Misschien heb ik je wat te hard behandeld, Murphy. Het lijkt alsof ik mijn innerlijke Thanos aan het kanaliseren ben, maar het komt er effectief op neer dat ik in het geval van RoboCop: Rogue City misschien iets te streng ben geweest in mijn eindoordeel. Ik deed de review namelijk pal tussen mijlpalen als Baldur's Gate 3 en Alan Wake 2, en de lompe simpelheid van RoboCop vloekte gewoon te hard met de rest van wat ik toen speelde, om de game te waarderen voor wat hij goed deed. Met Unfinished Business, een op zichzelf staande uitbreiding die in de rustige zomermaanden uitkomt, krijgt RoboCop nu dus eindelijk een herkansing.
Het belangrijkste om te weten over deze RoboCop: Rogue City – Unfinished Business
is dat het dus een standalone uitbreiding is die meer van hetzelfde brengt, maar niet vereist dat je Rogue City hebt gespeeld of in je bezit hebt. Je progressie uit de game heeft geen effect, en hoewel het technisch gezien zich afspeelt na Rogue City, voelt het toch vooral aan als een narratief dunne sequel op een compacte schaal. Het verhaal is pornografisch dun, maar dat past wel bij een game als dit die teruggrijpt naar de sfeer van de vroege jaren 90 actiefilms. Het komt erop neer dat RoboCops geliefde politiekantoor is aangevallen door een groepje huurlingen, en onze stalen man vertrekt voor een queeste van bloederige wraak richting Omni Tower. De OCP Omni Tower is voor het leeuwendeel van de game de setting. Het is een dystopische woontoren die buiten de normale jurisdictie van de politie ligt, en als gevolg het grootste crapuul van de stad huisvest. De huurlingen waar RoboCop jacht op maakt, hebben zich uiteraard verschanst op de bovenste verdiepingen van de woontoren, waardoor RoboCop zich een weg door verdieping na verdieping vol zwaarbewapende nozems en boobytraps moet knallen. Als dat uitgangspunt verdacht veel klinkt als de premisse van The Raid en Dredd, dan is dat omdat het letterlijk dat concept is, maar dan met een wandelende tank in de hoofdrol.
Ja, kijk, ik kan de lompe stier-in-een-porseleinwinkel-aanpak van RoboCop zeker en vast amusant noemen, maar deze uitbreiding stelt zich grotendeels tevreden met enkel dat te bieden. Rogue City had vaak momenten waarop je geinige zijopdrachten had zoals het redden van katjes of stukjes verhalende kalmte tussen het geweld door; deze uitbreiding heeft dat veel minder. Er zijn momenten waarbij je interactie hebt met de weirdo’s die in de Omni Tower wonen, en je even de detective mag uithangen in een sidequest, maar het heeft allemaal erg weinig om het lijf en weet de aandacht niet te vatten. Wat dan overblijft is in essentie een corridor shooter waarin je quasi constant door op elkaar lijkende gangen van hetzelfde gebouw aan het schieten bent. Het wordt allemaal al vrij snel ietwat monotoon. De makers lijken dat zelf ook wel te vatten, want van tijd tot tijd word je in een flashbacksequentie gedropt waarin je speelt als Alex Murphy toen hij nog een gewone diender was. In die segmenten wordt het achtergrondverhaal wat beter uitgewerkt en gaat het tempo van de actie een stukje omlaag. Het werkt aardig om het tempo wat te breken en de actie waarbij je meer moet vertrouwen op cover is functioneel genoeg om niet te storen. De pogingen om de monotonie te counteren zijn dus zeker welkom, alleen zijn er te weinig van die momenten om er succesvol in te zijn.
