Avontuur, platforming, Metroidvania, RPG, third-person shooter, strategie, survival horror, … Nintendo heeft door de jaren heen voor bijna ieder genre minstens één game eigenhandig gemaakt of gepubliceerd. Ritmische spellen kunnen we ook bij die lijst gooien, al doet de relevante franchise vandaag misschien bij relatief weinig mensen een belletje rinkelen. Het betreft hier de Rhythm Paradise-serie die oorspronkelijk tot leven werd gewekt voor de Game Boy Advance en waarvoor de (in Japan) beroemde muzikant Tsunku♂ telkens een tandje bij stak. In onze streken niet zo razend populair, maar globaal vergaarde het niettemin een respectabele cult following, mede dankzij diens gevoel voor humor en aangename soundtrack. De laatste keren dat we iets van Rhythm Paradise zagen, was gedurende 2011 en 2015 op respectievelijk de Nintendo Wii en Nintendo 3DS, en nu blijkt dat ze na meer dan een decennium eindelijk weer eens inspiratie hebben voor een gloednieuwe iteratie!
Rhythm Paradise Groove is, net als z’n voorgangers, niet zozeer een rhythm game waarbij je duizelig zou worden tijdens het gadeslaan van een figuurlijke lawine aan vereiste inputs. In plaats daarvan verlangt Nintendo ‘alleen’ het indrukken van maximaal twee knoppen, omdat men liever iedere opdracht conceptueel simpel wilde houden. Knijp balletjes kapot, jongleer vruchten met gespierde biceps, huppel over ruitenwissers, verpletter blikken met een hamer, ontwijk bliksemschichten en meer van dat soort ideeën die dikwijls twee à drie minuten lang duren. Op papier leest het wellicht alsof diepgang nergens te vinden is, maar dat betekent niet dat zulke opdrachten altijd makkelijk te kloppen zijn. Toegegeven, ik ben (enigszins) een toondove lomperd, maar indien je na afloop van een level meer wilt behalen dan slechts de laagste ranking, dan moet je er gemiddeld eventjes voor oefenen. Als tegenwicht voor die eerder vermelde eenvoud zorgden de ontwikkelaars immers voor frequente onregelmatigheden als zogenaamde valstrik, door bijvoorbeeld jouw zicht tijdelijk te blokkeren, het tempo eventueel te versnellen of een behulpzame audio cue plotseling uit te schakelen. Geinige incidenten die me zelden frustreerden, omdat ten eerste het spel jou meestal op voorhand traint (vooraleer je dit überhaupt beseft) en omdat deze minigames ten tweede niet afhankelijk zijn van trial & error-memorisatie.
Hoewel dit voor alle duidelijkheid geen verplichting is, werkt Rhythm Paradise Groove in mijn opinie op z’n best als je zo min mogelijk vergissingen tracht te maken om tevens een medaille te verdienen, oftewel de op één na beste ranking. Het klikt allemaal eens je mentaal in de juiste groove zit en de opdrachten beschikken over zowel individuele als gezamenlijke afwisseling, waardoor ze doorgaans leuk blijven. Het behalen van Perfect rankings legt de lat dan hoger en is ook moeilijker dan je zou vermoeden – zelfs voor de allervroegste minigames – omdat ze helemaal geen misstappen tolereren. Mocht je een gekozen opdracht ooit tijdens een Perfect-poging verprutsen, ook al was het maar één keer, dan moet je deze namelijk zonder pardon herbeginnen. Remixes schudden de typische gameplay eveneens op, want na het voltooien van vier gegroepeerde minigames worden fragmenten ervan met elkaar gecombineerd. Spontane aanpassingen gebeuren hier geregeld en als speler moet je herhaaldelijk hiermee rekening houden als je deze aparte uitdagingen succesvol wenst te beëindigen.
