterik achterna te jagen, dit tijdens veertien verschillende levels! Deze campagne duurt niet te lang en niet te kort, terwijl Lizardcube hierin diens sterkste kant liet zien. In quasi ieder level zal je met regelmaat prachtige locaties aanschouwen, gaande van technologische faciliteiten, traditionele Japanse architectuur tot weelderige natuur enzovoort. Ik wist dat dit aspect wel snor zat, toen ik zag dat zelfs een vismarkt grootschalig werd gevisualiseerd en met allerlei unieke ornamenten werd opgetut! Geen verrassing als je de carrière van de ontwikkelaars kent, maar dat betekent niet dat ze hiervoor geen verdere complimenten verdienen. Ook de handgetekende sprites strelen als het ware het oog: Joe Musashi (en allen die hem trachten te stoppen) zijn dikwijls zo gedetailleerd dat hun bewegingen haast vloeibaar lijken, zonder dat men voor een esthetisch ‘eenvoudige’ stijl à la die van Hollow Knight opteerde. Shinobi: Art of Vengeance
is kortom een digitaal kunstwerk!
Het zit namelijk zo: vroeger kon je de vijanden van een Shinobi-spel in één klap uitschakelen, wat nu niet langer het geval is. Lord Ruse’s manschappen kunnen ter vergelijking meer schade tolereren, maar dat geeft Joe Musashi tevens de kans om meer gecompliceerde combo’s te verrichten. Dit leidde eveneens tot de geboorte van een ‘nieuw’ systeem: een winkel – die gerund wordt door een demonisch zwijn nota bene – waarin je allerlei upgrades kunt aankopen, telkens je het gewenste bedrag ervoor ophoest. Typisch voor een hedendaagse actiebelevenis en iets waarmee je Joe Musashi gradueel kunt laten evolueren via extra aanvallen en dergelijke aanwinsten, aangezien je vanaf het begin z’n volledig potentieel nog niet kunt benutten. De catalogus van die winkel breidt daarenboven uit wanneer je voldoende Oboro Relics (lees: collectibles) vindt die in alle levels werden verborgen, dus Joe Musashi blijf je doorheen de hele campagne stapsgewijs bijstellen. Deze gang van zaken probeer ik niet als iets speciaals af te schilderen, maar het is wel één voorbeeld van de diverse overwegingen die Art of Vengeance introduceert.
Alle aanwezige gameplay mechanics jongleren, samen met de herhaaldelijke pogingen om ze correct toe te passen, is een ronduit prettige dynamiek en Lizardcube bedacht daarbij een even leuke reward loop voor de doorsnee confrontaties. Lord Ruse’s soldaten één per één mollen is op zich altijd acceptabel, maar het spel overlaadt je met de meeste beloningen als je meerdere verslapte vijanden 'voorbereidt' en vervolgens hen simultaan executeert. Een heerlijk gevoel wanneer alle puzzelstukjes op hun plaats vallen! Helaas temperde Lizardcube in zekere mate de balans van zulke euforische momenten, wegens één simpele designkeuze die (wat mij betreft) een negatieve invloed uitoefende op hun frequentie. Shinobi: Art of Vengeance is immers gemiddeld te gemakkelijk, tot het punt dat je nauwelijks hoeft na te denken over het merendeel van de nuances die ik net omschreef. Zelfs op de hoogste moeilijkheidsgraad vertonen je tegenstanders gebrekkige agressie en dikwijls kun je hen te vlug omleggen, al dan niet per ongeluk. Ook al haal je louter uit met zwakkere manoeuvres die voornamelijk de Execution Gauge zouden opvullen! Ik beweer nu niet dat dit de balans van de game geheel verpestte, maar ik miste doorgaans een tikkeltje pittigheid …
Wat valt er ten slotte nog te vertellen over het spel? Wanneer je een level voltooit, mag je deze zo vaak als je wilt opnieuw betreden, zodat je de secundaire paden die aanvankelijk onbereikbaar waren beter kunt verkennen. Tegelijk productieve opportuniteiten, want in verscheidene hoeken (of achter pakweg vernietigbare muren) staan schatkisten met waardevolle inhoud op je te wachten, inclusief een handvol Lab Keys die uiteindelijk bonus content openen. Doe dit echter het liefst nadat je alle gegarandeerde vaardigheden – die onafhankelijk van de winkelupgrades zijn – verkreeg; kwestie van onnodige repetitie te vermijden! Bij afsluiting van de campagne stelt het spel ook een Boss Rush Mode beschikbaar voor wat extra replay value, evenals een herspeelbare Arcade Mode die scores berekent aan de hand van je snelheid, hoeveel vijanden je uitroeide, enzovoort. Als laatste wil ik nog kwijt dat de soundtrack (die gecomponeerd werd door Yuzo Koshiro plus Tee Lopes) me geregeld bekoorde, en dat ik de beroerde Engelstalige voice-acting ten zeerste afraad. Kies in plaats daarvan de Japanse stemmen, welke minder afleidend klinken en logischerwijze beter bij dit Aziatisch getinte thema passen!
