Designer Reiner Knizia is zowat de dokter van het tegelleggen, en hij is daar verdomd goed in ook. Toen we enkele jaren geleden My City op tafel legden en daarmee onze eerste legacy-ervaring beleefden, verbaasde het me hoe een zo eenvoudig concept als “tegeltjes leggen” zo ontzettend verslavend kon zijn. Sindsdien heeft Knizia nog meermaals bewezen dat hij dit genre beheerst. Het bekendste recente voorbeeld is wellicht Rebirth. Met My Island probeert hij nu het succes van My City nog eens fijntjes over te doen. En dat lukt verrassend goed.
My Island
is een legacyspel. Dat betekent dat je met een vaste groep spelers een reeks scenario’s doorloopt, waarbij het spel permanent verandert. Je plakt stickers op je spelersbord, past regels aan en introduceert nieuwe mechanismen die invloed hebben op alle volgende scenario’s. Dat heeft natuurlijk een nadeel: je kan de campagne maar één keer spelen met vier spelers, of twee keer als je telkens met twee speelt. Er zitten namelijk vier spelersborden in de doos die je gedurende de campagne permanent aanpast. Is het spel daarna niet meer speelbaar? Gelukkig wel. Na afloop van de campagne krijg je toegang tot het zogenaamde “eeuwige spel”, een variant met vaste regels waarmee je My Island onbeperkt kan blijven spelen.
Iedereen speelt simultaan. Van een gemeenschappelijke stapel wordt een kaart omgedraaid en de afgebeelde tegel moet door iedereen geplaatst worden. Uiteraard gelden er telkens specifieke regels. Zo moet je in bepaalde scenario’s altijd bouwen aan de kustlijn, terwijl andere opdrachten je vragen om muren te bouwen of bepaalde gebieden af te sluiten. Die simultane gameplay zorgt ervoor dat het spel bijzonder vlot speelt. Er is nauwelijks wachttijd en een scenario is vaak sneller voorbij dan je denkt.
Uiteraard leg je de tegels niet zomaar lukraak neer. Elk scenario introduceert een aantal scoringsvoorwaarden die bepalen hoe je punten verdient of verliest. Zo krijg je bijvoorbeeld bonuspunten wanneer je vijf identieke terreinen aaneengesloten weet te bouwen, terwijl je dan weer punten verliest voor elk strandvakje dat aan het einde van een spel onbedekt blijft. Andere scenario's leggen dan weer de nadruk op dorpen, boerderijen, wegen of muren, waardoor je telkens je strategie moet aanpassen.
Na elk spel wordt de score bijgehouden op een tijdelijk puntenspoor. De speler met de hoogste score ontvangt vervolgens vooruitgangspunten op een tweede, algemeen overwinningsspoor dat de volledige campagne overspant. Daardoor voelt elk individueel spel belangrijk aan, ook al verlies je eens een scenario. Je bouwt namelijk stap voor stap aan je eindscore over de volledige legacycampagne.
Wat My Island extra charme geeft, is hoe sterk de thema’s verweven zijn met de gameplay. Zo begin je als ontdekkingsreiziger op het strand en durf je je aanvankelijk nog niet te wagen aan het dichte oerwoud in het midden van het eiland. Later duiken er piraten op die je met muren moet insluiten, ontdek je mysterieuze totems in de jungle en ontvouwen zich andere kleine verhaallijnen. Het zijn geen diepgaande verhalen, maar ze geven elk scenario wel een eigen identiteit en zorgen ervoor dat je nieuwsgierig blijft naar wat de volgende envelop zal brengen.
My Island speelt bijzonder vlot en is een absolute aanrader voor families. Of doorgewinterde expertspelers hier hun tanden volledig in zullen zetten, is een andere vraag. Naarmate de campagne vordert, wordt het spel wel wat complexer en moet je steeds beter vooruit plannen. Af en toe steekt de gevreesde analysis paralysis de kop op, maar echt moeilijk wordt het nooit. Ruimtelijk inzicht is hier je grootste vriend - en tegelijkertijd je grootste vijand. Dat hoeft echter geen kritiek te zijn. Niet elk legacyspel moet een hersenkraker zijn. My Island kiest resoluut voor toegankelijkheid en slaagt daar uitstekend in.
Eenvoudige productie met enkele vreemde keuzes
Qua productie ligt My Island volledig in lijn met zijn voorganger. Alles is degelijk, maar ook vrij sober. Verwacht geen uitbundige illustraties zoals in Everdell. De artwork blijft eenvoudig, al zorgen de groene eilanden en blauwe zeeën wel voor een kleurrijk geheel. De iconografie op de tegels is soms wat klein uitgevallen. Een vreemdere keuze vond ik echter de blauwe kleur van de muurtegels. Die lijken eerder rivieren dan verdedigingswerken.