Tot nu toe kunnen we over een erg familiair formaat spreken, maar in mijn opinie was er geen nood om dit grondig te veranderen. Rhythm Paradise Groove is en blijft een belevenis die bedoeld is voor korte sessies en net vanwege hun compacte aard kon het verantwoordelijke team erachter voldoende variatie tussen de onderlinge content toedienen. Een prestatie die overigens niet te onderschatten is; voor deze sequel verzonnen de ontwikkelaars meer dan tachtig verschillende singleplayer-uitdagingen, gepaard met dertig multiplayer minigames en een aantal verrassingen waar we (als recensent) niets van mogen verklappen. Daarnaast componeerde men voor bijna iedere uitdaging nieuwe muziek, laat staan dat ze er ook op visueel vlak divers uitzien, dus ik ervaarde zelden een “been there, done that” gevoel.
In totaal zal de inhoud van Rhythm Paradise Groove je urenlang bezig houden als je de smaak te pakken hebt, maar ik heb nog geen woord gerept over de voornaamste innovatie waarmee dit vervolg zich gedeeltelijk onderscheidt. Beatspell stapt in zekere mate weg van de standaard gameplaymechanics, in ruil voor een RPG-achtige structuur. In deze modus kruip je in de huid van een vrouwelijke magiër wie voor een onbekende reden in een gevaarlijke grot ontwaakt en jij moet vervolgens het verhaal omtrent haar omstandigheden ontrafelen. Dit terwijl je frequent demonische monsters (inclusief eindbazen) moet bestrijden, à propos. Gelukkig kun jij jezelf verdedigen door te dansen, wat op diens beurt verscheidene spreuken ontketent zoals een vuurbal, een golf van water, enzovoort. Iedere spreuk vergt uiteraard een andere opeenvolging van knoppen alvorens deze in actie treden en er bestaan zelfs vijanden die het tempo beïnvloeden, of een unieke situationele gimmick aanwenden. Je kunt ook allerlei upgrades verzamelen, al dan niet na het overwinnen van een confrontatie, en vooral naar het einde toe introduceert de modus meer complexiteit dan ik aanvankelijk had gedacht. De huidige kern van Beatspell interesseerde me dermate, dat een heuse spin-off (met een uitgebreidere omvang) me eigenlijk zou aanstaan. Hopelijk een stand-alone project voor de toekomst!
Kort samengevat: wegens al het bovenstaande beschouw ik Rhythm Paradise Groove als een compleet totaalpakket, met daarenboven een lager dan normale vraagprijs van € 39,99. Vergeleken met Nintendo’s andere first-party aanbiedingen, welteverstaan. Je hebt trouwens een excuus om de minigames op lange termijn te herspelen, mede omdat het unlocken van alle stukken bonusmateriaal (die je pas na de hogere rankings ontvangt) allesbehalve in een mum van tijd achter de rug zal liggen. Dit is echter één van de aspecten waarover ik een klacht ter attentie wil brengen die de ontwikkelaars nochtans konden vermijden. Soms moet je een beetje gissen hoeveel fouten exact zijn toegelaten voor een gegeven medaille en helaas wordt de verwante feedback pas na afloop van een level gecommuniceerd. Onmiddellijk herstarten vanuit het scherm waar je die informatie ziet, is daarbij jammer genoeg onmogelijk.