Joe Musashi, de leider van de Oboro Clan die nogmaals de rol van speelbare protagonist aanneemt, is uit op wraak nadat de barbaarse megalomaan Lord Ruse een aanslag op z’n dorp pleegde en prompt zo goed als iedere inwoner versteende. Meer dan dat heeft een ninja niet nodig als excuus om een slechterik achterna te jagen, dit tijdens veertien verschillende levels! Deze campagne duurt niet te lang en niet te kort, terwijl Lizardcube hierin diens sterkste kant liet zien. In quasi ieder level zal je met regelmaat prachtige locaties aanschouwen, gaande van technologische faciliteiten, traditionele Japanse architectuur tot weelderige natuur enzovoort. Ik wist dat dit aspect wel snor zat, toen ik zag dat zelfs een vismarkt grootschalig werd gevisualiseerd en met allerlei unieke ornamenten werd opgetut! Geen verrassing als je de carrière van de ontwikkelaars kent, maar dat betekent niet dat ze hiervoor geen verdere complimenten verdienen. Ook de handgetekende sprites strelen als het ware het oog: Joe Musashi (en allen die hem trachten te stoppen) zijn dikwijls zo gedetailleerd dat hun bewegingen haast vloeibaar lijken, zonder dat men voor een esthetisch ‘eenvoudige’ stijl à la die van Hollow Knight opteerde. Shinobi: Art of Vengeance
Style over substance, of andersom?
Schoonheid alleen volstaat echter niet om een fatsoenlijk spel te produceren, dus ik was vooral benieuwd hoe men de gameplaystructuur zou behandelen. Laat me alvast met de deur in huis vallen: deze moderne iteratie heeft op dit vlak niet zoveel gemeen met de alleroudste Shinobi-delen, wat de retro-liefhebbers onder ons wellicht zal teleurstellen. Niet de eerste keer dat dit trouwens met de serie gebeurde, want destijds konden we ook hetzelfde zeggen over de uiting die op Nintendo’s 3DS-handheld arriveerde, laat staan de driedimensionale reboot die op de PlayStation 2 verscheen. Art of Vengeance mag dan wel grotendeels lineair zijn, maar daar eindigen de fundamentele gelijkenissen met diens ‘antieke’ voorgangers in feite, op basis van hoe Lizardcube de combat, de levels, enzovoort al bij al aanpakte. Niet zozeer een onheilspellend teken, voor alle duidelijkheid!Joe Musashi blijf je doorheen de hele campagne stapsgewijs bijstellen.