Het belangrijkste om te weten over deze RoboCop: Rogue City – Unfinished Business
De ijzeren arm der wet
Het simpele uitgangspunt is een dubbelzijdig zwaard. Dat de actie nog steeds uiterst solide is, dat staat als een paal boven water. Je bent RoboCop, hé? Je bent een gepantserde, methodisch wandelende cyborg, met een vuurwapen dat een klein leger kan decimeren. Al de unlockable mogelijkheden uit de oorspronkelijke game, zoals een functie om te dashen of de tijd te vertragen, zijn allemaal van bij de start aanwezig. Dat zorgt dus wederom voor die bevredigende gameplayloop waarin je traag maar gestaag door de omgeving beweegt en werkelijk alles dat tegenstand biedt naar de kloten helpt. Je knalt erop los met je eigen gun of secundaire wapens die je opraapt, mept door muren en laat je geen duimbreed in de weg leggen. Af en toe help je uiteraard een zeldzame onschuldige burger die zich toevallig in dit wespennest bevindt, maar grotendeels spendeer je je tijd aan de criminele kanker van de stad te bestralen met je arsenaal. Daar zit, net als in Rogue City, een stevige dosis lompe fun in. Het is grappig om criminelen te horen panikeren, omdat er een onstoppelijke moordmachine hun richting uitkomt, en de wervelwind aan kogels en brokstukken is heerlijk chaotisch. Het grote probleem van Unfinished Business is echter dat het niet veel meer te bieden heeft dan dat. Ow shit, hier gaan we weer, hè?Deze uitbreiding excelleert nog steeds wanneer het aankomt op de actie, maar laat steken vallen met de omkadering.
Ja, kijk, ik kan de lompe stier-in-een-porseleinwinkel-aanpak van RoboCop zeker en vast amusant noemen, maar deze uitbreiding stelt zich grotendeels tevreden met enkel dat te bieden. Rogue City had vaak momenten waarop je geinige zijopdrachten had zoals het redden van katjes of stukjes verhalende kalmte tussen het geweld door; deze uitbreiding heeft dat veel minder. Er zijn momenten waarbij je interactie hebt met de weirdo’s die in de Omni Tower wonen, en je even de detective mag uithangen in een sidequest, maar het heeft allemaal erg weinig om het lijf en weet de aandacht niet te vatten. Wat dan overblijft is in essentie een corridor shooter waarin je quasi constant door op elkaar lijkende gangen van hetzelfde gebouw aan het schieten bent. Het wordt allemaal al vrij snel ietwat monotoon. De makers lijken dat zelf ook wel te vatten, want van tijd tot tijd word je in een flashbacksequentie gedropt waarin je speelt als Alex Murphy toen hij nog een gewone diender was. In die segmenten wordt het achtergrondverhaal wat beter uitgewerkt en gaat het tempo van de actie een stukje omlaag. Het werkt aardig om het tempo wat te breken en de actie waarbij je meer moet vertrouwen op cover is functioneel genoeg om niet te storen. De pogingen om de monotonie te counteren zijn dus zeker welkom, alleen zijn er te weinig van die momenten om er succesvol in te zijn.
Roestvlekjes
Waar de game ook wat deuken in het pantser oploopt, is de afwerking. Over het algemeen ziet het er nog steeds meer dan degelijk uit, maar je krijgt toch de indruk dat het budget en de ambitie een stuk lager lagen bij deze uitbreiding. Het leveldesign is, passend bij het concept van etages van een woongebouw, functioneel saai, en ook de afwerking heeft wat ruwe kantjes. De dialogen van NPC’s zijn vaak lachwekkend slecht, wat in combinatie met zwakke gezichtsanimaties bij momenten een goedkope indruk geeft. Het is echter niet allemaal cheap: Peter Weller zit namelijk wederom uitstekend in zijn rol van Alex Murphy/RoboCop en levert de ene cheesy oneliner na de andere. Zijn personage voelt dan ook recht uit de films geplukt. Dat is en blijft uiteindelijk de grote positieve noot. Ik kan het namelijk hebben over goedkopere afwerking en repetitieve gameplay, maar uiteindelijk weet ook Unfinished Business die cheesy sfeer van RoboCop 2 wonderwel te vatten. De game heeft tal van gebreken, maar wie zin heeft in een franjeloze shooter die je het gevoel geeft om als RoboCop de criminele onderbuik van Detroit verrot te meppen met een ijzeren vuist, die kan niet beter treffen dan deze games.Conclusie
RoboCop: Rogue City - Unfinished Business legt meer van hetzelfde op tafel, maar brengt het iets simpeler en monotoner. Toch blijft het voor fans van de blikken doos een luchtig tussendoortje dat de bikkelharde actie en sfeer van de reeks goed weet te vatten. Het is een one trick poney, maar het doet dat ene trucje wel goed.
Pro
- Vat de sfeer van RoboCop
- De actie is bikkelhard
- Peter Weller blijft overtuigen
Con
- Het is een repetitieve game qua design
- Behoorlijk wat ruwe goedkope kantjes
6.5
Over
Beschikbaar vanaf
17 juli 2025
Gespeeld op
- Xbox Series X|S
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Shooter
Ontwikkelaar
- Teyon
Uitgever
- Nacon