Perfect-pogingen zijn verder ook niet ideaal uitgewerkt. Je moet eerst semi-willekeurige toestemming krijgen om in deze context aan een level (waarvoor je reeds een medaille op zak hebt) te beginnen, en als je drie keer faalt, dan moet je voor wie weet hoe lang wachten vooraleer je nog een kans mag wagen. De vorige delen op consoles en handhelds behandelden deze component op identiek dezelfde manier, voor wat het waard is, maar desondanks hoopte ik dat men eindelijk de meer lakse aanpak van de arcadegame zou lenen. In die versie mag je eender wanneer proberen om een Perfect rank in de wacht te slepen, en zo’n wijziging zou simultaan het repetitieve menu’en van Groove verminderen. En men nam zelfs het Retry-commando weg tijdens specifiek de Perfect-pogingen, zodat je telkens weer het introfilmpje moet zien en de tutorial manueel moet overslaan. Al bij al irritant, ongeacht dat ik me met zulke strikte beproevingen amuseer …
Her en der had ik ook de indruk dat Nintendo minder middelen dan voordien inzette voor de productie van deze sequel. Beginnende met het text-to-speech-stemmetje van het robotische meisje dat jou doorgaans informeert. Als men zoiets voor taalgerichte toegankelijkheid wou gebruiken, tot daar, en het is godzijdank geen A.I.-gegenereerde bagger, maar gezien Nintendo’s ontgoochelende reputatie omtrent algemene accessibility, lijkt die beslissing eerder op een besparing. Ik beweer dit omdat je zulke budgettaire cutbacks ook elders kunt aanduiden: het gebrek van zowel lokalisatie als ondertitelingen voor de gezongen liederen, de stijvere animaties, de fletse User Interface vergeleken met hoe stijlvol de rest van het spel kan zijn, et cetera.
En zoals gewoonlijk weigerde Nintendo alweer om opties voor knoppenconfiguratie te integreren. Voor mij zouden bijvoorbeeld de L- en R-schouderknoppen veel comfortabeler geweest zijn voor levels waar je een D-pad-richting plus de A-knop moet gebruiken, maar dit soort persoonlijk alternatief is dus helaas geheel verboden. Dergelijke handige instellingen die ten slotte ook welkom zouden zijn: een korte aftelling nadat je het pauze-scherm verlaat, à la Crypt of the NecroDancer, en een zichtbare metronoom wanneer je de videodemonstratie van een level opent.
Rhythm Paradise Groove is, net als z’n voorgangers, niet zozeer een rhythm game waarbij je duizelig zou worden tijdens het gadeslaan van een figuurlijke lawine aan vereiste inputs. In plaats daarvan verlangt Nintendo ‘alleen’ het indrukken van maximaal twee knoppen, omdat men liever iedere opdracht conceptueel simpel wilde houden. Knijp balletjes kapot, jongleer vruchten met gespierde biceps, huppel over ruitenwissers, verpletter blikken met een hamer, ontwijk bliksemschichten en meer van dat soort ideeën die dikwijls twee à drie minuten lang duren. Op papier leest het wellicht alsof diepgang nergens te vinden is, maar dat betekent niet dat zulke opdrachten altijd makkelijk te kloppen zijn. Toegegeven, ik ben (enigszins) een toondove lomperd, maar indien je na afloop van een level meer wilt behalen dan slechts de laagste ranking, dan moet je er gemiddeld eventjes voor oefenen. Als tegenwicht voor die eerder vermelde eenvoud zorgden de ontwikkelaars immers voor frequente onregelmatigheden als zogenaamde valstrik, door bijvoorbeeld jouw zicht tijdelijk te blokkeren, het tempo eventueel te versnellen of een behulpzame audio cue plotseling uit te schakelen. Geinige incidenten die me zelden frustreerden, omdat ten eerste het spel jou meestal op voorhand traint (vooraleer je dit überhaupt beseft) en omdat deze minigames ten tweede niet afhankelijk zijn van trial & error-memorisatie.
“Wuba duba duba, that true?”
Hoewel dit voor alle duidelijkheid geen verplichting is, werkt Rhythm Paradise Groove in mijn opinie op z’n best als je zo min mogelijk vergissingen tracht te maken om tevens een medaille te verdienen, oftewel de op één na beste ranking. Het klikt allemaal eens je mentaal in de juiste groove zit en de opdrachten beschikken over zowel individuele als gezamenlijke afwisseling, waardoor ze doorgaans leuk blijven. Het behalen van Perfect rankings legt de lat dan hoger en is ook moeilijker dan je zou vermoeden – zelfs voor de allervroegste minigames – omdat ze helemaal geen misstappen tolereren. Mocht je een gekozen opdracht ooit tijdens een Perfect-poging verprutsen, ook al was het maar één keer, dan moet je deze namelijk zonder pardon herbeginnen. Remixes schudden de typische gameplay eveneens op, want na het voltooien van vier gegroepeerde minigames worden fragmenten ervan met elkaar gecombineerd. Spontane aanpassingen gebeuren hier geregeld en als speler moet je herhaaldelijk hiermee rekening houden als je deze aparte uitdagingen succesvol wenst te beëindigen.Spontane aanpassingen gebeuren hier geregeld en als speler moet je herhaaldelijk hiermee rekening houden ...