Het zit namelijk zo: vroeger kon je de vijanden van een Shinobi-spel in één klap uitschakelen, wat nu niet langer het geval is. Lord Ruse’s manschappen kunnen ter vergelijking meer schade tolereren, maar dat geeft Joe Musashi tevens de kans om meer gecompliceerde combo’s te verrichten. Dit leidde eveneens tot de geboorte van een ‘nieuw’ systeem: een winkel – die gerund wordt door een demonisch zwijn nota bene – waarin je allerlei upgrades kunt aankopen, telkens je het gewenste bedrag ervoor ophoest. Typisch voor een hedendaagse actiebelevenis en iets waarmee je Joe Musashi gradueel kunt laten evolueren via extra aanvallen en dergelijke aanwinsten, aangezien je vanaf het begin z’n volledig potentieel nog niet kunt benutten. De catalogus van die winkel breidt daarenboven uit wanneer je voldoende Oboro Relics (lees: collectibles) vindt die in alle levels werden verborgen, dus Joe Musashi blijf je doorheen de hele campagne stapsgewijs bijstellen. Deze gang van zaken probeer ik niet als iets speciaals af te schilderen, maar het is wel één voorbeeld van de diverse overwegingen die Art of Vengeance introduceert.
Heldhaftige ninja = one-man army
Joe Musashi is van nature reeds vaardig in het elimineren van z’n opponenten, ongeacht zijn positie, maar des te meer bewegingen ik voor hem vrijschakelde, des te meer ik de groeiende flexibiliteit van z’n move set begon te appreciëren. Na verloop van tijd kan je ervoor zorgen dat Musashi (onder andere) efficiënter vanuit de lucht toeslaat, terwijl het spel ook redenen blijft geven om verschillende technieken te gebruiken. Vijanden met de Armor-status bijvoorbeeld ‘negeren’ Musashi’s slagen totdat je hun gele balkje uitput, maar gelukkig heb je meerdere opties ter beschikking die in een ogenblik hun verdediging tot niets kunnen herleiden. Een monster zoals de knuppelzwaaiende Oni daarentegen heeft een hele hoop Health Points, maar Musashi’s kunai of bepaalde Ninpo kunnen de Execution Gauge van die bruut drastisch sneller opvullen, zodat je hem (zelfs vanop een afstand) onmiddellijk van z'n leven kan beroven. Je mag daarenboven maximaal vier van die zonet vermelde Ninpo selecteren naargelang je voorkeuren; een genezende spreuk kun je dus zonder problemen achterwege laten in ruil voor projectielen, een sterkere launcher, een parry, et cetera. Elke Ninpo-activatie vereist echter een Ninpo Cell, welke je overigens enkel ontvangt als je jouw tegenstanders succesvol te grazen blijft nemen. En het ontwijken van vijandelijke aanvallen wordt enigszins aangemoedigd door middel van de combo-amuletten, die op hun beurt een statistische attribuut verbeteren zodra jouw combo een specifiek cijfer overschrijdt.Shinobi: Art of Vengeance is gemiddeld te gemakkelijk ...
Alle aanwezige gameplay mechanics jongleren, samen met de herhaaldelijke pogingen om ze correct toe te passen, is een ronduit prettige dynamiek en Lizardcube bedacht daarbij een even leuke reward loop voor de doorsnee confrontaties. Lord Ruse’s soldaten één per één mollen is op zich altijd acceptabel, maar het spel overlaadt je met de meeste beloningen als je meerdere verslapte vijanden 'voorbereidt' en vervolgens hen simultaan executeert. Een heerlijk gevoel wanneer alle puzzelstukjes op hun plaats vallen! Helaas temperde Lizardcube in zekere mate de balans van zulke euforische momenten, wegens één simpele designkeuze die (wat mij betreft) een negatieve invloed uitoefende op hun frequentie. Shinobi: Art of Vengeance is immers gemiddeld te gemakkelijk, tot het punt dat je nauwelijks hoeft na te denken over het merendeel van de nuances die ik net omschreef. Zelfs op de hoogste moeilijkheidsgraad vertonen je tegenstanders gebrekkige agressie en dikwijls kun je hen te vlug omleggen, al dan niet per ongeluk. Ook al haal je louter uit met zwakkere manoeuvres die voornamelijk de Execution Gauge zouden opvullen! Ik beweer nu niet dat dit de balans van de game geheel verpestte, maar ik miste doorgaans een tikkeltje pittigheid …
Loopt het rondhuppelen van een leien dakje?