De spelregels zijn over het algemeen duidelijk opgebouwd en elk scenario wordt voorafgegaan door een kort thematisch verhaal. Ook krijg je telkens een handig referentieblad waarop staat hoe de puntentelling voor dat hoofdstuk verloopt. Toch botsten wij tijdens de campagne op een opmerkelijk punt van verwarring.
Bij de start van een nieuw hoofdstuk staat telkens vermeld dat alle spelregels van hoofdstuk 1 tot en met het huidige hoofdstuk blijven gelden. Logisch dus dat je ervan uitgaat dat ook alle scoringsregels blijven gelden, tenzij expliciet anders vermeld. Alleen blijkt dat niet consequent terug te komen op de referentiebladen. Zo moesten we in een vroeger hoofdstuk extra punten uitdelen voor het grootste dorp, wegennet, bolwerk of de grootste boerderij. In latere hoofdstukken verdwijnen die scoringsvoorwaarden plots van het overzicht, terwijl andere eerder geïntroduceerde regels dan weer wél vermeld blijven. Dat zorgde bij ons voor heel wat discussie aan tafel. Blijven die doelstellingen nu gelden of niet? De spelregels geven daar geen eenduidig antwoord op. Uiteindelijk moesten we onze toevlucht nemen tot verschillende online fora om uitsluitsel te krijgen. Dat is jammer, want net bij een legacyspel verwacht je dat de campagne zichzelf duidelijk begeleidt, zonder dat je tijdens het spelen op zoek moet naar interpretaties van de regels.
My Island
Minder Tetris, meer eilandgevoel
In My Island bouw je gedurende de campagne je eigen eiland uit. Iedereen start met hetzelfde spelersbord, maar naarmate de scenario’s vorderen, ontstaan er kleine verschillen doordat spelers andere stickers plaatsen en andere keuzes maken. In vergelijking met My City werd ook het tegelleggen zelf aangepast. Waar je daar vooral met Tetris-vormen (polyomino’s) werkte, kiest My Island voor een andere vorm. Die bestaan uit twee tot vijf aaneengesloten hexagons en stellen verschillende terreinen voor, zoals huizen, muren, akkers of wegen.Iedereen speelt simultaan. Van een gemeenschappelijke stapel wordt een kaart omgedraaid en de afgebeelde tegel moet door iedereen geplaatst worden. Uiteraard gelden er telkens specifieke regels. Zo moet je in bepaalde scenario’s altijd bouwen aan de kustlijn, terwijl andere opdrachten je vragen om muren te bouwen of bepaalde gebieden af te sluiten. Die simultane gameplay zorgt ervoor dat het spel bijzonder vlot speelt. Er is nauwelijks wachttijd en een scenario is vaak sneller voorbij dan je denkt.
Uiteraard leg je de tegels niet zomaar lukraak neer. Elk scenario introduceert een aantal scoringsvoorwaarden die bepalen hoe je punten verdient of verliest. Zo krijg je bijvoorbeeld bonuspunten wanneer je vijf identieke terreinen aaneengesloten weet te bouwen, terwijl je dan weer punten verliest voor elk strandvakje dat aan het einde van een spel onbedekt blijft. Andere scenario's leggen dan weer de nadruk op dorpen, boerderijen, wegen of muren, waardoor je telkens je strategie moet aanpassen.
Na elk spel wordt de score bijgehouden op een tijdelijk puntenspoor. De speler met de hoogste score ontvangt vervolgens vooruitgangspunten op een tweede, algemeen overwinningsspoor dat de volledige campagne overspant. Daardoor voelt elk individueel spel belangrijk aan, ook al verlies je eens een scenario. Je bouwt namelijk stap voor stap aan je eindscore over de volledige legacycampagne.
Scenario’s die thematisch verrassen
Net zoals in My City open je voor elk nieuw hoofdstuk een envelop met nieuwe regels, spelelementen en scenario’s. Elke envelop bevat drie spelletjes die meestal verder bouwen op de mechanismen van de vorige. My Island bestaat uit 8 enveloppen en met elk hoofdstuk ben je ongeveer een ca. 45 minuten bezig.Wat My Island extra charme geeft, is hoe sterk de thema’s verweven zijn met de gameplay. Zo begin je als ontdekkingsreiziger op het strand en durf je je aanvankelijk nog niet te wagen aan het dichte oerwoud in het midden van het eiland. Later duiken er piraten op die je met muren moet insluiten, ontdek je mysterieuze totems in de jungle en ontvouwen zich andere kleine verhaallijnen. Het zijn geen diepgaande verhalen, maar ze geven elk scenario wel een eigen identiteit en zorgen ervoor dat je nieuwsgierig blijft naar wat de volgende envelop zal brengen.