Tot nu toe kunnen we over een erg familiair formaat spreken, maar in mijn opinie was er geen nood om dit grondig te veranderen. Rhythm Paradise Groove is en blijft een belevenis die bedoeld is voor korte sessies en net vanwege hun compacte aard kon het verantwoordelijke team erachter voldoende variatie tussen de onderlinge content toedienen. Een prestatie die overigens niet te onderschatten is; voor deze sequel verzonnen de ontwikkelaars meer dan tachtig verschillende singleplayer-uitdagingen, gepaard met dertig multiplayer minigames en een aantal verrassingen waar we (als recensent) niets van mogen verklappen. Daarnaast componeerde men voor bijna iedere uitdaging nieuwe muziek, laat staan dat ze er ook op visueel vlak divers uitzien, dus ik ervaarde zelden een “been there, done that” gevoel.
“Wow, you go, big guy!”
In totaal zal de inhoud van Rhythm Paradise Groove je urenlang bezig houden als je de smaak te pakken hebt, maar ik heb nog geen woord gerept over de voornaamste innovatie waarmee dit vervolg zich gedeeltelijk onderscheidt. Beatspell stapt in zekere mate weg van de standaard gameplaymechanics, in ruil voor een RPG-achtige structuur. In deze modus kruip je in de huid van een vrouwelijke magiër wie voor een onbekende reden in een gevaarlijke grot ontwaakt en jij moet vervolgens het verhaal omtrent haar omstandigheden ontrafelen. Dit terwijl je frequent demonische monsters (inclusief eindbazen) moet bestrijden, à propos. Gelukkig kun jij jezelf verdedigen door te dansen, wat op diens beurt verscheidene spreuken ontketent zoals een vuurbal, een golf van water, enzovoort. Iedere spreuk vergt uiteraard een andere opeenvolging van knoppen alvorens deze in actie treden en er bestaan zelfs vijanden die het tempo beïnvloeden, of een unieke situationele gimmick aanwenden. Je kunt ook allerlei upgrades verzamelen, al dan niet na het overwinnen van een confrontatie, en vooral naar het einde toe introduceert de modus meer complexiteit dan ik aanvankelijk had gedacht. De huidige kern van Beatspell interesseerde me dermate, dat een heuse spin-off (met een uitgebreidere omvang) me eigenlijk zou aanstaan. Hopelijk een stand-alone project voor de toekomst!Rhythm Paradise Groove zal je urenlang bezig houden als je de smaak te pakken hebt ...
Kort samengevat: wegens al het bovenstaande beschouw ik Rhythm Paradise Groove als een compleet totaalpakket, met daarenboven een lager dan normale vraagprijs van € 39,99. Vergeleken met Nintendo’s andere first-party aanbiedingen, welteverstaan. Je hebt trouwens een excuus om de minigames op lange termijn te herspelen, mede omdat het unlocken van alle stukken bonusmateriaal (die je pas na de hogere rankings ontvangt) allesbehalve in een mum van tijd achter de rug zal liggen. Dit is echter één van de aspecten waarover ik een klacht ter attentie wil brengen die de ontwikkelaars nochtans konden vermijden. Soms moet je een beetje gissen hoeveel fouten exact zijn toegelaten voor een gegeven medaille en helaas wordt de verwante feedback pas na afloop van een level gecommuniceerd. Onmiddellijk herstarten vanuit het scherm waar je die informatie ziet, is daarbij jammer genoeg onmogelijk.
“Pose for the fans!”