De ontwikkelaars konden daarnaast ook meer uit het platforming persen. Zulke secties zijn weliswaar niet van povere makelij, maar op dit gebied kun je – als je beide titels inmiddels speelde – het kwalitatieve contrast tussen deze game en Ninja Gaiden: Ragebound onmogelijk tegenspreken. Shinobi: Art of Vengeance biedt her en der wel hindernissenparcours aan die precisie of een begrip van Musashi’s behendigheid vergen, vooral wanneer je de geheime uitdagingen aanstoot, maar meestal springt het niet zo creatief om met de relevante beproevingen. Soms bespeurde ik zelfs kamers die te ruim of gewoon als een rechte lijn werden opgebouwd, terwijl de fijnere layouts (qua platformen, vallen, …) die daarin schuilen evenmin interessante omstandigheden voorschotelen. Soms saaie situaties met nochtans wonderbaarlijke achtergronden, met andere woorden.Een digitaal kunstwerk!
Wat valt er ten slotte nog te vertellen over het spel? Wanneer je een level voltooit, mag je deze zo vaak als je wilt opnieuw betreden, zodat je de secundaire paden die aanvankelijk onbereikbaar waren beter kunt verkennen. Tegelijk productieve opportuniteiten, want in verscheidene hoeken (of achter pakweg vernietigbare muren) staan schatkisten met waardevolle inhoud op je te wachten, inclusief een handvol Lab Keys die uiteindelijk bonus content openen. Doe dit echter het liefst nadat je alle gegarandeerde vaardigheden – die onafhankelijk van de winkelupgrades zijn – verkreeg; kwestie van onnodige repetitie te vermijden! Bij afsluiting van de campagne stelt het spel ook een Boss Rush Mode beschikbaar voor wat extra replay value, evenals een herspeelbare Arcade Mode die scores berekent aan de hand van je snelheid, hoeveel vijanden je uitroeide, enzovoort. Als laatste wil ik nog kwijt dat de soundtrack (die gecomponeerd werd door Yuzo Koshiro plus Tee Lopes) me geregeld bekoorde, en dat ik de beroerde Engelstalige voice-acting ten zeerste afraad. Kies in plaats daarvan de Japanse stemmen, welke minder afleidend klinken en logischerwijze beter bij dit Aziatisch getinte thema passen!
Conclusie
Shinobi: Art of Vengeance is niet zozeer een revival met old-school principes, indien je hierop had gehoopt, en het weet niet in alle opzichten even goed te overtuigen. De taferelen omtrent het platforming werden bijvoorbeeld eerder matig uitgewerkt en dat is alvast spijtig, gezien de illustere geschiedenis van de franchise. Bestempel ik het nieuwste project van Lizardcube daarom dan als een mislukking dat niet meer te redden valt? Zoiets zou ik nooit durven! Op visueel niveau toverde dit Franse team (alweer) enkele van de meest glorieuze 2D-beelden van het jaar op het scherm en de soepele actie-gameplay komt net zo extravagant uit de hoek zodra je de ettelijke nuances hebt aangeleerd. Vooral tijdens de schermutselingen kun je massa’s plezier ervaren, hoewel ik soms baalde dat de algemene moeilijkheidsgraad niet hard genoeg terug vocht. Een prima sequel met een aantal hoogtepunten kort samengevat, en een samenwerking die ik gerust nog een keer wil zien!
Pro
- Bijzonder aantrekkelijke 2D-visuals
- De manieren waarop Musashi z'n vijanden kan ontmantelen
- Niet te lang, niet te kort
Con
- Meermaals te gemakkelijk
- De platforming-secties zijn gemiddeld ongeïnspireerd
- De Engelse stemmen
7.5
Over
Beschikbaar vanaf
29 augustus 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
- PlayStation 4
- PlayStation 5
- Xbox One
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- Platformer
Ontwikkelaar
- Lizardcube
Uitgever
- SEGA