Ruimtelijk inzicht is hier je grootste vriend - en tegelijkertijd je grootste vijand.
My Island speelt bijzonder vlot en is een absolute aanrader voor families. Of doorgewinterde expertspelers hier hun tanden volledig in zullen zetten, is een andere vraag. Naarmate de campagne vordert, wordt het spel wel wat complexer en moet je steeds beter vooruit plannen. Af en toe steekt de gevreesde analysis paralysis de kop op, maar echt moeilijk wordt het nooit. Ruimtelijk inzicht is hier je grootste vriend - en tegelijkertijd je grootste vijand. Dat hoeft echter geen kritiek te zijn. Niet elk legacyspel moet een hersenkraker zijn. My Island kiest resoluut voor toegankelijkheid en slaagt daar uitstekend in.
Eenvoudige productie met enkele vreemde keuzes
Qua productie ligt My Island volledig in lijn met zijn voorganger. Alles is degelijk, maar ook vrij sober. Verwacht geen uitbundige illustraties zoals in Everdell. De artwork blijft eenvoudig, al zorgen de groene eilanden en blauwe zeeën wel voor een kleurrijk geheel. De iconografie op de tegels is soms wat klein uitgevallen. Een vreemdere keuze vond ik echter de blauwe kleur van de muurtegels. Die lijken eerder rivieren dan verdedigingswerken.
De spelregels zijn over het algemeen duidelijk opgebouwd en elk scenario wordt voorafgegaan door een kort thematisch verhaal. Ook krijg je telkens een handig referentieblad waarop staat hoe de puntentelling voor dat hoofdstuk verloopt. Toch botsten wij tijdens de campagne op een opmerkelijk punt van verwarring.
Bij de start van een nieuw hoofdstuk staat telkens vermeld dat alle spelregels van hoofdstuk 1 tot en met het huidige hoofdstuk blijven gelden. Logisch dus dat je ervan uitgaat dat ook alle scoringsregels blijven gelden, tenzij expliciet anders vermeld. Alleen blijkt dat niet consequent terug te komen op de referentiebladen. Zo moesten we in een vroeger hoofdstuk extra punten uitdelen voor het grootste dorp, wegennet, bolwerk of de grootste boerderij. In latere hoofdstukken verdwijnen die scoringsvoorwaarden plots van het overzicht, terwijl andere eerder geïntroduceerde regels dan weer wél vermeld blijven. Dat zorgde bij ons voor heel wat discussie aan tafel. Blijven die doelstellingen nu gelden of niet? De spelregels geven daar geen eenduidig antwoord op. Uiteindelijk moesten we onze toevlucht nemen tot verschillende online fora om uitsluitsel te krijgen. Dat is jammer, want net bij een legacyspel verwacht je dat de campagne zichzelf duidelijk begeleidt, zonder dat je tijdens het spelen op zoek moet naar interpretaties van de regels.
Conclusie
Wie fan was van My City, zal zich met My Island meteen thuis voelen. De basis blijft grotendeels hetzelfde, maar dankzij de zeshoekige tegels en de tropische setting voelt het spel toch fris en nieuw aan. Na acht enveloppen zit de campagne erop en kan je verder met het eeuwige spel. Persoonlijk had ik daar voorlopig niet meteen behoefte aan. Het is leuk dat de optie bestaat, maar ik vraag me af hoeveel spelers na een volledige campagne nog vaak zullen terugkeren.
Wat wel vaststaat, is dat Reiner Knizia opnieuw bewijst waarom hij een meester is in eenvoudige mechanismen die verrassend veel spelplezier opleveren. My Island is misschien geen revolutie, maar wel een bijzonder charmante en toegankelijke legacy-ervaring die families en gelegenheidsspelers moeiteloos zal weten te bekoren.
Wat wel vaststaat, is dat Reiner Knizia opnieuw bewijst waarom hij een meester is in eenvoudige mechanismen die verrassend veel spelplezier opleveren. My Island is misschien geen revolutie, maar wel een bijzonder charmante en toegankelijke legacy-ervaring die families en gelegenheidsspelers moeiteloos zal weten te bekoren.
Pro
- Uitstekende legacy-opbouw die blijft verrassen
- Snel uitgelegd, vlot gespeeld
- Perfect familiespel met voldoende tactische keuzes
Con
- Onduidelijkheden in de campagne- en scoringsregels
- Na de campagne verliest het spel een deel van zijn magie
7.5
Over
Designer
Reiner Knizia
Aantal spelers
2 - 4
Tijdsduur
30 tot 45 min