Perfect-pogingen zijn verder ook niet ideaal uitgewerkt. Je moet eerst semi-willekeurige toestemming krijgen om in deze context aan een level (waarvoor je reeds een medaille op zak hebt) te beginnen, en als je drie keer faalt, dan moet je voor wie weet hoe lang wachten vooraleer je nog een kans mag wagen. De vorige delen op consoles en handhelds behandelden deze component op identiek dezelfde manier, voor wat het waard is, maar desondanks hoopte ik dat men eindelijk de meer lakse aanpak van de arcadegame zou lenen. In die versie mag je eender wanneer proberen om een Perfect rank in de wacht te slepen, en zo’n wijziging zou simultaan het repetitieve menu’en van Groove verminderen. En men nam zelfs het Retry-commando weg tijdens specifiek de Perfect-pogingen, zodat je telkens weer het introfilmpje moet zien en de tutorial manueel moet overslaan. Al bij al irritant, ongeacht dat ik me met zulke strikte beproevingen amuseer …Her en der had ik ook de indruk dat Nintendo minder middelen dan voordien inzette voor de productie van deze sequel.
Her en der had ik ook de indruk dat Nintendo minder middelen dan voordien inzette voor de productie van deze sequel. Beginnende met het text-to-speech-stemmetje van het robotische meisje dat jou doorgaans informeert. Als men zoiets voor taalgerichte toegankelijkheid wou gebruiken, tot daar, en het is godzijdank geen A.I.-gegenereerde bagger, maar gezien Nintendo’s ontgoochelende reputatie omtrent algemene accessibility, lijkt die beslissing eerder op een besparing. Ik beweer dit omdat je zulke budgettaire cutbacks ook elders kunt aanduiden: het gebrek van zowel lokalisatie als ondertitelingen voor de gezongen liederen, de stijvere animaties, de fletse User Interface vergeleken met hoe stijlvol de rest van het spel kan zijn, et cetera.
En zoals gewoonlijk weigerde Nintendo alweer om opties voor knoppenconfiguratie te integreren. Voor mij zouden bijvoorbeeld de L- en R-schouderknoppen veel comfortabeler geweest zijn voor levels waar je een D-pad-richting plus de A-knop moet gebruiken, maar dit soort persoonlijk alternatief is dus helaas geheel verboden. Dergelijke handige instellingen die ten slotte ook welkom zouden zijn: een korte aftelling nadat je het pauze-scherm verlaat, à la Crypt of the NecroDancer, en een zichtbare metronoom wanneer je de videodemonstratie van een level opent.
Conclusie
Rhythm Paradise is terug van weggeweest en zowel de kwaliteit als de fun van dit kersverse deel stellen (in grote lijnen) niet teleur. Hield je van diens voorgangers, dan zal Groove je ongetwijfeld bekoren. De ‘onnozele’ grappen en grollen barsten van de energieke charme, men componeerde opnieuw een prettige, aanstekelijke soundtrack en de eenvoudige doch uiterst verslavende gameplayformule blijft alom present. Als totaalpakket is Rhythm Paradise Groove eveneens één van de meest omvangrijke titels uit de franchise, met of zonder de nieuwe Beatspell-modus die voor mijn part gerust tot een volwaardige game mag uitgroeien. Enkel sneu dat de ontwikkelaars alweer enkele van dezelfde, oudere fouten begingen en dat men ditmaal schijnbaar in sommige gebieden moest bezuinigen, maar dat heeft gelukkig niet zoveel effect op de massa's ritmische entertainment die hierin schuilt.
Pro
- Eenvoud op z'n best
- Qua content een volwaardig totaalpakket
- De 'onnozele' komedische taferelen
- Aanstekelijke deuntjes
- Beatspell is een leuk idee
Con
- Geen vertaalde liederen
- Toegang tot Perfect-pogingen is semi-willekeurig
- Een aantal quality of life-features ontbreken
8
Over
Beschikbaar vanaf
2 juli 2026
Gespeeld op
- Nintendo Switch 2
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
Genre
- Rhythm
Ontwikkelaar
- Nintendo
Uitgever
- Nintendo
